บทที่ 840

"หยุดก่อน!"

ฟู่จาวหนิงเองก็เอ่ยขึ้นบ้าง นางคิดจะห้ามพวกนาง แต่สาวใช้วังสองคนนี้กลับเป็นวิชายุทธ์ ยิ่งไปกว่านั้นนางเองก็คิดไม่ถึงเลย ดังนั้นจึงช้าไปก้าวหนึ่ง

สาวใช้วังสองคนตบไปที่หัวของอีกฝ่ายอย่างรุนแรงพร้อมกัน

เสียงโพละดังขึ้น ทั้งสองคนล้มลงพื้นพร้อมกัน

ฟู่จาวหนิงคิดจะไปเข้าไปช่วยทันที แต่เซียวหลันยวนเหลือบมาผาดหนึ่ง น้ำเสียงขรึมเล็กน้อย ห้ามนางเอาไว้

"ไม่มีประโยชน์แล้ว"

สาวใช้วังสองคนนี้ทำใจเตรียมตัวตายไว้เรียบร้อย ดังนั้นจึงลงมือหนักมาก พวกนางเดิมทีไม่คิดจะมีชีวิตรอดอยู่แล้ว หรือก็คือ พวกนางเข้าใจอย่างดีว่าถ้าตนเองออกจากที่นี่ไปก็คงไม่รอด

ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นไปได้ว่ายังต้องเจอโทษที่หนักยิ่งกว่าอีก

เจ้านายไม่มีทางปล่อยพวกนางแน่

ฟู่จาวหนิงยืนอยู่ที่นั่นรู้สึกใจเย็นวาบ

แม้ว่าสาวใช้วังสองคนนี้ได้รับคำสั่งให้มาลงมือกับเซียวหลันยวน แต่นางก็ยังรู้สึกใจเย็นวาบขึ้นมา

มองดูสภาพพวกนางที่หมดลมหายใจล้มอยู่บนพื้นแล้ว นางรู้สึกว่าชีวิตคนมันช่างเล็กจ้อยเหลือเกิน

"ชิงอี"

เซียวหลันยวนออกคำสั่ง เพียงไม่นานชิงอีก็พาคนมาแบกสาวใช้วังสองคนนี้ออกไป

"อยากจะเปลี่ยนสถานที่นอนไหม?" เซียวหลันยวนถามฟู่จาวหนิง นางก็ยังไม่พูดอะไร

ที่นี่มันดูดวงซวยไปแล้ว

เดิมทีในวังจักรพรรดิก็น่าจะนอนไม่หลับ แล้วผลลัพธ์ก็ยังเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก เขาก็รู้สึกหดหู่มากจนยากจะอธิบาย

แต่ก็ญังกังวลฟู่จาวหนิงจนนอนไม่หลับ

ฟู่จาวหนิงส่ายหัว เดินไปที่ข้างเตียง ผลักตัวเขา "ท่านไปนอนด้านใน คืนนี้ข้านอนด้านนอกเอง เดี๋ยวถ้าเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นมาจะทำอย่างไร"

ตอนนี้นางก็ยังคิดจะปกป้องเขาหรือ?

เซียวหลันยวนเดิมทีก็รู้สึกหดหู่อยู่ แล้วยังมีจิตสังหารบางส่วนหลั่งทะลักจากในหน้าอกด้วย ผลลัพธ์คือถูกฟู่จาวหนิงใช้ประโยคนี้ปลอบใจลงไปทันที

ในจวนอ๋องเจวี้ยนพวกเขาเดิมทีก็แยกกันไปแล้ว ต่างฝ่ายต่างนอนคนละที่ แต่ที่นี่เป็นวังจักรพรรดิ เซียวหลันยวนไม่มีทางวางใจให้นางแยกไปนอนคนเดียวแน่ ยิ่งไปกว่านั้นยังแอบวางหูวางตาไว้อีก ดังนั้นพวกเขาจึงเตรียมใจไว้แล้วว่าต้องนอนห้องเดียวกัน