บทที่ 427

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับซ่งอวิ๋นเหยา

ชิงอีมองเซียวหลันยวนอย่างกังวล

แล้วจะทำอย่างไรดี?

ซ่งอวิ๋นเหยากับท่านอ๋องเคยมีมิตรภาพวัยเด็กด้วยกันนี่นา ท่านอ๋องยังจำความอบอุ่นที่ซ่งอวิ๋นเหยามอบให้เขาเมื่อครั้งอดีตได้อยู่

ก่อนหน้านี้ในเมืองหลวงมีคนนำซ่งอวิ๋นเหยากับท่านอ๋องมาพูดล้อเล่น เข้าใจมาตลอดว่าซ่งอวิ๋นเหยาจะกลายเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยน ท่านอ๋องเองก็ไม่คิดจะอธิบายอะไร

แต่ตอนนี้ซ่งอวิ๋นเหยากลับเกี่ยวข้องกับเรื่องที่พระชายาหายตัวไป ท่านอ๋องจะทำอย่างไรกัน?

"ให้คนจับตาดูไว้"

"หาคนไปถามเซี่ยซื่อที่บ้านตระกูลหลิน"

"ขอรับ"

"คุณหนู"

เฉินซานขับรถเข้ามาแล้ว รถเพิ่งจะจอด เสี่ยวเถาก็กระโดดลงมาจากรถม้า สืออีมาประคองตัวนางทันที

ถ้าไม่ประคองไว้ ดูท่าเสี่ยวเถาคงได้ขาพลิกแน่

สืออีพอเห็นเซียวหลันยวน ก็คารวะทันที

"ข้าน้อยสืออี คารวะท่านอ๋อง!"

สีหน้าเขาเปลี่ยนไปแล้ว นี่เกิดอะไรขึ้น?

เขาปกป้องเสี่ยวเถากับหลินอันห่าวกลับไปหาเซี่ยซื่อ พอกลับมาก็เป็นเช่นนี้ไปแล้วหรือ?

สายตาเซียวหลันยวนกวาดไปบนตัวเขา

ถูกเขาเหลือบมองมาเช่นนี้ สืออีก็สั่นสะท้านวาบไปทั้งร่าง เขาคุกเข่าลงทันที

"ข้าน้อยผิดไปแล้ว! ท่านอ๋องโปรดลงโทษด้วย!"

พริบตาเดียวเขาก็รู้แล้วว่าตนเองทำอะไรผิด หน้าที่แต่เดิมของเขาคือปกป้องพระชายา แต่เขากลับออกไปปกป้องคนอื่นแทนเสียแล้ว

ต่อให้นี่จะเป็นคำสั่งของฟู่จาวหนิงก็ตาม นั่นก็คือเขาละเลยต่อหน้าที่

"คุกเข่าอยู่ตรงนี้"