บทที่ 780

น้ำเสียงน่าฟัง

ฟู่จาวหนิงพูดไม่มีเสียงออกมาสี่คำกับอันชิง

นางเองก็กดเสียงเอาไว้ น้ำเสียงน่าฟังของนางทางนี้เป็นการบวกคะแนนเพิ่มให้อย่างมาก

อืม เสียงของเซียวหลันยวนก็น่าฟังมาก โดยเฉพาะตอนที่เขาดูอบอุ่นแล้วก็ว่าง่าย น้ำเสียงนั่นกำลังพอดี ถ้าเพิ่มมาหน่อยก็จะเร็วไป น้อยไปหน่อยก็จะช้าไป ฟังแล้วรื่นหูเป็นพิเศษ

อันชิงมองออกถึงภาษาปากของนาง ดูเขินๆ หน่อยๆ

เพราะนางเองก็รู้สึกว่าเสียงของอีกฝ่ายน่าฟังเช่นกัน

นางลุกขึ้นยืนด้วยสัญชาตญาณ คารวะไปทางด้านนั้น

"คารวะคุณชายติง"

ทางนั้นเองก็มีการเคลื่อนไหวขึ้นมาเล็กน้อย ฟู่จาวหนิงสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายเหมือนลุกขึ้นยืนคารวะมาเช่นกัน จงอดขำขึ้นมาไม่ได้

สองคนนี้น่าสนใจจริงๆ

ยังไม่ทันจะเห็นหน้ากันเลย ก็คารวะให้กันอย่างจริงจังเสียแล้ว?

นางฟังออก ทางนั้นก็เหมือนมีอยู่สองคน เพียงไม่นาน ติงหรานก็เอ่ยขึ้น "แม่นางอันโปรดให้อภัยด้วย ข้าเชิญอาสะใภ้มาเป็นเพื่อนเสียแล้ว ถ้าหากมีเรื่องอะไร จะได้ดีกับแม่นางอันหน่อย"

หลังจากนั้นก็เป็นเสียงหญิงสาว ฟังแล้วน่าจะเป็นฮูหยินวัยกลางคน

"แม่นางอัน ข้าคืออาสะใภ้รองของติงหราน พี่สะใภ้ข้าสุขภาพไม่ค่อยดีนัก ดังนั้นจึงให้ข้ามากับติงหราน แต่พี่สะใภ้ก็กำชับไว้อย่างดี ว่าห้ามทำให้แม่นางอันไม่พอใจเด็ดขาด นี่ไม่ใช่เพราะไม่ให้ความสำคัญกับแม่นางอัน"

สะใภ้รองติงพูดอย่างเชิงขอโทษ

"ไม่เป็นไรเลย" เสียงของอันชิงแผ่วเบา

ตระกูลติงเองก็คิดไม่ถึงว่าอันเหนียนจะขอให้พวกเขามาพบหน้ากันก่อนสู่ขอ พวกเขายังไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนี้เลย

อันที่จริงฮูหยินติงเองก็ไม่ใช่ว่ามาไม่ได้ แต่ไม่แน่ใจว่าถ้าหากตนเองมา จะทำให้อันชิงรู้สึกกดดันหรือเปล่า จะรู้สึกว่าแม่ยายในอนาคตเข้ามาดูนางก่อนอะไรแบบนี้

ดังนั้นจึงให้สะใภ้รองเข้ามา

"ข้า ข้าเองก็เชิญพี่สาวมาเป็นเพื่อนข้าด้วย" อันชิงเอ่ยขึ้น

"สมควรแล้วสมควรแล้ว เช่นนั้นแม่นางอัน พวกเราเก็บฉากกั้นลมนี้ออกดีไหม" สะใภ้รองติงเอ่ยขึ้น

อันชิงลังเลครู่หนึ่ง มองไปทางฟู่จาวหนิง