บทที่ 679

เซียวหลันยวนพูดกับเขาว่า "แต่ว่าจดหมายที่เจ้าเขียน จะต้องส่งเข้าวังผ่านตาองค์จักรพรรดิเสียก่อน ดังนั้นจะเขียนอะไรเจ้าต้องคิดให้ดี"

ราชาเฮ่อเหลียนจะฟังคำของเขาไหม นี่ก็ยังพูดลำบาก

"ขอรับ"

ฟู่จาวเฟยอารมณ์ก็เหมือนจะหมดอาลัยตายอยากขึ้นมา ผู้เฒ่าฟู่ตบลงบนบ่าเขา "ไป ปู่จะไปเขียนจดหมายกับเจ้า"

"ขอรับ"

พวกเขาตอนที่ผ่านข้างตัวเซียวหลันยวน ผู้เฒ่าฟู่ก็ยืนนิ่ง เอ่ยกับเซียวหลันยวนว่า "ขอโทษด้วยจริงๆ พวกเราปู่หลานสองคนอาจจะต้องอยู่ในจวนอ๋องเจวี้ยนอีกสักวันสองวัน"

เรื่องราวยังไม่ได้จัดการเสร็จสิ้น เขาเองก็ไม่อยากให้ฟู่จาวหนิงต้องวิ่งไปวิ่งมาสองด้าน เเขาเองก็ปวดใจ ดังนั้นทางที่ดีคือให้พวกเขาพักอยู่ในจวนอ๋องเจวี้ยนไปก่อน จาวหนิงเองก็จะได้พักฟื้นอย่างวางใจด้วย

"ไม่เป็นไร พักเถิด" เซียวหลันยวนเองก็ตอบกลับเสียงเรียบ

"อืม เช่นนั้นก็ขอบใจมาก"

รอจนผู้เฒ่าฟู่กับฟู่จาวเฟยออกไป เซียวหลันยวนจึงปลดหน้ากากลง มองฟู่จาวหนิง สีหน้าดูน้อยเนื้อต่ำใจอย่างชัดเจน

"วันนี้ในวังเกือบจะลงไม้ลงมือกับจักรพรรดิเสียแล้ว เขาคิดจะส่งข้าเข้าคุกด้วย"

พรวด

"เกิดอะไรขึ้น?" ฟู่จาวหนิงเกือบจะสำลัก

ดังนั้นเขาถึงหายไปครึ่งค่อนวัน จนฟ้ามืดถึงเพิ่งกลับมาหรือ?

แล้วยังเกือบลงไม้ลงมือกับองค์จักรพรรดิแล้ว? แล้วยังถอยออกมาได้อีก

"เพราะข้าจะปกป้องฟู่จาวเฟย องค์จักรพรรดิกับฮองเฮาคิดจะจับเขาแล้วส่งไปที่เมืองหู เพื่อไปบีบให้ราชาเฮ่อเหลียนยอมแพ้ แล้วคุมตัวพวกเขามาเมืองหลวง"

เซียวหลันยวนตอนนี้ดูใจเย็นมาก แต่ฟู่จาวหนิงรู้ว่าไม่ง่ายเลย ไม่เช่นนั้นคงไม่พูดออกมาหรอกว่าองค์จักรพรรดิแทบจะจับเขาขังคุกแล้ว

เขาอยู่ในวังก็ไม่รู้ว่าไปเจอคมมีดคมกระบี่อะไรมาบ้าง