บทที่ 742

เขาไม่รู้จริงๆว่าฟู่จาวหนิงเดิมทีจะมีทักษะเช่นนี้ด้วย นางเลียนเสียงของเขาออกมาได้

นี่มันช่างน่า...น่าตกตะลึงเสียเหลือเกิน!

ฟู่จาวหนิงผายสองมือ กลับมาเป็นเสียงตนเอง "เสียงที่คุ้นเคยทำได้อยู่ แต่พูดได้แค่ไม่กี่คำ ประโยคสองประโยคยังพอไหว แต่ถ้ามากเกินไปจะมีพิรุธเอา"

นางในอดีตเคยช่วยชีวิตสายสืบที่เจ็บหนักไว้คนหนึ่ง เรียนรู้จากเขามาเล็กน้อย

อีกฝ่ายยังเคยบอกว่านางมีพรสวรรค์ แต่ว่านางเองก็ไม่ได้เรียนมาเยอะมาก ตอนนั้นคิดแค่ว่ามีโอกาสเรียนได้เท่าไรก็เท่านั้น ไม่แน่ว่าตอนไหนอาจจะได้นำออกมาใช้

แต่คนที่ไม่คุ้นเคยนางก็ยังเลียนแบบออกมาได้ยาก หลักๆ คือเซียวหลันยวนนั้นคุ้นเคยดีแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นจุดเด่นเสียงของเซียวหลันยวนยังชัดเจนมาก

แต่แค่นี้ ประโยคสองประโยค ก็ทำให้เซียวหลันยวนตกตะลึงอย่างมาก

"เจ้าทำให้ข้าเกินคาดมากจริงๆ"

เขาเดิมทีอยากจะบอกว่าน่าทึ่งมาก

นางประเดี๋ยวก็มีเรื่องอะไรทำให้เขาต้องทึ่งอยู่เรื่อย โยนหินลงไปในทะเลสาบจิตใจเขา กระตุ้นระลอกคลื่นขึ้นมาเป็นวงๆ

หญิงสาวเช่นนี้ คงจะทำให้ผุ้ชายไม่ชอบได้ยากกระมัง?

ซือถูไป๋คนนั้นเองก็ชอบนางมากนี่นะ?

แล้วหลังจากนี้ถ้านางไม่ใช่พระชายาอ๋องเจวี้ยน หากเดินออกไปแล้ว คงจะมีคนมากมายเข้ามาขอแต่งงานกับนางกระมัง?

คิดถึงจุดนี้ ใจของเซียวหลันยวนก็เหมือนถูกกรีดลงมา โยนทิ้งเข้าไปในไหน้ำส้มสายชู ทั้งแสบทั้งเจ็บ ยากจะทานทนจริงๆ

ฟู่จาวหนิงมองเขา เขายังสวมหมวกดำอยู่ ในห้องมีแสงเทียนอยู่เล็กน้อย จะใส่ไว้ทำไมกัน?

"ท่านมาที่นี่มีเรื่องอะไรหรือ?" นางถาม

"คนของฮองเฮาไม่แน่ว่าคืนนี้อาจจะทำอะไรอีก ข้าไม่วางใจ คืนนี้..."

จึงอยากจะอยู่ห้องเดียวกับนาง

เขาเดิมทีอยากจะพูดเช่นนี้ แต่ว่าพอพูดถึงตรงนี้ก็พูดต่อไม่ได้แล้ว

ฟู่จาวหนิงง่วงด้วยเหนื่อยด้วย เขายังพูดไม่ทันจบก็เข้าในความหมายของเขาแล้ว

นางพยักหน้า รู้สึกว่ามีคนคอยเฝ้าข้างเตียงก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องคอยระมัดระวังแล้วนอนให้มันเต็มที่