บทที่ 478

แต่ตอนนี้พอเห็นว่าเสิ่นเสวียนเป็นเช่นนี้ นางเองก็ทำได้เพียงถอนหายใจ ดังนั้นตระกูลเสิ่นจึงไม่มีทางที่จะสงบได้ขนาดนั้น

"ตอนนั้น จี้คู่นี้ ท่านลุงเคยเล่นอยู่พักหนึ่ง ลูกชายเขา ลูกพี่ลูกน้องข้า ตอนนั้นก็พูดมาคำหนึ่ง บอกว่าหินดารานี้เหมาะกับข้ามาก ดังนั้นท่านลุงจึงพูดว่า เช่นนั้นก็มอบให้อาเสวียนแล้วกัน"

เสิ่นเสวียนคิดถึงสถานการณ์ในวันนั้น แล้วก็หัวเราะขึ้นมาอย่างจำใจ

"ทั้งหมดดูแล้วก็เป็นธรรมชาติดี ดูปกติมาก"

คำพูดของเขายังพูดไม่จบ ฟู่จาวหนิงกลับส่ายหัว "ทันที่จริงไม่เหมาะกับท่าน"

"หืม?" เสิ่นเสวียนมองนางอย่างไม่เข้าใจ

จี้หินดาราคู่นี้หลังจากมาอยู่ในมือเขา คนไม่น้อยก็ล้วนบอกว่าเหมาะกับเขา ล้วนถามกันว่าเขาได้มาจากไหน หลังจากบอกว่ามีคนมอบให้ คนเหล่านั้นก็ล้วนพูดว่า ถ้าเช่นนั้นของขวัญชิ้นนี้ก็มอบให้ได้เหมาะสมมากแล้ว

ฟู่จาวหนิงเป็นคนแรกที่บอกว่าไม่เหมาะกับเขา

"ท่านเสิ่น ท่านไม่เห็นหรือ ว่าฝ่ามือของท่านกับนิ้วของท่านยาวมาก?"

ฟุ่จาวหนิงชี้ไปที่มือของเขา

นางเห็นมานานแล้ว เสิ่นเสวียนมีมือที่ดูดีมาก นิ้วมือเรียวยาว กระดูกข้อนิ้วชัดเจน ถ้าอยู่ในยุคปัจจุบันล่ะก็นี่คือมือที่เหมาะกับการเล่นเปียโนมาก

มือคู่นี้มีความเป็นศิลปะอยู่

ลุงลั่วเองก็ฟังนางไม่เข้าใจ "พระชายาอ๋องเจวี้ยน มือของนายท่านไม่เหมาะกับจี้คู่นั้นหรือไม่มันเกี่ยวอะไรกันหรือ?"

"ลุงลั่ว ท่านจำขนาดของหินดารานั้นได้ไหม?"

"จำได้"

"แล้วรู้สึกไหม ว่าหินดาราคู่นั้นสำหรับท่านเสิ่นแล้ว มันเล็กไปหน่อย? ขนาดแบบนี้เวลาหมุนเล่นขึ้นมาอันที่จริงคงไม่ค่อยสบายนัก"

ซู๊ด

นางพูดเช่นนี้ เสิ่นเสวียนกับลุงลั่วก็เข้าใจขึ้นมา

"ก็เล็กไปหน่อยจริงๆ!"

"ข้ารู้จักคนที่ชอบเล่นพวกจี้หรือพวกลูกมันฮ่อและลูกกลมมืออยู่ ล้วนต้องมีขนาดที่เหมาะกับตนเอง ถ้าแค่เหมาะมือแล้ว ตอนที่หมุนเล่นในมือจะสามารถไปถึงเป้าหมายการผ่อนคลายและฝึกฝนนิ้วมือได้"