บทที่ 937

"ไม่ใช่บอกว่า ฟู่หลินซื่อไม่ใช่ลูกสาวตระกูลหลินหรอกหรือ?"

รอบๆ มีคนไม่น้อยถูกดึงดูดเข้ามา บ้านตระกูลฟู่ไม่ได้เอะอะขนาดนี้มาพักหนึ่งแล้ว พวกเขายังดูไม่ค่อยชิน

ตอนนี้ตระกูลฟู่คึกคักขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขาจะไม่รีบเข้ามาล้อมดูได้อย่างไรกัน?

บ้านนี้มีพระชายาอ๋องเจวี้ยนออกมาคนหนึ่งแล้วนะ

แต่ว่า พระชายาอ๋องเจวี้ยนก็ไม่ปรากฏตัวนานมากแล้ว ไม่รู้ว่ามีคนมาเอะอะถึงหน้าบ้านแบบนี้จะเสียเปรียบหรือเปล่า

"ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลหลิน ถ้าอย่างนั้นสิบกว่าปีก็เลี้ยงเสียเปล่าน่ะสิ?"

ญาติตระกูลหลินจากเมืองงามตระการ ยายแก่คนนี้ไม่ใช่จะแหยมด้วยได้ง่ายๆ นะ

พอได้ยินคำพูดของเพื่อนบ้าน นางก็มือเท้าสะเอว ชี้นิ้วขึ้นฟ้า

"เลี้ยงดูเด็กน้อยจนโต คอยเช็ดขี้เช็ดเยี่ยว แล้วยังดูเรื่องแต่งงาน ให้ออกเรือน ส่งของหมั้นล้ำค่ามาให้ นี่ไม่ถือเป็นบุญคุณหรอกหรือ?"

"บ้านตระกูลฟู่แต่งหญิงสาวตระกูลหลินเข้ามา แล้วเช่นนี้คิดจะสะบัดญาติทิ้งอย่างนั้นหรือ? ได้ยินว่าหญิงสาวของตระกูลฟู่นี้ขึ้นเป็นพระชายา เป็นพระชายาแล้วยังมารังแกคนอื่นได้หรือไรกัน?"

"ถูกต้องถูกต้อง ได้ยินว่าพระชายาไปตัดขาดญาติมิตรแทนแม่ของนาง ท่านผู้เฒ่าฟู่ทำไมจึงเลี้ยงคนอกตัญญูแบบนี้ออกมากัน?"

"นั่นเพราะมีอ๋องเจวี้ยนคอยหนุนหลังอยู่นะ พวกเจ้าอย่ามาอาละวาดเลย รีบไปเถอะ"

ในกลุ่มคนที่มาชมมหรสพ ไม่รู้ว่าใครที่จะโกนขึ้นมา

แต่คำพูดนี้ก็เอาความขัดแย้งดึงไปบนตัวอ๋องเจวี้ยนเสียแล้ว

ฟู่จาวเฟยพวกเขาอยู่ในเรือนล้วนได้ยิน โกรธขึ้นมาจนแทบทนไม่ไหว

"นี่มันเรื่องอะไรกัน ข้าจะไปเล่นงานพวกเขาเอง!"

ผู้เฒ่าฟู่รีบให้คนมาขวางเขาไว้

"เจ้าจะไปทะเลาะกับคนพวกนี้ทำไม? จากที่ข้าเห็น คำพูดเมื่อครู่ก็คิดจะเข้ามาท้าทายอยู่แล้ว"