บทที่ 40

"พระราชเสาวนีย์ฮองเฮา อ๋องเจวี้ยนขนาดหน้าก็ยังไม่ยอมโผล่ออกมาเลยหรือ?"

ขันทีเอ่ยเสียงแหลมเล็กกับผู้ดูแลจวนอ๋องเจวี้ยน "ในวังถึงกับลดรั้วลงมา พวกเรานำป้ายมาโดยเฉพาะ นี่จึงเป็นเรื่องเร่งด่วน"

"กงกง ท่านอ๋องของพวกเราสุขภาพไม่ค่อยดี ดังนั้นจึงนอนพักไปนานแล้ว ข้าไม่ใช่พูดกับท่านไปแล้วหรือไรกัน? พระราชเสาวนีย์ของฮองเฮา กงกงบอกกับข้าก็พอ ท่านอ๋องให้อำนาจข้าไว้ระดับหนึ่ง ถ้าหากสิ่งที่จวนอ๋องเจวี้ยนของพวกเราทำได้ ข้าก็จะทำแทนท่านอ๋องเอง แต่ถ้าทำไม่ได้ ก็รอพรุ่งนี้ให้ท่านอ๋องพวกเราลุกขึ้นมาก่อนแล้วค่อยจัดการก็ไม่สาย"

ผู้ดูแลจงยังคงมีท่าทีเรียบสงบ

ฮองเฮารู้สึกร้อนรนขึ้นมาเพราะท่านอ๋องแต่งงานรับพระชายาอย่างนั้นหรือ?

ก่อนหน้านี้การปฏิบัติต่อจวนอ๋องเจวี้ยนก็ญังรักษาความเคารพและระยะห่างเอาไว้ ไม่กล้าวางมาดฮองเฮาของนางเข้ามาเลย แต่ตอนนี้ร้อนรนจนมือไม้อยู่ไม่สุข ถึงกับยกตัวตนฐานะของฮองเฮามากดดันจวนอ๋องเจวี้ยนเสียแล้ว

"เจ้าก็แค่ผู้ดูแลเล็กๆ คนหนึ่ง"

ขันทีพอโมโห เสียงก็ยิ่งเล็กแหลมลงไปอีก พอชี้ผู้ดูแลเพื่อจะวางมาด ทหารสองนายก็ตรงเข้ามา มือจับด้ามกระบี่ตั้งท่าชัก

เสียงชักกระบี่สองเสียงดังขึ้น ไฟโกรธของขันทีก็มอดลงทันควัน

ผู้ดูแลจงไม่รู้สึกต่ำต้อยและไม่ต่อต้าน "ข้าเป็นผู้ดูแลเล็กๆ คนหนึ่งในจวนอ๋องเจวี้ยนนั้นไม่ผิด แต่กงกงเองก็อย่าลืม ว่าท่านเองก็เป็นแค่ขันทีเล็กๆ คนหนึ่งในวังเช่นกัน"

น่าโมโหนัก!

ขันทีโมโหจนทนไม่ไหว แต่เขาก็ยังไม่กล้าเอะอะโวยวายในจวนอ๋องเจวี้ยน

ก่อนหน้านี้ฮองเฮาแม้จะพูดไว้ว่า ถ้าหากทำได้ก็ทำลายความน่าเกรงขามของอ๋องเจวี้ยนทิ้งเสีย แต่ต่อมาภายหลังนางก็กำชับว่า ห้ามอาละวาดในจวนอ๋องเจวี้ยนโดยเด็ดขาด

ผู้ดูแลจวนอ๋องเจวี้ยนก็ท่าทีแข็งกร้าว เขาเองก็ยังต้องหดถอยกลับมา

ขันทีถอนหายใจ น้ำเสียงก็กดต่ำลงมา "ท่านฮองเฮามีเรื่องเร่งด่วนจริงๆ พวกเราเองก็ไม่อยากรบกวนท่านอ๋องให้ลุกขึ้นมาเช่นกัน ถ้าอย่างนั้นแค่ไปส่งสารที่นอกประตูท่านอ๋องก็พอ ให้ท่านอ๋องได้ยินด้วยตนเอง พวกเราจะได้กลับไปรายงานได้ ผู้ดูแลจงเห็นว่าอย่างไร"

ถ้าเอาแต่ขวางอยู่ตลอด พวกของฮองเฮาเองก็คงเดาได้แล้วว่าสุขภาพของอ๋องเจวี้ยนยังไม่ได้ดีขึ้นเลย

ผู้ดูแลจงจึงทำได้เพียงพยักหน้า

"เอาล่ะ เช่นนั้นก็เชิญกงกงไปยังประตูห้องท่านอ๋องแล้วกัน"