บทที่ 440

"อ๋องเจวี้ยน พระชายาอ๋องเจวี้ยน"

เสิ่นเสวียนหลังจากทักทายพวกเขาก็ให้คนนำใบชากล่องหนึ่งเข้ามา

"ก่อนหน้านี้บอกว่าจะมอบใบชาให้กับอ๋องเจวี้ยน แต่เพราะอาการป่วยยังไม่ค่อยดีนัก จึงไม่ได้ไปเยี่ยมถึงหน้าประตูเสียที ต้องลำบากอ๋องเจวี้ยนนำกลับไปเองเสียแล้ว"

"ขอบคุณมาก"

เซียวหลันยวนเอ่ยกับฟู่จาวหนิงว่า "ชาของท่านเสิ่นรสชาติดีมาก"

ฟู่จาวหนิงประหลาดใจเล็กๆ เพราะว่าอาจารย์ฟิสิกส์ของนางคนนั้นก็ชอบดื่มชามาก ยิ่งไปกว่านั้นว่ากันว่าชาของเขารสชาติดีมากด้วย

นี่บังเอิญเกินไปแล้ว

อาจจะเพราะความบังเอิญนี้ ฟู่จาวหนิงจึงรู้สึกสนิทสนมกับเสิ่นเสวียนหน่อยๆ

"หลังจากมาถึงเมืองหลวงได้ยินว่า วิชาแพทย์ของพระชายาอ๋องเจวี้ยนยอดเยี่ยมมาก" เสิ่นเสวียนมองนาง

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า "วิชาแพทย์ของข้าก็ไม่เลวจริงๆ นั่นล่ะ"

พอได้ยินคำตอบนาง เสิ่นเสวียนก็ตกตะลึงไป จากนั้นจึงหัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ "เช่นนั้นพระชายาอ๋องเจวีย้นช่วยตรวจอาการให้ข้าหน่อยได้ไหม?"

"แน่นอน"

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่ชักช้า ขอน้ำมาล้างมือทันที จากนั้นก็เดินไปตรวจอาการให้เขาอย่างละเอียด

ชีพจรของเสิ่นเสวียน สับสนอย่างมาก

มองห่างๆ ยังพอไหว แต่พอมองใกล้ๆ ก็รู้สึกว่าผิวหนังของเขาเหมือนจะออกใสๆ เทาๆ เขียวๆ นี่แทบจะเป็นคนที่ใกล้ตายอยู่แล้ว

ฟู่จาวหนิงแอบตกตกตะลึงในใจ หลังจากนั้นจึงมองเห็นภาพที่ปกไว้บนคอเสื้อของเขา

นั่นเป็นรูปที่อยู่บนตราหยกจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นรูปนี้ยังดูซับซ้อนสวยงามกว่าระดับหนึ่งด้วย

นางมองเพียงสองผาดเท่านั้น เสิ่นเสวียนกลับสังเกตเห็นเสียแล้ว

"พระชายาอ๋องเจวี้ยนเห็นตราประทับของตระกูลข้าแล้วหรือ?"

ซี๊ด

"ตราประทับของตระกูลเสิ่นหรือ?"