บทที่ 86

เซียวหลันยวนมองฟู่จาวหนิงเป็นเช่นนี้ ก็รู้สึกโมโหจนน่าขันขึ้นมา

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร พอเห็นนางอยากจะหย่าร้าง คิดจะสะบัดเขาหนีเช่นนี้ เขาก็ยิ่งไม่อยากให้เป็นไปตามที่นางคิด

"ข้าเป็นคนที่ซื่อตรงคนหนึ่ง พวกเราเพิ่งจะแต่งงานใหญ่กัน แล้วจะมาทิ้งกันง่ายๆ ได้อย่างไร? ถ้าลือกันออกไปชื่อเสียงข้าก็คงจะย่ำแย่ไปด้วย"

เซียวหลันยวนกุมมือของนางแน่น ยกขึ้นมา แล้วหัวเราะเบาๆ ขึ้นเสียงหนึ่ง

"พระชายาดูสิ มือของพวกเราเข้ากันได้ขนาดนี้ กุมแล้วดูเหมาะสมดี พวกเราจูงมือกันไปทั้งชีวิตเลยดีไหม?"

เซียวหลันยวนคำพูดนี้พูดออกมาอย่างอบอุ่น อย่างลึกซึ้งเหลือประมาณ ราวกับว่าเขาชอบนางมากอย่างไรอย่างนั้น

ฟู่จาวหนิงกลับก็สะบัดมืออย่างทนไม่ไหว

ถ้าไม่ใช่รู้ถึงบุญคุณความแค้นของเขากับตระกูลฟู่ ถ้าไม่ใช่เมื่อวานนี้เขายอมรับเหตุผลที่ยอมแต่งงานกับนาง นางคงจะเชื่อไปแล้ว!

"นี่!"

ไห่ฉางจวิ้นมองทางนี้จนทนไม่ไหวแล้ว นางออกแรงตบลงบนโต๊ะอีกครั้ง สะเทือนจนอุปกรณ์ชงชาบนโต๊ะลอยระเนระนาด

"อ๋องเจวี้ยน ท่านจะมากเกินไปแล้วนะ! ถึงแม้ข้าจะชอบท่านมาก แต่ท่านจะมารังแกกันแบบนี้ไม่ได้! เรียกข้าให้เข้ามาที่นี่เพื่อดูพวกท่านกระหนุงกระหนิงกนหรือ? นักบุญหญิงอย่างข้าไม่ดูหรอกนะ!"

นางพูดอย่างโมโหออกมาประโยคหนึ่ง จากนั้นก็มองไปทางฟู่จาวหนิง

"แล้วก็เจ้า ฟู่จาวหนิงเจ้ากำลังล้อเล่นกับข้าหรือ? เจ้ารู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าสวามีของเจ้าอยากไหมใจโลหิตของข้า ดังนั้นตอนข้าบอกว่าให้ปล่อยให้ข้าเถอะ บอกว่าที่เขาเชิญข้ามาเที่ยวก็เพราะชอบข้า เจ้ามองมันเป็นเรื่องตลกทั้งนั้นเลยใช่ไหม?"

"ข้าจดจำเจ้ไว้แล้ว! เจ้าเป็นวิชาแพทย์สินะ? ถ้ามีฝีมือพิธีเดิมพันโอสถครั้งนี้เจ้าก็อย่ามาเข้าร่วมเชียว ถ้าเจ้ายังกล้ามาเข้าร่วม ข้าจะทำให้เจ้าแพ้จนไม่เหลืออะไรเลย!"

"เฮอะ!"

ไห่ฉางจวิ้นพอตะโกนคำพวกนี้หมด ก็หันหน้ากระฟัดกระเฟียดเดินออกไป

ชิงอีคิดจะขวางนาง "แม่นางไห่ ไม่ใช่เช่นนั้นเลย"

ท่านอ๋องของเขาพวกเขาไม่ได้คิดจะล้อเล่นกับนาง เดิมทีก็คิดจะหารือเรื่องไหมใจโลหิตจริงๆ โปรดอย่าเข้าใจผิดอย่าโกรธเลย