บทที่ 950

"เจ้าพูดเองเลยแล้วกัน เซียวหลันยวนดีกับเจ้าไหม" เสิ่นเสวียนเอ่ยกับฟู่จาวหนิง

"เขา..."

ฟู่จาวหนิงอึกอักขึ้นมา

ดีไหมนะ?

"เจ้าดูสิ ถ้าเขาดีกับเจ้าจริง ยังต้องมาคิดอีกหรือ? มันต้องตอบออกมาได้อย่างไม่ลังเลไม่ใช่หรือ?"

ไท่ไท่อาวุโสดึงมือฟู่จาวหนิง ปวดใจจะแย่

"จาวหนิงเอ๋ย ไม่ว่าเจ้าจะมีตัวตนฐานะอะไร ต่อให้เป็นท่านอ๋องจากแคว้นเจา ถ้าหากไม่ดีกับเจ้า พวกเราก็ไม่แปลกใจหรอก เจ้าจะแยกกับเขาตอนไหน พวกเราก็จะสนับสนุนเจ้า ตระกูลเสิ่นแม้ว่าตอนนี้จะดูแล้วไม่เท่าไร แต่การกินการอยู่สำหรับเจ้าไม่ต้องกังวล"

"ไท่ไท่อาวุโส ข้า..."

"ใช้ พวกเราสามารถเป็นที่พึ่งของเจ้าได้" ท่านผู้เฒ่าเองก็พูดขึ้นมา "ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ยอมรับอาเสวียนเป็นพ่อเลี้ยงเลยสิ พวกเราจะเปิดผังตระกูลให้เอง เขียนชื่อเจ้าไปบนผังตระกูลเสิ่น พวกเราก็สามารถเป็นปู่กับย่าเจ้าได้แล้ว เจ้าก็จะไม่ใช่คนโดดเดี่ยวอีก"

เขาตอนนี้ในใจเชื่อว่า "โอกาสรอด" ที่เจ้าอารามพูดถึงคือฟู่จาวหนิง

แต่ต่อให้นางไม่ใช่โอกาสรอด พวกเขาเองก็ชอบนาง อยากจะให้นางอยู่ในตระกูลเสิ่นอย่างจริงใจ

ก่อนหน้านี้ยังบอกว่าจะแนะนำนางให้กับเด็กในบ้านอยู่เลย ตอนนี้พอคิดๆ มีอะไรจะดีไปกว่ายอมรับนางเข้ามาเป็นหลานสาวตรงๆ เลยกัน?

"จาวหนิงไม่ใช่ว่ายังมีท่านปู่อยู่หรือ? อีกเดี๋ยวอาเสวียนลองถามดู ว่าเขาอยากจะมาที่ต้าชื่อไหม ในบ้านพวกเรามีที่ให้พักเยอะแยะ"

เสิ่นเสวียนพอได้ยินพวกเขาจัดแจงเช่นนี้ก็เริ่มปวดหัว

เขาก็เลยรีบออกไปให้คนออกไปสืบข่าวฟู่จิ้นเชินกับฟู่หลินซื่อต่อ สองคนนั้นเป็นคนจากบ้านตระกูลฟู่จริงไหม?

ฟู่หลินซื่อ ถ้าเป็นเสิ่นเชี่ยวจริง ตอนนี้นางจะเปลี่ยนเป็นอย่างไรบ้าง?

แล้วก็ต้องรีบยกตัวตนฐานะของฟู่จาวหนิงให้ชัดเจนแล้ว ไม่เช่นนั้นไม่รู้ว่าพ่อแม่เขาจะวุ่นวายกับเรื่องนี้อีกแค่ไหน

"ลุงเสวียน"