บทที่ 651

"ที่นี่ จะเป็นสถานที่ที่ฟู่จาวหนิงไม่มีทางลืมเลือนไปตลอดชีวิต"

จ้าวเฉินชี้ไปที่เขาลูกนี้

เฮ่อเหลียนเฟยเงยหน้ามองไปผาดหนึ่ง ทั้งภูเขาเป็นหิมะขาวโพลน ด้านหน้ามีถนนสายหนึ่ง มีรอยเท้าของคนบางส่วนเหยียบไปแล้ว ดูสับสนวุ่นวาย แต่ก็สะดุดตาเป็นอย่างมาก

เขาเข้าใจขึ้นมาทันที

พวกของจ้าวเฉินต้องเคยมาที่นี่ก่อนแล้วแน่นอน หรือบางทีอาจจะเป็นคนของพวกเขา

ดูจากรอยเท้า จำนวนคนไม่น้อยเลย

พวกเขาไม่กลัวว่ารอยเท้าเหล่านี้จะเปิดโปงพวกเขา นี่คือคิดจะล่อฟู่จาวหนิงขึ้นเขากระมัง

"เจ้าไม่ใช่จะเอาชีวิตข้าหรือ? ข้าไปไปก็พอแล้ว!" เฮ่อเหลียนเฟยร้องขึ้นมา หลังจากนี้ก็คิดจะกัดลิ้นแรงๆ

แต่ว่าพี่มู่คนนั้นก็มาบีบหน้าของเขาเอาไว้ทันที บิดคางของเขาเสียงดังกร๊อบ กรามของเขาหลุดออกมา

ตอนนี้เขากัดลิ้นไม่ได้อีกแล้ว

"เอาล่ะ อย่าไปกระตุ้นเขาเลย ขึ้นเขากันก่อน" พี่มู่เอ่ยกับจ้าวเฉิน

"ลุกขึ้นมา" จ้าวเฉินเตะเฮ่อเหลียนเฟย "เจ้าคิดว่าเจ้าตายแล้วก็จบหรือ? ถ้าเจ้าตายไป ฟู่จาวหนิงก็จะน่าเวทนายิ่งกว่า ไม่เชื่อเจ้าก็ลองดู ถ้าเจ้ายังไม่ลุกขึ้นอีก ต่อให้เป็นผู้เฒ่าตระกูลฟู่คนนั้นพวกเราก็จะไม่ปล่อยไป"

เฮ่อเหลียนเฟยถลึงตามองเขาอย่างโกรธแค้น

แต่ว่าเขาก็พูดถึงผู้เฒ่าฟู่ขึ้นมาแล้ว เฮ่อเหลียนเฟยรู้สึกไม่ยินยอมแต่ก็จำใจต้องกระเสือกกระสนลุกขึ้นมา

พวกเขาปลดเชือกบนขาของเขาออก จากนั้นก็เอามือทั้งสองของเขามามัดไว้ด้านหน้าแทน

"ขึ้นเขา"

เฮ่อเหลียนเฟยตอนนี้รู้ว่าตนเองดิ้นรนอย่างไรก็ไม่เป็นผล จึงทำได้แค่ตามพวกเขาเดินไปทางภูเขา