บทที่ 525

"ท่านปู่ ดูท่านพูดเข้า ต่อให้แม่ของข้าคือเสิ่นเชี่ยวจริง แต่ข้าก็ถือว่าเป็นคนตระกูลฟู่สิ จะไปเป็นคนตระกูลเสิ่นได้อย่างไรกัน?"

พอได้ยินนางพูดเช่นนี้ ผู้เฒ่าฟู่จู่ๆ ก็ถอนหายใจโล่งออกมา

หลังจากฝังเข็มให้เขาแล้วก็พาเฮ่อเหลียนเฟยออกมา เฮ่อเหลียนเฟยถอนหายใจ กดเสียงต่ำพูดกับนางว่า "พี่หญิง พอรู้ข่าวของท่านพ่อท่านแม่ ท่านปู่ก็ดีใจมาก แต่ว่าเขาเองก็กลัวมากเช่นกัน"

"กลัวอะไรหรือ?"

"ตอนนี้ลุงเสิ่นอยู่ในเมืองหลวงไหม? เขาเองก็เป็นคนของต้าชื่อ ท่านปู่เองก็กังวล ถ้าหากเขาเป็นลุงของพวกเราจริงๆ ก็จะพาท่านกลับต้าชื่อ ตระกูลเสิ่นคงคิดจะชิงตัวท่านกลับไปแน่"

ฟู่จาวหนิงตกตะลึงขึ้นมาก่อน หลังจากนั้นจึงรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"นี่คิดอะไรกันน่ะ"

"ท่านปู่พึ่งพาท่านมาตลอด ตระกูลฟู่ตอนนี้ก็ยังสถานการณ์เช่นนี้ เขารู้สึกว่าตนเองช่วยอะไรท่านไม่ได้เลย ยิ่งไปกว่านั้นยังทำให้ท่านลำบากอีก พอมองกลับไปที่ตระกูลเสิ่น นั่นก็แตกต่างไปแล้ว ตระกูลเสิ่นเป็นตระกูลใหญ่ แม้ก่อนหน้านี้จะเคยถูกห้ามจากราชวงศ์ ถูกเพ่งเล็ง แต่อูฐที่ผอมจนตายก็ยังตัวใหญ่กว่าม้า จะว่าอย่างไรก็ไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลฟู่ไปเทียบได้เลย"

เฮ่อเหลียนเฟยส่ายหัว ทำท่าทางเป็นผู้ใหญ่ ถอนหายใจ "ถ้าหากตระกูลเสิ่นคิดจะแย่งชิงท่าน ท่านปู่ของพวกเราก็รู้สึกว่าตนเองไม่มีโอกาสชนะเลย ยิ่งไปกว่านั้น เขายังรู้สึกอีกว่า ถ้าท่านไปตระกูลเสิ่นจริง ก็ยังดีกว่าอยู่ที่นี่ และไม่กล้าจะเอ่ยปากรั้งท่านไว้"

ดังนั้น ผู้เฒ่าฟู่หลังจากที่รู้ตัวตนฐานะของเสิ่นเสวียนก็กังวลมาตลอด

ฟู่จาวหนิงคิดไม่ถึงเลยว่าผู้เฒ่าฟู่จะคิดมากขนาดนี้

"เจ้ากลับไปแล้วก็ช่วยบอกกับท่านปู่หน่อย ว่าไม่ต้องคิดมากนัก ข้าสกุลฟู่ไม่ใช่สกุลเสิ่น ต่อให้เสิ่นเสวียนเป็นลุงของข้าจริง นั่นก็เป็นแค่ลุงไม่ใช่ท่านพ่อ ข้ายังจะใช้ชีวิตกับท่านปู่ต่อในแคว้นเจาแห่งนี้"

นางคือสกุลฟู่มาโดยตลอด ไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบัน

ดังนั้นนางจึงมีความรู้สึกว่าเป็นคนของบ้านตระกูลฟู่มากกว่า

"ข้าเองก็พูดกับท่านปู่แล้ว" เฮ่อเหลียนเฟยหัวเราะคิกคักขึ้นมา "ข้ายังบอกกับท่านปู่อีกว่า ถ้าหากเสิ่นเสวียนเป็นลุงของพวกเราจริง นั่นก็คือมีคนที่จะปกป้องกับเอ็นดูพี่หญิงมากขึ้นคนหนึ่งเท่านั้น จะมาพาพี่หญิงไปได้อย่างไร จริงไหมพี่หญิง?"

"เฮ้อ ข้าพบว่านิสัยของเจ้าเองก็มองโลกในแง่ดีจริงๆ"