บทที่ 882

"หมอหวางเติมผงเครือฝ้ายลงไปด้วยใช่ไหม?" ฟู่จาวหนิงถามต่อ

"ใช่ ใช่"

"ยานี้มีประสิทธิภาพอยู่ รบกวนหมอหวางเตรียมผงเครือฝ้ายอีกสักสิบสลึงด้วย" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"ได้!"

หมอหวางพอจู่ๆ ถูกชมมา ก็ยืดหลังตรงด้วยสัญชาตญาณ รีบไปพลิกค้นกล่องยาของตนเอง เขาเริ่มเข้าใจว่าต้องมาเป็นลุกมือให้ฟู่จาวหนิงแล้ว

หลักๆ คือ พลังของฟู่จาวหนิงทำเอาเขาต้องศิโรราบให้อย่างแทบไม่ต้องคิด

ฟู่จาวหนิงเปิดเสื้อผ้าของไท่ไท่อาวุโสออก

นางนำเข็มของตนเองออกมา กางออก

หมอหวางเพิ่งหยิบยาออกมา ก็เห็นฟู่จาวหนิงยกเข็มขึ้น

"แทงไม่เข้า แล้วยังแทงชีพจรได้ไม่แม่นยำด้วย..."

หมอหวางเดิมทีคิดจะเตือนฟู่จาวหนิง แต่คำพูดของเขายังไม่ทันจบ ก็เห็นฟู่จาวหนิงแทงลงไปอย่างรวดเร็วแล้วหนึ่งเข็ม บิดๆ ที่ปลายเข็ม จากนั้นก็หยิบเข็มที่สอง

ดูเอาเถิด หลังจากนางแทงเข็มเล่มแรกเข้าไป ร่างกายที่กระตุกของไท่ไท่อาวุโสก็นิ่งลงทันที

ตอนนี้เอง ฟู่จาวหนิงจึงรีบแทงเข็มที่สอง

พวกเขาทั้งหมดล้วนเห็นว่าร่างกายของไท่ไท่อาวุโสผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

"ผงยาละลายน้ำ แค่น้ำอุ่นครึ่งชามก็พอ อีกเดี๋ยวข้าจะป้อนเอง"

ฟู่จาวหนิงฝังเข็มไปด้วย พลางเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้า

หมอหวางได้สติกลับมาทันควันจากอาการตกตะลึง รีบไปต้มยา แต่เขาก็ยังหันกลับมามองฟู่จาวหนิงอย่างอดไม่อยู่

ความเร็วการลงเข็มของนางเร็วจนเขารู้สึกไม่อยากเชื่อ

ต้องมานั่งคลำหาจุดชีพจรเสียที่ไหนกัน?

ต้องมาคอยลงเข็มอย่างระมัดระวังที่ไหนกัน?

นางรวดเร็วมาก ยกเข็ม ลงเข็ม ไม่มีชะงักเลย