บทที่ 792

"อย่าเหนื่อยเกินไปนักนะ ขาหายดีแล้วหรือ?"

"ดีเหมือนเดิมแล้ว ตอนนี้เวลาเปลี่ยนวันก็ไม่รู้สึกปวดจี๊ดๆ อีกแล้ว พี่ใหญ่จงสอนวิธีก้าวเดินหนึ่งให้ข้าด้วย ร้ายกาจมากเลย"

จงเจี้ยนเองก็เดินเข้ามา

"พระชายา" กลับมาจวนอ๋องเจวี้ยนครั้งนี้ เขากลับมาเรียกนางว่าพระชายาแล้ว

"เจ้าฟื้นฟูเป็นอย่างไรบ้าง?"

"ดีมากเลย พลังยุทธ์เองก็ฟื้นมาเจ็ดส่วนแล้ว" จงเจี้ยนรู้สึกพึงพอใจมาก เขาติดพิษขนาดนั้นแล้วยังรอดมาได้ ยิ่งไปกว่านั้นพระชายายังเคยบอกว่าถ้าเขายังบำรุงพักฟื้นต่อไป ร่างกายจะกลับมาดีเหมือนตอนแรกเลย ขอแค่ต้องการเวลาหน่อย

ต้องการเวลาไม่น่ากลัว

"ข้าจะจับชีพจรให้เจ้า"

ฟู่จาวหนิงจับชีพจรให้เขาอีก และพบว่าฟื้นฟูได้ดีมาก นางวางใจลงแล้ว

"อีกไม่กี่วันข้าจะออกไปข้างนอก ข้าจะไปต้าชื่อ ถึงตอนนั้นจะปรับปรุงยาของเจ้าเสียหน่อย เจ้าอยู่ที่จวนอ๋องเจวี้ยน แล้วต้องกินยาตามเวลาด้วยนะ"

"พระชายา ข้าไปต้าชื่อกับท่านด้วยกันดีกว่า" จงเจี้ยนอ้อนวอนขึ้นทันที "แม้วิชายุทธ์ข้าจะฟื้นฟูแค่เจ็ดส่วน แต่แค่จะไล่ตามรับมือกับคู่ต่อสู้ก็ไม่ใช่ปัญหา"

เขารู้สึกว่าท่านอ๋องอยู่ในเมืองหลวงน่าจะเจอกับเรื่องใหญ่อีกไม่น้อย องครักษ์ลับข้างกายพระชายาก็คงส่งไปมากไม่ได้ แต่พระชายาเดินทางครั้งนี้ถ้าคนข้างกายไม่พอก็คงไม่ดีอีก

เขาอยากจะคอยคุ้มครองพระชายา

ฟู่จาวหนิงส่ายหัว "ต้องรีบเดินทาง เจ้าไม่เหมาะเท่าไรนัก"

จงเจี้ยนจำใจคอตก

"ข้าจะพาสืออีสือซานพวกเขาไป" ฟู่จาวหนิงตอบ "ดังนั้นเจ้ามีประสบการณ์อะไรก็บอกพวกเขาไว้ แนะนำพวกเขาบ้าง"

สืออีสือซานเป็นลูกน้องของจงเจี้ยน พาพวกเขาไป จงเจี้ยนก็น่าจะวางใจขึ้นหน่อย