บทที่ 537

เฝิ่นซิงที่อยู่ข้างๆ ก็แอบปิดปากคิกคักขึ้นเสียแล้ว

พระชายายังจะถามอีกหรือ?

ท่านอ๋องอยากมีเวลาอยู่กับพระชายาให้มากหน่อยชัดๆ หลังจากนี้ห้องหนังสือก็อยู่ด้วยกันแล้ว พระชายาเขียนตำรับยา ท่านอ๋องฝึกอักษร ดีจะตายไป

นางคิดแล้วก็วาดภาพฝันแสนหวาน

เซียวหลันยวนกดนิ้วที่ข้างปากแล้วกระแอมขึ้นมา เปลี่ยนหัวข้อสนทนา "หิวแล้ว ออกไปหากินข้าวกันก่อน"

"ท่านหิวตั้งแต่เช้ามาจนถึงตอนนี้เลยหรือ?" ฟู่จาวหนิงเอียงตามองเขา

"พูดให้ถูกหน่อยก็คือหิวตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้"

"ท่านอ๋องเมื่อคืนกินไปไม่กี่คำ ไม่สิ หลายวันนี้ความอยากอาหารของท่านอ๋องไม่ดีเอาเสียเลย" เฝิ่นซิงเอ่ยขึ้นข้างๆ

หวังว่าพระชายาจะสงสารท่านอ๋องบ้าง

"ไม่อยากอาหาร? เหมือนว่าเขาดีขึ้นแล้วนี่นา" ฟู่จาวหนิงเดินไปข้างๆ เซียวหลันยวน ยื่นมือไปจับข้อมือเขา "เดี่ยวหมอเทวดาอย่างข้าจะถือโอกาสจับชีพจรตรวจอาการให้ระหว่างไปกินข้าวนี้"

เซียวหลันยวนพลิกมือกลับไปจับข้อมือนาง เปลี่ยนเป็นจูงนางแทน

"ไม่รีบ กินเสร็จแล้วค่อยตรวจ"

เขาจูงมือนางเดินไปโถงเล็กอย่างสงบ

ฟู่จาวหนิงถูกเขาดึงมือเดิน ก็มองเขา จากนั้นก็มองมือของทั้งสองคน รู้สึกอะไรบางอย่างไม่ค่อยถูกต้อง

เฝิ่นซิงกับหงจั๋วเดินตามอยู่ข้างหลังก็เม้มปากแอบหัวเราะ

"ถ้าหากท่านอ๋องกับพระชายาดีกันไปแบบนี้เรื่อยๆ ก็คงดี" พวกนางรู้สึกว่าเช่นนี้มันดีมากจริงๆ

"มือของท่านเย็นมาก" ฟู่จาวหนิงเอ่ยกับเซียวหลันยวน

"อืม แต่ของเจ้าอุ่นมาก" เขาพูดจบก็จับแน่นขึ้นไปอีก