บทที่ 681

"จะว่าไป เสี่ยวเฟยอยู่ที่เมืองหลวง ข้าเองก็ไม่ค่อยว่างใจนะ เจ้าก็ออกไปข้าก็ออกไปด้วย เหลือเด็กไว้แค่คนเดียวเจ้าว่ามันได้หรือ?"

ฟู่จาวเฟยลังเลขึ้นมา เอ่ยกับเขาต่อว่า "ท่านปู่ ข้าแค่คนเดียวก็ไม่เป็นไรหรอก ไม่ใช่ว่ายังมีพวกน้าเซี่ยอยู่ด้วยหรือ?"

"ข้าเองก็ไม่วางใจ ถึงตอนนั้นคนอยู่ภายนอก หัวใจบินกลับมาทุกวัน เอาแต่กังวลอยู่ตลอดแบบนี้ก้ไม่มีดีกับสุขภาพอีก จาวหนิงเจ้าว่าใช่ไหมล่ะ?"

ฟู่จาวหนิงถูกผู้เฒ่าฟู่กล่อมคัดค้านกลับมาแล้ว

ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

เขาออกเมืองหลวงไปด้วยไม่ใช่ตัวเลือกที่ดี

"วางใจเถอะ รอให้เจ้ากับอ๋องเจวี้ยนออกจากเมืองหลวงก่อน ข้ากับเสี่ยวเฟยจะอยู่แต่ในบ้านทุกวัน ไม่ออกไปไหน ไม่พบหน้าใคร ไม่ก่อเรื่อง และไม่ให้โอกาสใครมาก่อเรื่องด้วย จะรอพวกเจ้ากลับมาเงียบๆ เชื่อว่าองค์จักรพรรดิเองก็คงไม่เอาข้าไปทำอะไรก่อนที่พวกเจ้าจะกลับมาหรอก"

ผู้เฒ่าฟู่ตบลงไปบนบ่าฟู่จาวหนิงเบาๆ

"เจ้าก็อย่ากังวลพวกข้านักเลย เจ้าลองคิดดู ตั้งหลายปีมานี้ พวกเราพวกเราก็เดินดินอยู่ใต้แผ่นฟ้า ใช้ชีวิตอยู่ใต้หนังตาองค์จักรพรรดิ แล้วเขาทำอะไรไหม? วางใจได้แล้ว"

ฟู่จาวหนิงถอนหายใจ

"เช่นนั้นก็ฟังท่านปู่แล้วกัน"

ผ่านเทศกาลหยวนเซียว จัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ เซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงก็เดินทางไปกับเสิ่นเสวียน ออกจากเมืองหลวงไปด้วยกัน

พวกเขาพาคนไปไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้เดินทางไปด้วยกัน ให้กลุ่มหนึ่งรีบเดินทางออกไปก่อน ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งแฝงตัวในเงามืด องครักษ์อีกสิบกว่าคนที่เหลือให้ติดตามมา

เพราะเขาอวี้เหิงยังอยู่อีกห่างไกล ฟู่จาวหนิงพวกเขาก็เอาของมาไม่น้อย ทั้งขบวนมีรถม้าห้าถึงหกคัน

แต่เสิ่นเสวียนกลับน้อยลงมา มีแค่รถม้าสองคันเท่านั้น เห็นได้ชัดว่าไม่ทำตัวให้เป็นจุดสนใจ

"พวกติดตามมาไม่น้อยเลยจริงๆ"

ออกเมืองวันนี้ เสิ่นเสวียนนั่งอยู่บนรถม้าคันเดียวกับพวกเขา