บทที่ 567

เข็มเล่มนี้ก็ไล่ออกไปได้จริงๆ

คนชุดดำนั่นรีบร้อนสลายตัวทันที แต่ฟู่จาวหนิงยิงเข็มออกไปอีกเล่มอย่างรวดเร็ว เล่มเมื่อครู่เป็นแค่ลูกไม้หลอก เล่มนี้ในมือนางต่างหากที่เป็นของจริง

เข็มแทงเข้าไปในผิวหนัง อีกฝ่ายดึงออกในพริบตา

"ต่อให้เจ้าจะใช้เข็มพิษ" ดึงออกเร็วขนาดนี้ มันจะส่งผลออกมาได้หรือ?

แต่สมองเขาตอนที่คิดประโยคนี้ได้ครึ่งเดียว ก็รู้สึกว่าจุดที่ถูกเข็มเข้าไปของตนเองสูญเสียความรู้สึกไปแล้ว

เสียงตุบดังขึ้น เขาร่วงลงกระแทกพื้นอย่างหนัก

ผู้นำตระกูลฮู่เห็นฟู่จาวหนิงลงมือก็จัดการคนชุดดำที่มีวรยุทธ์ไปได้ถึงสามคน จึงตกตะลึงนิ่งงันไปแล้ว

ใครบอกว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนไม่มีวรยุทธ์กัน?

ร้ายกาจขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่มีวรยุทธ์หรือ?

แค่ยาเหล่านี้ที่นางสกัด ใครบ้างที่ไม่อยากได้? พอฉาบลงไปที่อาวุธลับกับดาบกระบี่ พลังทำลายล้างก็น่าตกตะลึงขึ้นทันที

สืออีเองก็จัดการไปแล้วหลายคน เข้าขวางอยู่เบื้องหน้าฟู่จาวหนิง

ด้านนอกมีการเคลื่อนไหวอีก มีคนถูกฝ่ามือลมซัดจนร่วงหนักๆ ไปบนพื้น และยังมีคนชุดดำที่พร้อมจะพุ่งเข้ามาในห้องอีกสองคนถูกแทงกระบี่เข้าไป ล้มฟุบเข้ามา

"จาวหนิง!"

ด้านนอกมีเสียงร้องรนกังวลดังขึ้น

สืออีพอได้ยินก็ยินดี "ท่านอ๋องมาแล้ว!"

พอสิ้นเสียงของเขา เงาร่างหนึ่งก็แฉลบเข้ามา พอเห็นฟู่จาวหนิง ก็สวมกอดนางไว้ในพริบตา

เมื่อครู่ตอนที่เห็นคนชุดดำกลุ่มหนึ่งล้อมโจมตีห้องดินเล็กนี้ หัวใจของเซียวหลันยวนก็แทบจะหยุดเต้น

ด้านนอก สือซานคนเดียวขวางคนชุดดำเหล่านั้นไม่อยู่แน่ ในห้องเองก็ได้ยินเสียงดาบกระบี่ดังขึ้น มีแค่สืออีแล้วจะปกป้องฟู่จาวหนิงได้อย่างไร?