บทที่ 954

หมอหวางยืนขึ้นดึงเขาไว้ทันที

ตลกเถอะ เขาตาเปล่งประกายมาขนาดนี้แล้ว อยากจะเรียนรู้สิ่งนี้จากฟู่จาวหนิง ตาเฒ่าถังคิดจะขวางหรือ?

"ตาเฒ่าถัง เจ้าอย่ามาเกะกะ แม่นางฟู่เป็นหมอเทวดา! นางทำเช่นนี้คือการช่วยชีวิต มีหนักเบาอยู่แล้ว!"

"คนผู้นี้คือหมอเทวดาฟู่คนนั้นของตระกูลเสิ่นหรือ?"

ดูท่าเรื่องที่ตระกูลเสิ่นหาหมอหญิงคนหนึ่งมารักษาอาการไท่ไท่อาวุโสเสิ่นจะลือกันออกไปแล้ว

"ถูกต้อง"

"ท่านโม่หายใจแล้ว!"

ลุงซูเห็นปฏิกิริยาของท่านโม่ก่อน เขาผ่อนใจโล่งออกมาทันที

"จริงหรือ? ตื่นขึ้นมา ตื่นขึ้นมาแล้ว!"

คนข้างๆ เองก็ร้องลั่นขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงผ่อนมือลง "สืออีพักก่อนเถอะ"

สืออีถอยไปอยู่ข้างๆ

ฟู่จาวหนิงจับชีพจรท่านโม่อีกครั้ง

ชีพจรชัดขึ้นมาแล้ว แต่ยังสับสนอยู่

"หมอหวาง ถัดจากนี้ท่านมาเถอะ" ฟู่จาวหนิงถอยออกมาทันที ให้หมอหวางรับช่วงต่อ

"ได้"

หมอหวางไม่มีความเห็นอะไรทั้งนั้น เข้าไปรับช่วงต่อทันที

ฟู่จาวหนิงเดินไปข้างๆ เสี่ยวชิ่นรีบช่วยเปิดกล่องยา หยิบกระดาษพู่กันจากด้านในออกมา

"คุณหนู จะเปิดรายการยาหรือ?"

"ยังไม่ต้องเปิดรายการยาชั่วคราว" ฟู่จาวหนิงคิดๆ หยิงกระเป๋าเข็มออกมา "ต้องฝังเข็มเสียหน่อย"