บทที่ 7

คำพูดของไทเฮาไม่มีใครได้ยิน

และตอนที่ฮองเฮาเห็นอ๋องเจวี้ยนในชุดมงคลเดินเข้ามา ดวงตาก็มีเงามืดทมึนหลั่งทะลัก

ของชั้นต่ำที่นังแพศยานั่นคลอดออกมา จะแต่งงานมีพระชายาแล้ว!

ไม่ ฝันไปเถอะ!

พิธีวันนี้ นางจะล่มมันเสีย!

ฮองเฮาคิดในใจ ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมา เอียงหน้าไปเอ่ยกับองค์จักรพรรดิเสียงแผ่วเบาว่า "องค์จักรพรรดิมักจะกังวลเรื่องสุขภาพของอ๋องเจวี้ยน ดูเอาเถิด อ๋องเจวี้ยนไม่ใช่ว่าเติบโตมาสูงใหญ่หล่อเหลาหรอกหรือ?"

อายุสั้นอะไรกัน ทำไมไม่เห็นว่าจะดูอายุสั้นตรงไหน?

องค์จักรพรรดิหัวเราะร่า "แม้จะบอกว่าอายวนจะดูคล้ายกับไท่ซ่างหวงตอนหนุ่มก็เถอะ แต่พอดูแบบนี้พวกเราพี่น้องก็ดูคล้ายกันอยู่พอควรนะ"

พอได้ยินองค์จักรพรรดิพูดถึงไท่ซ่างหวง ฮองเฮาก็แค้นจนเข็ดฟัน

นี่เป็นเพราะเจ้าคนชั้นต่ำนี่หน้าตาคล้ายกับไท่ซ่างหวง ดังนั้นตั้งแต่เล็กจึงถูกไท่ซ่างหวงปกป้องไว้ หลายต่อหลายครั้งก็จัดการเขาไม่ได้เสียที

ไท่ซ่างหวงกลัวว่าเขาที่ร่างกายอ่อนแอพอโตมาจะแย่งอะไรกับใครไม่ไหว ก่อนหน้าที่จะตายถึงกับทิ้งโองการไว้ให้แก่เขา รอจนเขาเติบโตกลายเป็นผู้ใหญ่ พอรับพระชายา ก็จะมีคนนำของขวัญชิ้นใหญ่มามอบให้กับเขา

กระทั่งองค์จักรพรรดิเองก็ยังไม่รู้ว่าไท่ซ่างหวงทิ้งอะไรไว้ให้อ๋องเจวี้ยน

พิธีมงคลใหญ่ของอ๋องเจวี้ยนวันนี้ ของขวัญชิ้นใหญ่ที่ไท่ซ่างหวงทิ้งไว้ในครั้งนั้นอาจจะมีคนนำมาส่งเข้ามา ดังนั้นพวกเขาจึงล้วนมาอยู่ที่นี่

เหล่าขุนนางกลับมองอ๋องเจวี้ยนอย่างสนอกสนใจ

ยี่สิบปีมานี้ จำนวนครั้งที่อ๋องเจวี้ยนกลับเมืองหลวงคือนับนิ้วได้ มาเร็วไปไว ถ้าไม่ใช่นั่งรถม้ากลับมาก็คือนั่งเกี้ยว มีคนน้อยมากที่ได้เห็นหน้าตาของเขา

ตอนนี้พอเห็นความหล่อเหล่าของอ๋องเจวี้ยนก็ล้วนวางตาลงไม่ได้กัน

"ดูคล้ายกับท่านไท่ซ่างหวงสมัยยังหนุ่มมากจริงๆ" มีขุนนางชราทอดถอนใจขึ้น

"แต่อ๋องเจวี้ยนทำไมจึงสวมหน้ากากล่ะ?"

หน้ากากของอ๋องเจวี้ยนทำขึ้นเป็นพิเศษ เล็กๆ แค่ครึ่งเดียว ไม่ได้ปิดบังใบหน้ามากนัก แต่ก็ยังนับเป็นหน้ากากอยู่

ทุกคนล้วนตกตะลึง

"เคยมีคนพูดว่าอ๋องเจวี้ยนโดนพิษจนต้องไปพบหมอผี ชีวิตช่วยกลับมาได้ แต่อาการพิษกระจายไปบนใบหน้าเขา และไม่อาจขจัดออก ดังนั้นหน้าจึงเละไป จะใช่สาเหตุนี้ไหมนะ?"

มีคนแอบกระซิบข้อมูลที่ตระกูลตนเองได้รับออกมา

ฮึ่ม...

ถ้าว่าเช่นนี้ อ๋องเจวี้ยนก็หน้าเละเป็นผีไปครึ่งหนึ่งหรือ?

คงต้องน่ากลัวมากแน่ ไม่เช่นนั้นจะสวมหน้ากากทำไม?

"ไม่รู้ว่าคุณหนูฟู่เห็นอ๋องเจวี้ยนแล้วหรือยัง"

"มาแล้วมาแล้ว! เจ้าสาวมาแล้ว!" มีคนร้องขึ้นมา

ในสวนดอกไม้ ที่มุมหนึ่ง สาวใช้สองคนประคองฟู่จาวหนิงซ้ายขวาเดินเข้ามา

ชุดมงคลแดงปักทอง สวมอยู่บนร่างกายสูงโปร่ง นางย่างเท้าเชื่องช้า ท่วงท่าสง่างาม เดินเข้ามาราวกับภาพวาด

ฟู่จาวหนิงคนมากมายล้วนรู้จัก ถึงอย่างไรนางช่วงนี้ก็พัวพันอยู่กับเซียวเหยียนจิ่งบ่อยๆ คนไม่น้อยเห็นนางเป็นตัวตลกไปแล้ว

แต่ก่อนหน้าก็ไม่เห็นว่าฟู่จาวหนิงที่ไม่เผยใบหน้า แค่เดินเข้ามาก็จะสั่นคลอนจิตใจคนมากมายได้ขนาดนี้

อ๋องเจวี้ยนมองฟู่จาวหนิงที่ถูกพามาอยู่เบื้องหน้าเขา

เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่สงบนิ่งของนาง ไม่มีหายใจหอบถี่ และไม่มีความตึงเครียด ดูผ่อนคลายสบายมาก

"ท่านอ๋อง" หงจั๋วนำผ้าแพรแดงด้านหนึ่งส่งไปเบื้องหน้าเขา อีกด้านหนึ่งถูกฟู่จาวหนิงจับไว้ในมือ

อ๋องเจวี้ยนรับมา เอ่ยเสียงต่ำกับฟู่จาวหนิงว่า "ตอนนี้จะถอนตัวยังทันนะ"