บทที่ 476

หลี่จื่อเหยายืนอยู่ในโถงจนขาเริ่มชาแล้ว ขณะกำลังจะระเบิดอารมณ์ จึงได้ยินว่าเซียวเหยียนจิ่งเข้ามาแล้ว

ผ้าแพรแดงในมืออีกด้านหนึ่งถูกจับไว้ อารมณ์โกรธของหลี่จื่อเหยาจึงระงับลงมา ฟังคำกล่าวหนึ่งกราบไหว้ฟ้าดินสองกราบไหว้บุพการีและทำตามพิธีการไป

ผลลัพธ์คือเมื่อครู่สามีภรรยาเคารพกันและกัน เซียวเหยียนจิ่งที่อยู่ตรงข้ามพอโค้งเอวลงมา ฟ้ากับดินก็หมุนติ้ว ตัวคนยืนไม่อยู่ ล้มกลิ้งลงไปทางนาง

พริบตาที่ล้มกลิ้งลงไป เขาก็ยื่นมือตะปบไปข้างหน้าอย่างร้อนรนด้วยสัญชาตญาณ ผลลัพธ์คือไปคว้าเอาเข็มขัดของหลี่จื่อเหยาเข้าพอดี

ได้ยินเสียงแควกของผ้าที่ถูกฉีกขาดดังขึ้นมา

หลี่จื่อเหยาไม่เพียงแต่ถูกกระชากผ้าคลุมหัวแดงลงมา กระทั่งชุดมงคลก็ยังถูกฉีกลงมาเป็นรู

"อ๊า!"

หลี่จื่อเหยาร้องเสียงแหลม

ตึง

เซียวเหยียนจิ่งล้มหนักๆ ลงไปบนพื้น

กลิ่นสุราคละคลุ้ง

ชินอ๋องเซียวกับพระชายาสองคนล้วนสะดุ้งยืนขึ้นมา สีหน้าทั้งสองคนดำจนจะบีบน้ำหมึกออกมาแล้ว

"ยังไม่รีบไปประคองรัฐทายาทเซียวขึ้นมาอีก!" พระชายารีบร้อนร้องขึ้น

จากเสียงเมื่อครู่ เซียวเหยียนจิ่งล้มไปหนักอยู่ หน้าผากกระแทกพื้นอย่างแรง

"พี่เซียว!" หลี่จื่อเหยาตอนนี้ก็ได้สติกลับมา คุกเข่าลงประคองเซียวเหยี่ยนจิ่งทันที ผลลัพธ์คือเห็นกองเลือดกองหนึ่งบนพื้น

นางหน้าพรั่นพรึง จากนั้นก็ร้องเสียงแหลมขึ้นอย่างอดไม่อยู่

"อ๊าๆๆ! เลือด!"

"เหยียนจิ่ง!"

"จิ่งเอ๋อร์!"

โถงพิธีวุ่นวายขึ้นมาทันที