ตอนที่ 100 ของขวัญแสดงความยินดี

ตอนที่ 100 ของขวัญแสดงความยินดี

ปุ่มสีทองอันใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางโต๊ะของคณะกรรมการเป็นสัญลักษณ์ของโชคและความสามารถ นำมาซึ่งรางวัลเซอร์ไพรส์

ตามกฎของรายการ ‘ขับร้องให้ก้องจีน’ กรรมการทั้งสี่คนต่างคนต่างมีสิทธิ์หนึ่งครั้งที่จะมอบรางวัลให้ผู้เข้าแข่งขันหนึ่งคนผ่านเข้าสู่รอบ 32 คนได้โดยตรง เมื่อเข้าสู่รอบรองชนะเลิศและรอบเลื่อนตำแหน่ง พวกเขายังกดได้อีกครั้งเพื่อชุบชีวิตผู้เข้าแข่งขันที่ถูกคัดออกไป

กรรมการคนหนึ่งมีสิทธิ์แค่สองครั้ง มากกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

หลินจื้อเจี๋ยกดปุ่มสีทองไปครั้งหนึ่ง ก็แปลว่าได้มอบสิทธิ์รางวัลใหญ่ของตัวเองให้กับลู่เฉิน

ลู่เฉินได้รับโชคผ่านเข้ารอบสู่รอบรองชนะเลิศ กลายเป็นผู้เข้าแข่งขันหนึ่งใน 32 คนแรกของเขตเมืองหลวงไปโดยปริยาย!

“ว้าว!”

เฉินเฟยเอ๋อร์อึ้งจนอ้าปากค้าง หัวเราะบอก “พี่จื้อเจี๋ย ใช้ได้นี่!”

ถานหงหัวเราะเสียงดัง ยกนิ้วโป้งให้หลินจื้อเจี๋ย

เจินเจินลุกขึ้นยืน นำผู้ชมปรบมือให้กับลู่เฉินไปพร้อมกับรางวัลและการขอโทษของหลินจื้อเจี๋ย

ด้วยฐานะของหลินจื้อเจี๋ยกับตำแหน่งในวงการแล้ว ความในใจของเขาต่อให้ประเมินลู่เฉินว่าอย่างไร ก็ไม่จำเป็นจะต้องพูดหรืออธิบายออกมา การขอโทษเช่นนี้แสดงถึงน้ำใจที่กว้างขวางแล้ว

ลู่เฉินคาดหวังไว้มาก แต่เขาตอบสนองรวดเร็ว รีบโค้งตัวแสดงความขอบคุณ “ขอบคุณครับอาจารย์หลิน!”

ผู้ชมในห้องส่งต่างยืนขึ้น เสียงปรบมือดังกึกก้องเหมือนฝนในหน้าร้อนที่ตกกระทบหลังคา

เมื่อฉากนี้ฉายในห้องออกอากาศออนไลน์ แฟนคลับของลู่เฉินเฮกันยกใหญ่!

“กรรมการดีเด่นของประเทศจีน!”

“ลูกพี่ลู่เฉินสุดยอด เข้ารอบ 32 คนด้วย!”

“อย่าว่าอย่างอื่นเลย ระเบิดลูกบอลปลากันดีกว่า ฉันเริ่มก่อน ทุกคนตามมา!”

“ชาวฮู่ไห่ส่งข้อความแสดงความยินดี ยินดีกับผู้ออกอากาศที่เข้ารอบ 32 คน!”

“ยินดีด้วย!”

“กรรมการคนนี้เป็นใคร ต้องชื่นชมเขาสักหน่อยแล้ว”

“หลินจื้อเจี๋ย ผู้อำนวยเพลงของเฟยสือเรคคอร์ด เป็นคนเก่งคนหนึ่งเลย”

“พวกนายว่าลูกพี่ลู่เฉินจะได้ทำอัลบั้มกับเฟยสือไหม”

“เป็นไปได้มาก รอคอยอัลบั้มแรกของผู้ออกอากาศเลย!”

“ฝันหวานไปไกลแล้ว…”

เนื่องจากรางวัลไข่ทองคำ หลายคนกลายเป็นแฟนคลับของหลินจื้อเจี๋ยไปด้วย ยิ่งกว่านั้นคือความคาดหวังที่สูงกว่าเดิม

ลูกบอลปลาเด้งออกมาราวกับไม่ต้องใช้เงินจ่าย เป็นร้อยเป็นพันลูกที่เด้งขึ้นไม่ขาดสายจนเต็มหน้าจอไปหมด พวกเศรษฐีทยอยกันมอบรางวัลเรือบรรทุกเครื่องบินให้อีกสิบกว่าลำ บรรยากาศในห้องออกอากาศขึ้นสู่จุดสูงสุด

หลี่เฟยอวี่ผู้ดำเนินการห้องออกอากาศตื่นเต้นไปหมด ร้องตะโกนจนเสียงแหบ

ราวกับเขาเป็นผู้ชนะเสียเอง!

