บทที่ 672

"คนของต้าชื่อ"

เซียวหลันยวนหลังจากได้ยินก็นิ่งงันไปครู่หนึ่ง

ฟู่จาวหนิงมองเขา รอจนเขาจัดการความคิดของเขาเสียหน่อย จากนั้นจึงถามขึ้นคำหนึ่ง "เจ้ารู้สึกว่าเรื่องเหล่านี้ต้องไปถามลุงของข้าไหม?"

เสิ่นเสวียนถึงอย่างไรก็เป็นคนจากต้าชื่อ

"เจ้าพักผ่อนก่อนเถอะ เรื่องนี้ข้าจัดการเอง ไม่ต้องคิดอะไรมาก" เซียวหลันยวนมองนาง ยื่นมือไปลูบหน้าผากนาง "เจ้าตัวร้อนหน่อยๆ นะ"

"จริงหรือ?"

ฟู่จาวหนิงงงงัน จึงยกมือตนเองขึ้นอังหน้าผาก

นางเป็นไข้จริงๆ แล้วกลับไม่รุ้ตัวเลย

เฮ่อเหลียนเฟยรีบเอ่ยขึ้น "พี่หญิง เช่นนั้นท่านต้องรีบกินยาแล้ว ไปจับไข้มาบนภูเขาหิมะใช่ไหม?"

"ให้คนจัดให้เสี่ยวเฟยพักที่นี่ก่อนได้ไหม?" ฟู่จาวหนิงมองเซียวหลันยวน

"พักที่นี่ไปก่อนทั้งหมดนั่นล่ะ" เซียวหลันยวนอุ้มนางขึ้นมา "ปู่ของเจ้าก็พักที่นี่ไปก่อน เจ้าไม่ต้องกังวลมาก ข้าจะอุ้มเจ้ากลับเรือนเจียนเจีย"

เขาไม่รู้เลยว่าที่แท้นางจะมีนิสัยขี้กังวลขนาดนี้ ตัวเองเจ็บจนเป็นไข้แล้วแท้ๆ ในสมองกลับยังคิดเรื่องนั้นเรื่องนี้เต็มไปหมด

"ใช่ใช่ใช่ พี่หญิง ข้าจะตามพี่เขยไป ท่านไม่ต้องกังวล" เฮ่อเหลียนเฟยเอ่ยขึ้น

"พี่เขย?"

เซียวหลันยวนหันมามองเขาผาดหนึ่ง

เฮ่อเหลียนเฟยรีบร้องขึ้นมา "พี่เขย ข้าไม่ดื้อไม่ซน จะฟังท่านทุกคำพูดเลย"

"อืม"

เซียวหลันยวนให้คนเข้ามาพาเขาไปที่เรือนแขก

เขาอุ้มฟู่จาวหนิงกลับเรือนเจียนเจีย

ฟู่จาวหนิงนอนคว่ำไปบนเตียง หงจั๋วกับเฝิ่นซิงก็เข้ามาจัดการไว้นานแล้ว ปูเบาะเตียงเพิ่มให้อีกชั้นหนึ่ง นางตอนนี้ต้องนอนคว่ำกับนอนตะแคง เตียงปูให้นิ่มหน่อยถึงจะดี