บทที่ 857

ฟู่จาวหนิงแน่นอนว่าไม่มีการงอแงไร้เหตุผลแบบนี้แน่นอน เพื่อจะกินส้มถึงกับต้องไปขนมานับพันลี้

"ไม่ต้องหรอก หลังจากนี้ถ้ามีโอกาส ข้าจะไปกินด้วยตนเอง นั่นถึงจะเรียกว่าสดใหม่ไง"

ผลคือพอนางพูดเช่นนี้ไทเฮากับหมัวมัวจินก็ยิ้มขึ้นมา

นี่ก็เก่งกาจเหลือเกิน ยังคิดจะเดินทางนับพันลี้ไปแดนใต้เพื่อกินส้มอีก แม้ว่านางน่าจะพูดล้อเล่นก็ตาม

แต่ว่านางก็ไม่ได้ทำให้เซียวหลันยวนต้องลำบาก ทำให้ไทเฮาชื่นชมขึ้นมาในใจ

นางมองเซียวหลันยวน เอาแต่รู้สึกว่าน่าเสียดาย

ไม่รู้ว่าสุขภาพของเขาจะดีขึ้นไหม ยังจะร่วมห้องกับฟู่จาวหนิงได้หรือไม่

น่าจะมีลูกได้อยู่กระมัง?

ทายาทนั้นจำเป็นนะ

นางเมื่อคืนให้หมัวมัวจินสังเกตฟู่จาวหนิงอย่างละเอียด และก็มองอกว่านางยังคงบริสุทธิ์อยู่จริงๆ ท่าทางเดินเหินยังดูเป็นหญิงสาวอ่อนช้อยอยู่

หมัวมัวจินอยู่ในวังมากว่าครึ่งชีวิต สายตาในด้านนี้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมอยู่ พอมองอย่างละเอียดก็มองออก

ดังนั้นไทเฮาเองก็เชื่อมั่นในคำพูดของเซียวหลันยวนอยู่

พวกเขาทั้งสองคนยังไม่ได้ร่วมห้องกันก็น่าเสียดายอยู่ แต่ไทเฮาก็มีความรู้สึกดีดีกับฟู่จาวหนิงขึ้นเป็นกอง

อย่างตัวตนของฟู่จาวหนิง พ่อแม่กับเซียวหลันยวนมีความแค้นเหล่านั้นอยู่ นางแต่งเข้าจวนอ๋องเจวี้ยน แต่กลับไม่รีบรวบหัวรวบหางเซียวหลันยวนหรือ?

ถ้าเป็นหญิงสาวทั่วไปจะต้องรีบคิดหาวิธีร่วมห้องกับเขาสิ หลังจากนั้นก็อุ้มท้องทายาท ถ้าหากตั้งครรภ์ขึ้นมาจริงๆ ก็จะยิ่งเป็นสิ่งคุ้มครองนางมากขึ้นอีกนี่

จากที่เซียวหลันยวนตอนนี้เอาใจใส่นาง นี่ก็ไม่ใช่จะเป็นไปไม่ได้

แต่คิดไม่ถึงว่าแต่งงานกันเกือบจะปีแล้ว ฟู่จาวหนิงจะยังบริสุทธิ์เช่นนี้อยู่

ดูท่านางจะกังวลกับสุขภาพของอ๋องเจวี้ยนจริงๆ กลัวว่าเขาจะทรมานเกินไป เช่นนี้ถึงจะดีกับอ๋องเจวี้ยนอย่างแท้จริง ยกเขามาไว้ในใจจริงๆ