บทที่ 787

"เริ่นหมิ่นเซียงเป็นคนชั่วร้ายไร้หัวจิตหัวใจ!"

"รู้จักแม่นางบื้อๆ จากตระกูลเริ่นไหม? กำเริบเสิบสานเสียเหลือเกิน ด่าคนตีคนไปทั่วแล้วยังไม่รู้จักขอโทษอีก!"

คนพวกนั้นก่นด่าไปตามถนน เสียงดังลั่น เพียงครู่เดียวก็ดึงดูดคนไม่น้อย

มีคนเริ่มถามขึ้นมา

"เริ่นหมิ่นเซียงคนไหนน่ะ? แม่นางคนไหนกัน?"

"ใช่ใช่ใช่ เป็นแม่นางที่หน้าด้านแล้วก็กำเริบเสิบอย่างที่สุด"

"พวกเจ้ามาด่าแม่นางคนหนึ่งแบบนี้ไม่ค่อยดีกระมัง?"

"อืม พี่ชายคนนี้ก็พูดมีเหตุผล แต่ไม่มีทางเลือกนี่นา แม่นางเริ่นคนนี้เพิ่งจะด่าคนอื่นไปเสียๆ หายๆ แล้วยังไม่ยอมขอโทษ เอาแต่พูดว่าด่าไปไม่กี่คำเนื้อตัวก็ไม่สึกหรอเสียหน่อย ดังนั้น พวกเจ้าว่านี่ไม่ควรจะด่ากลับหรือ?"

"พี่ชาย ท่านว่านี่มันผิดปกติไหมล่ะ?"

พี่ชายที่ดูซื่อตรงคนนั้น "...อืม ก็เหมือนจะไม่ผิดปกติจริงๆ?"

"ใช่ไหมล่ะ ไม่ผิดปกติตรงไหนเสียหน่อย?"

คนชั้นบนได้ยินคำพูดพวกเขากันอย่างชัดเจน

เริ่นหมิ่นเซียงแทบจะคลั่งไปแล้ว

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน ทำไมท่านจึงทำเช่นนี้?! ท่านทำเกินไปแล้วนะ!"

ฟู่จาวหนิงผายมือออก ท่าทางดุวอนนิดๆ บางครั้งนางก็ไม่ได้มีคุณธรรมนักหรอกนะ "ก็เกินไปหน่อยจริงๆ"

"นี่ท่าน!"

เริ่นหมิ่นเซียงเองก็คิดไม่ถึงว่าฟู่จาวหนิงจะตอบกลับมาตรงๆ เช่นนี้ ทำเอานางพูดต่อไม่ได้เลย ก็คนเขายอมรับแล้วว่าทำเกินไปแล้วเจ้าคิดจะทำอะไรอีกล่ะ?

"คิดไม่ถึงว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนจะเป็นคนเช่นนี้ ไม่รู้ว่าอ๋องเจวี้ยนรู้หรือไม่ว่าท่านอยู่ด้านนอกมีนิสัยเช่นนี้" หวางจ่างฝูเอ่ยขึ้นอย่างโมโห

"เจ้าก็ไปบอกเขาสิ?" ฟู่จาวหนิงตอบกลับอย่างไม่แยแส

"ข้าจะไปแน่!"

หวางจ่างฝูดึงเริ่นหมิ่นเซียง "พวกเราไปกันเถอะ"