บทที่ 872

องค์จักรพรรดิฟังแล้วมึนหัวหน่อยๆ

นี่ทำไมเหมือนฟังเรื่องเหลือเชื่ออยู่เลย?

"หลังจากนั้นล่ะ?"

"ของในห้องลับนั้นมีไม่น้อยเลย หลังจากข้าจัดการออกมาจึงพบถึงสถานที่ที่พ่อของข้าจากมา เขาบอกว่าตนเองไม่ใช่คนต้าชื่อ เป็นคนของตงฉิง ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นผู้สืบทอดตระกูลขุนนางแพทย์แห่งแคว้นตงฉิงด้วย ตอนนั้นเขากับปู่ของข้าติดตามใต้ฝ่าพระบาทไปทำการทูตที่ต้าชื่อ นำคัมภีร์ยาหนังสือแพทย์มาด้วยส่วนหนึ่ง คิดจะส่งมอบให้กับต้าชื่อ"

ซู๊ด

องค์จักรพรรดิฟังถึงตรงนี้แล้วอดสูดปากไม่ได้

ตงฉิง!

เป็นคนตงฉิงจริงหรือ?

ได้ยินว่าแคว้นเจาตอนนั้นก็ได้รับของดีดีมาจากตงฉิงด้วยเหมือนกัน เรื่องนี้พูดขึ้นมาก็ไม่ค่อยน่าภูมิใจเท่าไร ประชาชนแคว้นเจาไม่รู้กัน ตัวเขาเองก็ยังไม่ค่อยชัดเจนเท่าไรนัก

น่าจะต้องเป็นพวกเหล่าขุนนางเก่าในราชวงศ์ที่แก่หง่อมจนฟันหลุดหมดปากแล้วเท่านั้นที่จะรู้อยู่บ้าง

แต่องค์จักรพรรดิก็ยังรู้ว่าไม่น่าภาคภูมิใจเท่าไร ดังนั้นเขาจึงไม่อยากจะไปถามให้ชัดเจน ตงฉิงหายไปนานแล้ว และไม่ใช่แคว้นเจาที่ทำให้มันล่มสลาย ใครจะยังไปสนใจอดีตกันว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?

เพียงแต่ตอนนี้พอเผชิญหน้ากับคนของตงฉิงคนหนึ่ง องค์จักรพรรดิจะมากน้อยก็ยังรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง สีหน้ายังดูเหยเกอยู่บ้าง

แต่เขาพอเห็นท่าทีของเก๋อชีซิง ก็เหมือนจะยังไม่ได้สนใจเรื่องอะไรของแคว้นเจา ถึงถามต่อ

"หลังจากนั้นล่ะ?"

"ข้าน้อยเองก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นทำไมคัมภีร์ยากับหนังสือแพทย์พวกนี้จึงไม่ได้ส่งให้กับต้าชื่อ ตอนนั้นในเมื่อไม่ได้ส่งออกไป จะต้องมีเหตุผลอยู่แน่ๆ ตอนนี้ข้าเองก็ส่งออกไปไม่ได้ด้วยเช่นกัน" เก๋อชีซิงเอ่ยต่อ

องค์จักรพรรดิพยักหน้าทันที "แน่นอน เรื่องนี้แน่นอน ข้าเองเข้าใจได้"

จะส่งไปให้ต้าชื่อทำไมกัน?