บทที่ 453

เซียวหลันยวนส่งสัญญาณให้ชิงอีไปรินน้ำชามา

ชิงอีหมุนตัวออกไปรินน้ำชา

ฟู่จาวหนิงถามเซียวหลันยวนตรงๆ "ท่านเคยได้ยินลัทธิเทพทำลายล้างไหม?"

"เจ้าว่าอะไรนะ?"

เซียวหลันยวนหน้าเปลี่ยนสี

กระทั่งการเคลื่อนไหวของชิงอีที่หมุนตัวไปรินน้ำชาทางโต๊ะน้ำชาก็ยังชะงัก หันหน้ากลับมามองนางทันที

"พระชายา?"

"ดูท่าพวกท่านจะรู้สินะ"

ฟู่จาวหนิงพอเห็นปฏิกิริยาของพวกเขาก็รู้

"เจ้าไปพบกับคนของลัทธิเทพทำลายล้างมาหรือ?"

"จงเจี้ยนติดพิษมา ข้าไม่รู้ว่านั่นคือพิษอะไร จึงเชิญท่านอาจารย์ไปดู ท่านอาจารย์บอกว่าเป็นหุ่นกำสรวลของลัทธิเทพทำลายล้าง"

ครั้งนี้ขนาดเซียวหลันยวนก็ยังหน้าเปลี่ยนสี

"หุ่นกำสรวล!"

"พระชายา เช่นนั้นจงเจี้ยนตอนนี้คง..."

คงตายไปแล้ว

เพราะหุ่นกำสรวลนี้ไม่มียาที่สามารถแก้ไขได้ จะตายลงอย่างรวดเร็ว ชิงอีคิดถึงจงเจี้ยนที่ตอนนี้น่าจะตายไปแล้ว ในใจก็เหมือนร่วงลงไปก้นเหวขึ้นพริบตา

"ข้ารีดพิษออกมาได้แล้วส่วนหนึ่ง พิษที่เหลือยังสะกดไว้ได้ชั่วคราว ตอนนี้จึงคิดจะเข้ามาบอกท่านเรื่องหนึ่ง"

"เจ้าพูดมาเถอะ" เซียวหลันยวนสีหน้าจริงจัง

"ถ้าจะช่วยจงเจี้ยน ไหมใจโลหิตตัวนั้นต้องเอามาใช้แล้ว"

ตอนที่พูดประโยคนี้ก็กลายเป็นฟู่จาวหนิงแล้วที่เลิกลั่ก

นางรู้ว่าเซียวหลันยวนลงแรงไปเท่าไรกว่าจะได้ไหมใจโลหิตมา ตอนนี้ยังไม่ทันจะหายาที่เหลือได้ครบ ดังนั้นไหมใจโลหิตจึงต้องคอยเลี้ยวไว้ต่อ