บทที่ 330

หมอเทวดาหลี่จ้องสีหน้าของเซียวเหยียนจิ่งเขม็ง

เขาเองก็มองออกแล้ว ปฏิกิริยานั่นของเซียวเหยียนจิ่ง ก็ถูกอ๋องเจวี้ยนพูดความจริงจี้ใจดำ

เรื่องนั้นเป็นความจริง

เขามองไปทางลูกสาว

"จื่อเหยา รัฐทายาทเซียว..."

หลี่จื่อเหยากลับรับแรงกระแทกนี้ไม่ไหว ปิดปากร้องไห้โฮขึ้นมา

การร้องไห้นี้ สายตาคนทั้งหมดจึงมองมาทางนาง

สีหน้าชินอ๋องเซียวกับเซียวเหยียนจิ่งดำทมึนขึ้นไปอีก

หลี่จื่อเหยาจู่ๆ ก็ร้องไห้ขึ้นมาในช่วงสำคัญเช่นนี้มันเกิดอะไรขึ้น?

"พี่เซียวทำไมจึงเป็นเช่นนี้!"

หลี่จื่อเหยายืนขึ้นมา ร้องไปทางเซียวเหยียนจิ่งอย่างเสียใจ จากนั้นก็ร้องไห้วิ่งไปทางประตูตำหนัก

ได้ยินเสียงร้องไห้ของนางห่างออกไป ทั่วทั้งลานก็เงียบงัน

คนทั้งหมดล้วนมองไปทางเซียวเหยียนจิ่ง

เรื่องนี้คงอธิบายได้ยากแล้วใช่ไหม?

แม่นางหลี่ที่อยู่กับเซียวเหยียนจิ่งมาตลอดพอรู้ว่าเรื่องที่อ๋องเจวี้ยนพูดเป็นเรื่องจริง! ยิ่งไปกว่านั้นท่าทางเช่นนี้ของแม่นางหลี่ ก็อธิบายได้แล้วใช่ไหมว่าระหว่างนางกับรัฐทายาทเซียวเองก็ยังไม่แน่ไม่นอน?

ตอนนี้แม่นางหลี่รู้สึกว่าถูกหลอก จึงเสียอกเสียใจสินะ

รัฐทายาทเซียวยังล้อเล่นกับแม่นางอีกคนหรือ?

"่จุ๊ๆๆ รู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆ"

ลู่ทงตบลงไปที่บ่าของเจิ้งหยางทอดถอนใจออกมาประโยคหนึ่ง และคนทั้งลานทั้งหมดก็ได้ยินพอดี

"แล้วไม่ใช่หรือ? โชคดีที่ผู้อาวุโสพวกเราสอนมาอย่างเข้มงวด ไม่กล้าทำอะไรแบบนี้หรอก"

เจิ้งหยางเองก็ดูตั้งอกตั้งใจ

เฮอะ เจ้าคนที่ชอบรังแก่ลูกพี่หนิงของพวกเขาแต่ก่อน ตอนนี้พวกเขาสบโอกาสแล้ว ก็ควรจะช่วยเหลือลูกพี่หนิงระบายโกรธเสียหน่อยดีไหม?

"พวกเจ้า!"