บทที่ 723

ฟู่จาวหนิงจะอยากเห็นเขาอีกได้อย่างไรกัน?

แต่เซียวหลันยวนก็ยังเงี่ยหูฟังคำตอบของฟู่จาวหนิง

"แน่นอนว่ามียาที่ใช้กับเขาได้ วัตถุดิบยาที่แก้พิษให้เขา ตอนนี้ขาอยู่แค่ตัวเดียวเท่านั้น"

"ยังขาดอีกตัวหรือ?" ชิงอีปรีดาขึ้นมา จากนั้นก็เหมือนถูกเผาความดีใจทิ้งไปครึ่งหนึ่ง "แล้วตัวนั้นคืออะไรหรือ?"

"เอ็นมังกรหยก" ฟู่จาวหนิงตอบ

เอ็นมังกรหยกหยกเป็นสิ่งที่ผู้อาวุโสจี้บอกกับนาง ต่อมาตอนที่นางศึกษา พลิกค้นดูคลังข้อมูลวัตถุดิบยาในคลังสกัดยา ก็ยังหาวัตถุดบยาชนินี้ไม่พบ

"เอ็นมังกรหยกคืออะรกัน?" ชิงอีไม่ค่อยเข้าใจ

เซียวหลันยวนยิ่งตั้งใจฟัง

เขาเองก็ไม่เคยได้ยินชื่อเอ็นมังกรหยกเลย

"อันที่จริงเป็นงูชนิดหนึ่ง เอ็นงู แต่งูชนิดนี้ไม่ค่อยได้พบเห็น หาตัวยากมาก"

ฟู่จาวหนิงดื่มน้ำ พักลงครู่หนึ่ง "ข่าวดีก็คือ ตัวยาอื่นสามารถกินไปก่อนได้ เอ็นมังกรหยกเป็นตัวขจัดพิษสุดท้าย หรือก็คือ อย่างน้อย ท่านอ๋องของพวกเจ้าก็ไม่ต้องกังวลเรื่องชีวิตแล้ว"

"แต่แผลเป็นพิษต้องใช้เอ็นมังกรหยกถึงจะกำจัดออกไปได้ใช่ไหม?" เซียวหลันยวนถามต่อขึ้นมา

คำถามนี้ เขาอยากรู้จริงๆ

ฟู่จาวหนิงขมวดคิ้ว "จุดนี้ตอนนี้ข้าก็ยังยืนยันไม่ได้ แต่หลังจากขจัดพิษออกไป แผลเป็นพิษก็จะดีกว่าตอนนี้มาก"

เซียวหลันยวนใจดำดิ่งลงมา

หรือก็คือต่อให้หาเอ็นมังกรหยกเจอ กำจัดพิษออกไปแล้ว สุท้ายก็ยังไม่แน่ว่าจะทำให้หน้าตาของเขากลับมาเป็นปกติสินะ?

"ท่านอ๋อง ขจัดพิษออกไปได้คือเรื่องดี เกิดเป็นชายชาตรีหน้าตาจะแย่ไปบ้างก็ไม่เป็นไรหรอก" ชิงอีพุ่งเข้าไปข้างกายเซียวหลันยวน เอ่ยขึ้นเสียงต่ำปลอบเขา "จะว่าไปท่านก็แต่งงานแล้วด้วย มีพระชายาแล้ว ไม่ต้องทำให้แม่นางคนไหนชอบอีกแล้วนี่"