บทที่ 896

เสิ่นเสวียนพอได้ยินก็เข้าใจความคิดเซียวหลันยวนขึ้นมาแล้ว

"ก็น่าจะสนใจอยู่นั่นล่ะ" ฟู่จาวหนิงร้องอืมขึ้นเสียงหนึ่ง

"นอกจากหน้าแล้วยังมีอีกไหม?"

"นั่นก็" ฟู่จาวหนิงนั่งตัวตรงขึ้นมา ดูจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ "ก่อนหน้านี้ข้าทำขาเขาบาดเจ็บ เวลาเช่นนี้พอเขาล้มลงมาจึงเจ็บหนัก ดังนั้นจึงต้องใช้เวลาหลายวันห้ามลุกขึ้นยืน เดินไปไหนมาไหนไม่ได้ ไปที่ไหนก็ต้องแบกหาม"

เสิ่นเสวียนมุมปากกระตุก "หรือก้คือตอนนี้อ๋องเจวี้ยนทั้งน่าเกลียดทั้งพิการเลยสินะ?"

"เอ๊ พิการนั่นไม่ใช่นะ ขาเดี๋ยวก็หายได้ พักฟื้นดีดีหน่อย ข้าเองก็ทิ้งยาไว้ด้วย"

ฟู่จาวหนิงพูดถึงตรงนี้ ในใจจู่ๆ ก็มีความเป็นห่วงทะลักเข้ามา ไม่รู้ว่าเซียวหลันยวนได้อาบน้ำยาดีดีหรือเปล่า

นางอีกเดี๋ยวต้องเขียนจดหมายเสียหน่อย

ระหว่างทางจดหมายของเขาก็มีไม่น้อยเลย แต่นางก็ตอบเหมือนขอไปที

"แล้วความพิการทางหน้าตานั่นล่ะ?" เสิ่นเสวียนถามต่อ

"เรื่องนี้ ไม่อยู่ในขอบเขตความถนัดของข้า แต่ว่าอีกเดี๋ยวจะค้นคว้าเสียหน่อย จะฟื้นกลับมาสักครั้งหนึ่งก็พอมั่นใจอยู่ แต่จะฟื้นฟูได้สมบูรณ์ไหมก็ต้องดูผิวหนังของเขา"

มีบางคนเป็นแผลเป็น บางคนไม่ทิ้งแผลเป็นไว้ด้วยซ้ำ เรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องด้วยเช่นกัน

"เช่นนั้นข้าก็เข้าใจแล้วว่าทำไมอ๋องเจวี้ยนจู่ๆ ถึงเดี๋ยวเย็นเดี๋ยวร้อน" เสิ่นเสวียนยิ้มๆ

"เพราะแผลเป็นบนหน้าหรือ?"

ฟู่จาวหนิงถอนหายใจเบาๆ "ท่านลุง อันที่จริงข้าไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้..."

"เจ้าเป็นผู้หญิงที่หาได้ยาก จิตใจกว้างขวาง และไม่ใช่พวกคนหน้าบางเหล่านั้น แต่คนส่วนใหญ่นั้นไม่ใช่" เสิ่นเสวียนเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง

อันที่จริงนางเองก็หน้าบางนะ ถ้าหากไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับเซียวหลันยวน ตอนที่พบหน้ากันพอเห็นสภาพแบบนี้ นางเองก็คงไม่พูดหรอกว่าตนเองไม่ใส่ใจใบหน้าที่พังไปครึ่งหนึ่งแล้วแบบนี้