บทที่ 550

"ข้าคิดมาแล้ว ถ้าหากเจ้าไม่ยอมย้ายไปจวนอ๋อง เจ้านั้นข้าก็มาพักที่บ้านตระกูลฟู่แล้วกัน"

เซียวหลันยวนพูดพลางโบกมือให้คนออกไป ส่วนตนเองกลับเดินไปข้างเตียงนาง ค่อยๆ นั่งลง

เสี่ยวเถากับชิงอีล้วนถอยออกไป แล้วยังปิดประตูให้อย่างดิบดี

ในห้องแสงเทียนโยกไหว ฟู่จาวหนิงมองการเคลื่อนไหวของเซียวหลันยวนก็ตกตะลึงไปแล้ว

"ไม่ใช่สิ เซียวหลันยวน ท่านคิดจะทำอะไร"

"นอน"

"น..นอน?! นั่นมันเตียงของข้า!"

"อืม แบ่งครึ่งหนึ่งให้ข้าสิ ครั้งที่แล้วก็ไม่ใช่ว่าข้าเคยนอนไปแล้วหรือ?" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

"ท่านท่านท่าน ท่านจะทำอะไรกันแน่?"

"พวกเราเป็นสามีภรรยากัน"

"ไม่ใช่ว่าสุดท้ายก็ต้องหย่าร้างหรอกหรือ?"

ท่าทางของเซียวหลันยวนชะงัก ปลดหน้ากากลงมา มองนางยิ้มๆ

"อืม ต่อให้ท้ายสุดจะต้องหย่า แต่ก่อนที่จะหย่ากันพวกเรายังเป็นสามีภรรยากันอยู่นี่ ดังนั้น มีตัวตนฐานะอะไรก็ทำเรื่องตามนั้น มีปัญหาตรงไหน?"

ไม่มีปัญหาได้อย่างไรกัน?

ฟู่จาวหนิงรีบเดินเข้าไป ยื่นมือคิดจะดึงเขาออกมา "แน่นอนว่ามีปัญหา! ในเมื่อสุดท้ายก็ต้องแยกกัน ตอนนี้ก็ต้องวาดเส้นแบ่งให้ชัดเจน จะได้เลี่ยงเรื่องการพัวพันไม่ชัดเจนภายหลัง!"

พอสิ้นคำนาง เซียวหลันยวนก็พลิกมือดึงนางมาทับอยู่บนเตียง

เขามองดวงตานาง "หนิงหนิง เจ้าไม่คิดว่าตอนนี้มันมืดแล้วหรือ? เรื่องที่พวกเราควรทำไม่ควรทำ ก็ทำมาไม่น้อยแล้วนี่"

ตัวเขาเองคิดจนเข้าใจแล้ว ไม่ว่าฟู่หลินซื่อจะเป็นอย่างไร นางก็ยังเป็นผู้มีพระคุณของเขา เป็นเด็กสาวตัวน้อยที่เคยให้ความอบอุ่นกับเขา