บทที่ 859

"ข้าจะให้คนไปตรวจสอบ สิ่งนี้ให้ข้านำไปด้วย ก่อนหน้าที่จะได้ข่าวจากข้าอย่าเพิ่งไปพบนาง บอกกับภายนอกไปว่าร่างกายไม่สบายก็พอ ปฏิเสธเข้าพบอย่างมีมารยาท ส่วนรายการยาข้าจะนำไป อีกเดียวจะนำยาส่งเข้ามาให้"

เซียวหลันยวนยื่นมือออกไปทางหมัวมัวจิน พูดไม่กี่คำก็ตัดสินใจออกมาเรียบร้อย

หมัวมัวจินมองไทเฮา ไทเฮาก็พยักหน้าให้

"เอารายการยาให้อายวนไปเถอะ"

นี่เป็นสิ่งที่ฟู่จาวหนิงเขียน เขายังต้องกลัวอะไรอีก?

"ข้าจะทำตามที่เจ้าบอก รอยาของเจ้าอยู่ในวัง"

"อืม"

หมัวมัวจินไปส่งพวกเขาแทนไทเฮา

ยืนอยู่นอกประตูมองแผ่นหลังของพวกเขาจากไป

อ๋องเจวี้ยนยังคงนั่งอยู่บนเกี้ยวเบา พระชายาอ๋องเจวี้ยนเดินตามอยู่ข้างๆ บางครั้งก็หันหน้าไปพูดกับเขา

ฉากนี้ดูแล้วกลมกลืนดีเหลือเกิน

นางหมุนตัวกลับเข้าตำหนัก พอเห็นว่าไทเฮายังคงคิดอะไรยิ้มๆ อยู่ อารมณ์เหมือนจะดีขึ้นบ้างแล้ว

"ไทเฮาคงเห็นว่าอ๋องเจวี้ยนเริ่มเป็นห่วงท่านแล้วใช่ไหม ดังนั้นจึงดีใจเช่นนี้?" หมัวมัวจินถาม

นางเองก็ดีใจตามขึ้นมาด้วย

อ๋องเจวี้ยนเอารายการยาไป รู้สึกว่าไทเฮาตอนนี้มีคนที่ใช้การได้อยู่ไม่มาก การจะจัดยาในวังก็คงไม่สะดวกนัก ถ้าหากรายการยารั่วไหลออกไป เป็นไปได้มากกว่าจะไปทำให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก

ยิ่งไปกว่านั้นยังกลัวว่ายาที่จัดทางนี้ให้นางจะถูกใครทำอะไรลงไปอีก

เขายังเอาเครื่องประดับหน้าผากติดไปด้วย บอกว่าเรื่องนี้เขาจะรับผิดชอบตรวจสอบให้ชัดเจน นี่ยังไม่ใช่ว่าเป็นห่วงไทเฮาอีกหรือ?

อารมณ์ของไทเฮาดีขึ้นมากจริงๆ

"อายวนอันที่จริงก็เป็นคนใจอ่อนนะ"

"ข้าน้อยเห็นว่า การเปลี่ยนแปลงในตอนนี้ของท่านอ๋อง เป็นไปได้ว่าเป็นเพราะพระชายาอ๋องเจวี้ยน"