บทที่ 830

"ลากพวกเขาออกไป ตัดหัวทิ้งเสีย" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นเสียงเย็นเยียบ

"ขอรับ"

องครักษ์เงามังกรเดินไปยังหวางต้าหลางกับฮูหยินเริ่นทันที

พวกเขาตกใจจนพับลงไปบนพื้นทันที

"ไม่ ไม่ ฮองเฮาโปรดละเว้นด้วย!"

"องค์จักรพรรดิ องค์จักรพรรดิ เห็นแก่สิ่งที่พ่อข้าทำให้แคว้นเจาด้วย..."

คำพูดของหวางต้าหลางยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกองครักษ์เงามังกรใช้มือฟันจนสลบไปแล้ว ทั้งสองคนถูกลากออกไป ต่อหน้าคนทั้งตำหนัก ลากออกไปทั้งอย่างนั้นเลย

แม้ฉากที่พวกเขาถูกตัดหัว คนเหล่านี้คงไม่ได้เห็นด้วยตนเอง แต่พวกเขาก็ยืนยันได้ ว่าอ๋องเจวี้ยนพูดได้ทำได้ สองคนนั้นไม่รอดแล้วแน่นอน

พวกเขานิ่งเงียบเป็นเป่าสาก

อ๋องเจวี้ยนน่ากลัวเหลือเกิน อย่าได้ไปยั่วโมโหเชียว

แล้วก็พระชายาอ๋องเจวี้ยนด้วย ตอนนี้เคยกลัวสถานการณ์เคยกลัวใครที่ไหน? สองสามีภรรยานี้ กำเริบเสิบสานมากจริงๆ

องค์หญิงหนานฉือเองก็รู้สึกสนใจตัวอ๋องเจวี้ยนมาก

โดยไม่สนใจสีหน้าเขียวปั๊ดขององค์จักรพรรดิและฮองเฮา นางเอ่ยกับอ๋องเจวี้ยนขึ้นว่า "อ๋องเจวี้ยน ข้าชอบนิสัยของท่าน ตรงไปตรงมาดี! ข้าแต่งเข้ากับจวนอ๋องเจวี้ยนดีไหม?"

อันเหนียนพอได้ยินคำนี้ ใจก็เต้นผางขึ้นมา มองไปทางฟู่จาวหนิงโดยสัญชาตญาณ

องค์จักรพรรดิกำลังโมโหจนแทบกระอักเลือด ตอนนี้มองสีหน้าขององค์หญิงหนานฉือ ก็สัมผัสได้ถึงอะไรขึ้นมา มองไปทางอันเหนียนทันที

"อันอ้ายชิง องค์หญิงกำลังพูดอะไร?"

อันเหนียนไม่กล้าจะโกหกต่อหน้าองค์จักรพรรดิ จึงจำใจต้องแปลประโยคนี้ขององค์หญิงหนานฉือออกมา

ในพริบตา คนทั้งตำหนักก็ยิ่งไม่กล้าหายใจแรงขึ้นไปอีก