บทที่ 375

ซ่งหยวนหลินลงจากม้า วิ่งมาด้านหน้าซ่งอวิ๋นเหยา กอดนางอย่างตื่นเต้น

"ท่านพี่อวิ๋นเหยากลับมาแล้ว!"

"ทำไมพูดเสียเหมือนเป็นเรื่องใหญ่เลย?" ซ่งอวิ๋นเหยาประคองนางให้ยืนมั่นคง "แล้วทำไมเจ้าถึงยังกระโตกกระตากแบบนี้อยู่อีก?"

"ใช่เสียที่ไหนกัน?" ซ่งหยวนหลินอดกลั้นมานานแล้ว นางรออยู่ว่าเมื่อไรท่านพี่จะกลับมาล้างอายให้นางเสียที

เพราะนางรำคาญฟู่จาวหนิงอยู่ตลอดเวลา!

นางทำอะไรฟู่จาวหนิงไม่ได้ เพราะอ๋องเจวี้ยนคอยปกป้องฟู่จาวหนิงอยู่!

แต่ว่าตอนนี้ท่านพี่กลับมาก็แตกต่างออกไปแล้ว อ๋องเจวี้ยนจะต้องมาปกป้องพี่สาวนางแล้วกระมัง? นางเองก็อยากจะเห็น ว่าอ๋องเจวี้ยนจะปกป้องใครกันแน่!

ถ้าหากอ๋องเจวี้ยนยืนอยู่ข้างพี่สาวนางทางนี้ ถ้าฟู่จาวหนิงมาเห็น ไม่รู้ว่าฟู่จาวหนิงจะเสียใจจนร้องไห้ไหม?

พอจินตนาการถึงภาพนี้ ซ่งหยวนหลินก็รู้สึกทนรอไม่ไหวแล้วขึ้นมา

"เดิมทีก็มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นจริงๆ! ท่านพี่ไม่รู้สินะ ว่าพี่หลันยวนทรยศหักหลังท่านเสียแล้ว!"

หลังจากซ่งหยวนหลินโพล่งคำนี้ออกมา หางตาก็เหลือบมองไปเห็นท่านเสิ่นที่นั่งอยู่มุมหนึงของเพิงน้ำชา จึงรีบปิดปากขึ้นมา ใช้สายตาสอบถามซ่งอวิ๋นเหยา

ท่านพี่ นี่คือคนป่วยคนนั้นที่ท่านพากลับมาหรือ?

ซ่งอวิ๋นเหยาไม่ได้สังเกตสายตาของนาง นางถูกประโยคเมื่อครู่ของซ่งหยวนหลินทำให้ตกตะลึงไปแล้ว

"เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ?"

อะไรคือเซียวหลันยวนทรยศนาง?

หรือว่าเซียวหลันยวนจะรู้ว่านางช่วงนี้อยู่กับองค์รัชทายาทต้าชื่อ ดังนั้นจึงหึงหวงขึ้นมาหรือ?

เช่นนั้นก็ต้องไปเอาอกเอาใจเซียวหลันยวนหน่อยไหม?

"ข้าบอกว่า พี่หลันยวนทรยศท่านแล้ว! ท่านไม่รู้สินะ เขาทำเกินไปจริงๆ เขาตอนนี้เอาแต่ปกป้องฟู่จาวหนิง"

ฟู่จาวหนิงอีกแล้วหรือ?

ซ่งอวิ๋นเหยารู้สึกแปลกๆ ฟู่จาวหนิงคนนั้นทำไมถึงมาข้องเกี่ยวกับเซียวหลันยวนได้?

นางเมื่อครู่ก็เพิ่งนึกออกว่าฟู่จาวหนิงเป็นใคร นั่นไม่ใช่คู่หมั้นของเซียวเหยียนจิ่งหรอกหรือ? ก่อนหน้านี้เซียวเหยียนจิ่งก็เอาแต่บอกกับนางว่ารำคาญฟู่จาวหนิงเหลือเกิน