บทที่ 924

พูดถึงเรื่องเหล่านี้ ฟู่จาวหนิงจะมากน้อยก็ยังมีความเข้มงวดเคร่งขรึมของคนเป็นแพทย์อยู่ ต่อให้เผชิญหน้ากับลุงของนาง นางก็ยังไม่เกรงใจ

ไม่เสียดายสุขภาพอาการป่วยของตนเอง นางเองก็สีหน้าไม่ค่อยดีนัก

เสิ่นเสวียนรู้นิสัยนี้ของนาง จึงทำได้แค่ยิ้มขืนๆ ตอบรับไป

ซุนจิ้นอวี๋ในใจตกตะลึงกว่าเดิม

ฟู่จาวหนิงเป็นใครกันแน่? ทำไมทำให้เสิ่นเสวียนที่เย่อหยิ่งและเย็นชามาโดยตลอดเชื่อฟังนางขนาดนี้? น้ำเสียงนางไม่มีการเกรงใจเลย แต่เสิ่นเสวียนกลับไม่มีอาการชักสีหน้าด้วยซ้ำ

อวี๋อวี่เวยกลับได้รับผลกระทบอย่างหนัก และรู้สึกเสียใจมาก

นางมองออก ในใจของเสิ่นเสวียนนางเทียบกับฟู่จาวหนิงไม่ได้เลย

ท่านลุงพูดกับนาง แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง

"เอาล่ะ ดื่มน้ำให้ใจเย็นลงหน่อย"

ฟู่จาวหนิงให้เขาดื่มน้ำอุ่น เสิ่นเสวียนยกน้ำขึ้นดื่มสองอึก สายตาเหลือบไปทางอวี๋อวี่เวย อวี๋อวี่เวยขาอ่อน ทิ้งตัวลงคุกเข่าเสียงดังตุบ

"แง!" นางร้องไห้จ้าขึ้นมา

เสิ่นเสวียนพูดไม่ออกไปชั่วขณะหนึ่ง

เขายังไม่พูดอะไร

แต่ว่าพอคิดถึงเรื่องที่อวี๋อวี่เวยทำเมื่อครู่ ในตาเสิ่นเสวียนก็มีจิตสังหารขึ้นมาแล้ว

เขาไม่เคยถูกคนใช้ยาพวกนี้มาก่อน องค์จักรพรรดิแอบลงมือมาหลายครั้งก็ยังไม่สำเร็จ แต่เขาก็ไม่ได้ระวังหลานสาวที่เลี้ยงในบ้านมาตั้งแต่เด็กคนนี้เลย

ดังนั้นความสัมพันธ์ทางครอบครัวที่เดิมทีมีน้อยอยู่แล้วในตอนนี้ก็มอดดับไปเรียบร้อย

"ท่านลุง ข้าผิดไปแล้ว ท่านยกโทษให้ข้าด้วย!"

อวี๋อวี่เวยร้องไห้จนตาบวมเป่ง พังพาบอยู่บนพื้นจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นเสวียน

และไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เป็นอะไรไป นางถึงได้มึนๆ งงๆ คิดแต่จะอยู่ข้างกายเสิ่นเสวียน ไม่ยอมให้เขาแต่งงานกับหญิงสาวคนอื่นเด็ดขาด นางรู้สึกว่าขอแค่ตนเองแสดงความรู้สึกออกมา เดินออกมาก้าวหนึ่ง เสิ่นเสวียนจะมากน้อยก็คงต้องสงสารนางอยู่บ้าง คงไม่บีบให้นางออกไป

แต่ที่ทำเรื่องนี้ออกมาได้จริงๆ นางถึงพบว่าผลที่ตามมานั้นหนักหนากว่าที่จินตนาการไว้