ลู่เฉินอาศัยรางวัลไข่ทองคำชิงตำแหน่งหนึ่งใน 32 ผู้เข้าแข่งขันรอบรองชนะเลิศมาได้ ขณะเดียวกันก็ปรากฏตัวในหน้าจอโทรทัศน์ของประชาชนจีนเป็นพันเป็นหมื่นหลังคาเรือนทั้งทางโทรทัศน์และทางออนไลน์ ทำให้คนมากมายจดจำชื่อของเขาไว้แล้ว

“เยี่ยจื่อ เธอนี่ตาแหลมจริงๆ!”

มหาวิทยาลัยครูปักกิ่ง เขตหอพักนักศึกษา อาคารหมายเลข 7 ห้อง 305 หญิงสาวหลายคนกำลังนั่งล้อมคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กที่กำลังเปิดการถ่ายทอดสดรายการ ‘ขับร้องให้ก้องจีน’ รอบคัดเลือกความสามารถ

หญิงสาวคนหนึ่งหัวเราะให้กับเยี่ยจื่อที่นั่งอยู่ตรงขอบเตียงพลางพูดว่า “หนุ่มคนนี้ช่างเจ้าเสน่ห์จริงๆ ทั้งหล่อทั้งเก่ง เธอต้องจับเอาไว้ให้อยู่หมัดนะ อย่าให้คนอื่นมาแย่งไปได้ ไม่อย่างนั้นเธอจะร้องไห้ไม่ออก!”

เยี่ยจื่อถงเถียงกลับ “มีเสน่ห์อะไร ฉันกับเขาเป็นเพื่อนกันธรรมดา ใครอยากแย่งก็ไปแย่งสิ!”

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วเธอรู้ว่าลู่เฉินจะไปเข้าประกวดรายการ ‘ขับร้องให้ก้องจีน’ วันนี้ตั้งแต่เช้าจึงเฝ้าอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อดูการถ่ายทอดสด ทำให้บรรดารูมเมทสาวของเธอล้อมวงเข้ามาดูด้วย

เยี่ยจื่อถงไม่อยากให้คนอื่นรู้ แต่ข้างกายเธอมีเพื่อนที่รู้จักกันเป็นอย่างดี ดังนั้นทุกคนจึงรู้กันถ้วนหน้า

จั่วซินเถียนพยายามกลืนแอปเปิลที่เคี้ยวอยู่ในปากลงไป ยิ้มแล้วบอกว่า “เธอปากแข็ง หลายวันก่อนใครกันนะที่ทิ้งเพื่อนรักแอบไปเดท หนี้คราวนี้ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลยนะ!”

ครั้งก่อนที่เยี่ยจื่อถงกับลู่เฉินไปเล่นสเก็ตน้ำแข็งกันสองคน เยี่ยจื่อถงกลับมาแล้วถูกจั่วซินเถียนเค้นจนต้องเล่าความจริง จากนั้นถูกตัดสินว่าผิดต่อการเป็นเพื่อนรักของเธออย่างร้ายแรง และโทษนี้จะถูกทำทัณฑ์บนเอาไว้ก่อน

เยี่ยจื่อถงเอื้อมมือจับหน้าผากอย่างทำอะไรไม่ถูก “ไม่ใช่ว่าฉันเลี้ยงไอศกรีมไฮเกนดาสเธอแล้วเหรอ”

“แค่ไอศกรีมสองถ้วยก็คิดว่าจะซื้อฉันได้เหรอ”

จั่วซินเถียนหยิกแก้มเยี่ยจื่อถง แล้วพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “สาวน้อยเธอมองโลกในแง่ดีเกินไปแล้ว!”

เยี่ยจื่อถงจับแขนของเธอเอาไว้ หัวเราะตอบว่า “ถ้าอย่างนั้นก็เพิ่มอีกสองถ้วย กินให้เธออ้วนเป็นหมูแล้วถึงจะสวย!”

“หา!”

ช่วงนี้จั่วซินเถียนน้ำหนักขึ้นมาหนึ่งกิโลกรัม รู้สึกเหมือนแมวถูกเหยียบหางจนสะดุ้งโหยง

เธอโจมตีเยี่ยจื่อถงจนล้มลงไปบนเตียง ร้องว่า “ฉันไม่กินหรอก ฉันไม่อยากอ้วน!”

ในห้องพักเล็กๆ เกิดเสียงหัวเราะเจี๊ยวจ๊าวของสาวน้อยทั้งสอง