บทที่ 70

เสี่ยวเถาตอนนี้เพิ่งพบว่าบนหน้าของฟู่จาวหนิงมีรอยสีเขียวคล้ำอยุ่ปื้นหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นคุณหนูบอกว่าจะไปสกัดยา จึงจงใจเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าชุดเก่าก่อนหน้านี้

เสื้อผ้าเก่าชุดนี้คุณหนูก่อนหน้าสวมไปหายาที่ตีนเขา ดังนั้นจึงเลี่ยงการมีรอยเปื้อนที่ล้างไม่ออกไม่ได้ และบางจุดที่ถูกเกี่ยวจนขาดก็เย็บปะเอาไว้

ฟู่จาวหนิงตอนอยู่ในบ้านไม่ค่อยใส่ใจเรื่องการแต่งกายนัก ตอนนี้กลับทำให้ซุนมามาเข้าใจผิดเสียแล้ว

ฟู่จาวหนิงตอนนี้ก็เพิ่งขบคิดขึ้นได้ ว่าประโยคที่ซุนมามาพูดไว้หมายถึงอะไร

นางจู่ๆ ก็รู้สึกน่าขัน

"ได้ยินว่าซุนมามาเป็นคนข้างกายฮองเฮาเช่นนั้นหรือ" ฟู่จาวหนิงถามกลับ

ซุนมามาเลิกหนังตาใส่นาง "ถูกต้อง"

"ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นมามาอบรมมารยาทด้วย สั่งสอนพวกองค์หญิงท่านหญิงต่างๆ ด้วยสินะ?"

"นั่นแน่นอน"

ซุนมามาตอนที่พูดสามคำนี้ก็ยืดหลังตรงขึ้นมา สีหน้าหยิ่งทะนง นางไม่ใช่มามาธรรมดานะ! กระทั่งองค์หญิงเหล่านั้นเองพอเข้าวังก็ยังต้องมีนางคอยเสี้ยมสอน

"เมื่อเป็นเช่นนี้ สายตาของซุนมามาก็น่าจะร้ายกาจถึงจะถูก แต่นี่ข้าทำไมถึงรู้สึกว่าท่านเหมือนจะตาบอดกันนะ?" ฟู่จาวหนิงเม้มปากยิ้มเอ่ยขึ้น

ในใจนางมีไฟโทสะอยู่ แล้วจะไว้หน้าซุนมามาคนนี้ได้อย่างไร?

ฮองเฮาส่งมามาอบรมมารยาทเช่นนี้เข้ามา เ้นได้ชัดว่าคิดจะมาทำให้นางลำบากใจมาเสี้ยมสอนนาง ซุนมามาคนนี้หน้าที่ยุ่มย่ามก็กว้างขวางเสียเหลือเกิน อ๋องเจวี้ยนยังไม่ส่งคนมารับนางกลับเลย แต่ซุนมามากลับมาถึงหน้าประตู แล้วจะมาบังคับให้นางกลับไปด้วย

ซุนมามาหน้าเปลี่ยนสี

นางตอนนี้จึงเพิ่งได้สังเกตมองฟู่จาวหนิงอย่างละเอียด

และพบว่าแม่นางที่แต่งตัวซอมซ่อยิ่งไปกว่านั้นหน้าตายังมอมแมมไม่ได้ล้างคนนี้ รูปร่างอันที่จริงยังยอดเยี่ยมยิ่งกว่าแม่นางชุดกระโปรงดำเสียอีก หน้าตาก็สะสวยยิ่งกว่า ยิ่งไปกว่านั้นท่าทีก็ยังดูใจกว้างยิ่งกว่า

หน้าตาคิ้วจมูกของฟู่จาวหนิงก็งดงามยิ่งกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น หน้าตาคิ้วจมูกของแม่นางชุดกระโปรงดำก็ดูเป็นมิติมมากเกินไป ไม่เหมือนแม่นางที่เติบโตในเมืองหลวงเลย หญิงสาวที่ดูซอมซ่อคนนี้ใบหน้ายังดูยอดกว่าอยู่ระดับหนึ่ง ลายเส้นเองก็ยังดูนุ่มนวล ใกล้เคียงกับคนเมืองหลวงมากกว่า

"ท่านต่างหากคือฟู่จาวหนิง?!"