บทที่ 459

"ให้ตายเถอะ เป็นหมอแท้ๆ แต่เขากลับมองไม่ออกเลยว่านายท่านเหนื่อยจนย่ำแย่แล้ว" ลุงลั่วดูหงุดหงิดมาก

ท่านเสิ่นหลับตาลงแล้วไม่ลืมตาขึ้นมา

รอจนลุงลั่วพูดจบ เขาจึงถอนหายใจออกมาเสียงหนึ่ง

"วิชาแพทย์ของหมอเทวดาหลี่ก็พอใช้ได้ แต่ก็เป็นแค่หมอที่วิชาแพทย์สูงคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ถึงกับเป็นหมอเทวดา"

นี่ลือกันเกินจริงไปแล้ว

และเพราะตอนนี้วิชาแพทย์ก็ขาดห้วงไปอย่างรุนแรง ก่อนหน้านี้มีช่วงหนึ่งขาดหายไป จึงส่งผลกระทบอย่างมาก

"ยังดีที่มีพระชายาอ๋องเจวี้ยนอยู่" ลุงลั่วฝากความหวังไว้กับฟู่จาวหนิงอย่างประหลาด

พอเอ่ยถึงฟู่จาวหนิง ท่านเสิ่นก็ลืมตาขึ้นมา

"ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่าสมัยก่อนเคยช่วยนางไว้ครั้งหนึ่งหรือ?"

"ถูกต้อง คิดไม่ถึงว่าเด็กสาวตกน้ำที่ดูกตัญญูคนนั้นจะเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยน แต่ว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนตอนนี้ดูแล้วดูมีพลังมากกว่าตอนเด็ก มีความรู้และสุขุมใจกว้างมาก เด็กสาวก่อนหน้านั้นหลังจากถูกข้าช่วยไว้ก็เอาแต่ร้องห่มร้องไห้"

พระชายาอ๋องเจวี้ยนตอนนี้ ดูแล้วไม่น่าจะร้องไห้ออกมาง่ายๆ

"ลองเล่าเรื่องตอนนางยังเด็กหน่อย" ท่านเสิ่นหลับตาลงอีกครั้ง

"นายท่าน ที่ข้ารู้ก็ล้วนเป็นเรื่องที่ได้ยินมาตอนที่คุยคุ้มกันที่นี่สมัยก่อน ต่อมาข้าออกจากเมืองหลวงไปทำธุระสองสามปีไม่ได้กลับมา จึงรู้ไม่มากเท่าไร"

"เช่นนั้นก็เลือกที่เจ้ารู้แล้วกัน"

ในเมื่อนายท่านจะฟัง ลุงลั่วเองก็ไม่มีทางเลือก จึงเล่าได้เพียงเรื่องที่ได้ยินมาแต่ก่อนกับเรื่องของฟู่จาวหนิงที่ตรวจสอบมาได้เท่านั้น

พอฟังไป กลับทำให้ท่านเสิ่นได้ยินแล้วสนใจขึ้นมา