บทที่ 662

"เจ้ามันใครกัน หน้าตาก็น่าเกลียดแล้วยังหนวกหูอีกด้วย"

คำพูดนี้ทำเอาผู้บัญชาการกองธงมู่โมโหจนปากเบี้ยว

เขาคิดไม่ถึงเลย ว่าในสถานการณ์เช่นนี้ ฟู่จาวหนิงแค่คนเดียวยังกล้ากำเริบเสิบสานเสียขนาดนี้!

"เกรงว่าตอนนี้เจ้าคงใกล้จะตายแล้ว ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา"

ผู้บัญชาการกองธงมู่เดิมทีคิดจะปล่อยนางไว้ แต่คำพูดนางในตอนนี้ไปยั่วโมโหเขาเข้า จนจิตสังหารเองก็สะกดไม่อยู่แล้ว!

ในเมื่อนางเป็นพวกไม่รู้ผิดชอบชั่วดี เช่นนั้นทำไมเขาจะต้องปล่อยนางไว้?

"โลงศพ? เจ้าเตรียมเอาไว้ด้วยหรือ?" ฟู่จาวหนิงร้องเฮอะขึ้นมา ดึงเชือกแน่นขึ้น ในหูก็ได้ยินเสียงกรีดร้องจ้าวเฉินอ่อนแรงขึ้นมาก จึงย้อนถามผู้บัญชาการกองธงมู่ขึ้นเสียงหน่อง "ข้าว่าที่นี่เป็นสถานที่กลบฝังพวกเจ้าก็ดูไม่เลวนักนะ"

"สังหาร!"

ผู้บัญชาการกองธงมู่พอเห็นนางซื้อตัวไม่ได้ขู่ก็ไม่ได้ สายตาก็ดุดันขึ้นมา และไม่คิดจะปล่อยนางไว้แล้ว ตะโกนคำสั่งสังหารออกมาเสียงเย็น

จากเสียงคำสั่งของเขา คนชุดขาวรอบๆ ก็กระโจนตัวขึ้นมา ใต้เท้าเตะกองหิมะ เกล็ดหิมะโถมไปทางฟู่จาวหนิง

ภายใต้เส้นแสงที่มืดมิด หิมะทยอยเข้าล้อมตัวนาง

รอบด้านล้วนมีจิตสังหารบีบเข้าหานาง

ขณะเดียวกันพวกเขาก็เริ่มเปิดฉากโจมตี

ในนี้มีแสงเย็นสายหนึ่งฟันมาทางเชือกที่นางดึงกระชับไว้ ตัดฉับเชือกจนขาด

ฟู่จาวหนิงเองก็โยนเชือกในมือทิ้งพร้อมกัน มือคว้าไปที่เอว เข็มพิษกำหนึ่งพุ่งตรงไปทางพวกเขา

"ลองดูเข็มพิษของข้าบ้าง!"

ประโยคนี้ของนางตะโกนจนทำให้พวกเขาใจสะดุ้งกันหมด โบกกระบี่ในมือโจมตีไปทางเข็มพิษเหล่านั้น

ขณะเดียวกัน ฟู่จาวหนิงก็หมุนตัว เหยียบหิมะแล้วลื่นลงไปอย่างรวดเร็ว