บทที่ 450

จงเจี้ยนช่วยเอาไว้ได้หรือไม่?

ฟู่จาวหนิงจับชีพจรจงเจี้ยนอีกครั้ง เอ่ยขึ้นอย่างสงบว่า "ข้าจะไม่ให้เขาตาย"

หลายปีมานี้นางแย่งชีวิตกลับมาจากเงื้อมมือยมฑูตน้อยๆ เสียที่ไหน

"เขาไม่ใช่ว่าติดพิษหรือ?" สืออีถาม

"ใช่"

"พระชายารู้ไหมว่าเป็นพิษอะไร? พวกเราจะไปตรวจสอบว่าพิษนี้มาจากที่ไหน" น้ำเสียงสืออีเคร่งขรึมขึ้นมา

พิษนี้อันที่จริงก็ร้ายกาจมาก ไม่ใช่แค่จะทำให้คนตาย ยิ่งไปกว่านั้นยังสามารถทำให้คนไม่เห็นอย่างรวดเร็วได้อีกด้วย ปากเองก็ไม่สามารถพูดได้ แล้วยังขยับเขยื้อนไม่ได้อีกต่างหาก

ต่อให้ตายไปก็ยังสภาพดูไม่ได้ จะเปลี่ยนเป็นดำมะเมี่ยมเหมือนถูกไฟเผาจนเกรียม ยิ่งกว่านั้นยังไหม้ดำห่อเหี่ยวทั้งข้างในและข้างนอกอีกด้วย

พิษที่ร้ายแรงอหังการ

พลังพิษเช่นนี้จะแพร่ออกไปไม่ได้เด็ดขาด

"ความเป็นไปได้นี้ต้องถามท่านอาจารย์" ฟู่จาวหนิงไม่ค่อยเข้าใจอะไรกับเรื่องพิษของทางนี้นัก

"เ่ช่นนั้นข้าน้อยจะไปเชิญผู้อาวุโสจี้มาเสียรอบหนึ่งดีไหม?"

มองออกว่าสืออีอยากจะแก้แค้นแทนจงเจี้ยนแล้ว

"ได้ เจ้าไปเชิญอาจรย์มา ฟู่าวหนิงคิดๆ เอ่ยต่วา หาคนสองคนไปที่เรือนผุ้เฒ่าฟู่สี่ด้วย แไม่ต้องเข้าใกล้่นัก เพียงแแค่จับาดูเงียบๆ ไว้ก็ไพอ"

พิษนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับผู้เฒ่าฟู้สี่แน่นอน

พวกเขาถ้าในมือมีพิษเช่นนี้ ก็ยิ่งต้องระมัดระวังให้มาก วรยุทธ์ของจงเจี้ยนนั้นดีที่สุดในกลุ่มพวกเขาก็ยังหลบไม่พ้น ไม่ต้องพูดถึงพวกสืออีเลย

สือเองก็ฟังเข้าใจขึ้นมา

"ข้าน้อยให้สือซานไปเชิญผู้อาุโสจี้แล้ว" เปลี่ยนคำพูดก็คือ เขาเตรียมมจะไปจับตาดูผู้เฒ่าฟู่สี่ทางนั้นเอง

"ระวังตัวด้วย"

ฟู่จาวหนิงเองก็ทำได้แค่กำชับคำนี้เข้ามา