บทที่ 964

"ได้"

ขอแค่นางไป จะพาใครไปก็ได้ทั้งนั้น

มองฟู่จาวหนิงจากไป ซือถูไป๋ยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับอยู่นาน

"คุณชาย ไม่เห็นเงาคนแล้ว" อาเพียนเอ่ยขึ้น

"อาเพียน ข้าก่อนหน้านี้เคยพูดอะไรกับเจ้าไว้?" ซือถูไป๋ตอนนี้จึงหันไปมองเขา น้ำเสียงขรึมลง

"คุณชาย ข้ารู้แล้ว ว่าอย่าเสียมารยาทกับพระชายาอ๋องเจวี้ยน" อาเพียนก้มหน้าต่ำ "แต่ข้าไม่ได้เสียมารยาทนี่นา ข้าแค่อยากจะเตือนคุณชาย..."

พระชายาอ๋องเจวี้ยน เป็นคนที่มีสามีแล้ว

"ข้ารู้ว่าข้ากำลังทำอะไร" ซือถูไป๋ตัดบทเขา หมุนตัวเข้าไปยังโถงด้านใน "ไปหยิบชุดคลุมจันทร์เสี้ยวขาวที่เย็บมาใหม่ชุดนั้นออกมา"

อาเพียนตกตะลึง จากนั้นจึงถอนใจออกมาอย่างจำใจ

คุณชายนี่ยังบอกจะบอกรู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่อีก ดูเอาเถิด ตอนนี้คิดจะแต่งตัวเสียแล้ว แล้วยังเอาชุดใหม่มาใช้อีก

ประโยคนั้นพูดว่าอย่างไรนะ? หญิงสาวแต่งตัวเพื่ออยากให้มีคนชม ผุ้ชายเองก็เหมือนกันสินะ

อาเพียนเดินตามเข้าไป

"คุณชาย พวกเราก่อนหน้านี้เพิ่งจะได้รับจดหมายจากนายท่าน นายท่านไม่ใช่บอกว่า ให้ท่านไปพบองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหรือ? ข้าน้อยรู้สึกว่า นายท่านคงหวังให้ท่านได้ดองกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแน่"

"เจ้านี่พูดมากจริง"

พอห่างออกมาจากโรงยาทงฝูหน่อย เสิ่นหยางจึงถามคำถามที่กลั้นอยู่ในใจออกมา

"เจ้ารู้จักคุณชายซือถูไป๋ด้วยหรือ?"

เขาเมื่อครู่นี้มองไม่ผิดแน่ ซือถูไป๋ชอบฟู่จาวหนิง คนที่ตาไม่บอดจะอย่างไรก็ดูออก!

"รู้จัก"

"โรงน้ำชาที่คุณชายซือถูพูดถึง ข้าน่าจะรู้ว่าคือร้านไหน โรงน้ำชานั้นเงียบสงบมาก สิ่งแวดล้อมเองก็ดี แค่ของว่างของที่นั่นจานหนึ่งก็ยังราคาหนึ่งถึงสองตำลึงแล้ว"