ตอนที่ 214
ตอนที่ 214 เยี่ยมไข้
October 22, 2026
ตอนที่ 214 เยี่ยมไข้
ณ โรงพยาบาลประชาชนแห่งที่หนึ่งประจำเมืองหนิงย่วน มณฑลเจียงซู
ภายในห้องหมายเลข 1207 แผนกโลหิตวิทยาและมะเร็งวิทยา หญิงสาวหลายคนกำลังยืนล้อมเตียงของเมิ่งเมิ่งพูดคุยกับเธอ
เมิ่งเมิ่งผู้สวมชุดผู้ป่วยใบหน้าซีดขาว แต่ยังสดใสอยู่ กำลังพูดคุยหัวเราะกับเพื่อนนักเรียนทั้งสามคน แทบดูไม่ออกเลยว่าเธอกำลังป่วยหนัก
เพียงแต่เหนือหัวเตียงมีประวัติผู้ป่วยแขวนอยู่ เขียนเอาไว้อย่างชัดเจนด้วยตัวอักษรสีดำตัวหนาว่า AL
AL Acute Leukemia แปลว่าโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวแบบเฉียบพลัน
คือโรคที่เซลล์ต้นกำเนิดเม็ดเลือดเกิดการเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างผิดปกติ เมื่อก่อนเป็นโรคที่รักษาไม่หาย ทว่าตอนนี้วิทยาการทางการแพทย์ก้าวไกล การรักษาโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวมีหลายวิธี หนึ่งในนั้นคือวิธีปลูกถ่ายไขกระดูก ซึ่งมีอัตราการหายขาดสูงมาก
แต่ค่ารักษาก็แพงจนน่าตกใจเหมือนกัน
แม่ของเมิ่งเมิ่ง จางฟาง นั่งอยู่ที่เก้าอี้ไม่ห่างจากเตียงผู้ป่วยมากนัก แม้ใบหน้าจะยิ้มแย้ม แต่ในดวงตามีแววเศร้าโศกที่ปิดไม่มิด ทั้งหมดคือการฝืนยิ้ม
สิ่งที่ทำให้จางฟางเป็นกังวลและหนักใจที่สุดคือค่ารักษาของเมิ่งเมิ่ง แม้เธอจะขายทรัพย์สินทั้งหมดที่มี รวมกับเงินบริจาคจากโรงเรียนและเพื่อนๆ ของเมิ่งเมิ่งแล้ว ก็ยังไม่ถึงเสี้ยวหนึ่งของค่ารักษาที่สูงลิ่ว
แต่เธอไม่อยากให้ลูกสาวเสียใจ จึงไม่กล้าแสดงอารมณ์ที่อยู่ในใจออกมา
ก๊อกๆ!
ห้องพักผู้ป่วยมีเสียงเคาะประตูเบาๆ จากนั้นก็มีคนเดินเข้ามา
ผู้มาเยือนเป็นหญิงหนึ่งชายหนึ่ง ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ สวมหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้า เห็นแต่ดวงตาคู่หนึ่ง
เสียงของหญิงสาวถามขึ้นว่า “น้องเมิ่งเมิ่งพักอยู่ห้องนี้ใช่ไหมคะ”
ในมือของชายหนุ่มถือกระเช้าผลไม้
“พวกคุณมาหาเมิ่งเมิ่งเหรอ”
จางฟางตกตะลึง รีบลุกขึ้นยืนต้อนรับ “ใช่ค่ะ พวกคุณคือ?”
ผู้มาเยือนเป็นคนแปลกหน้า ในความทรงจำของจางฟางเธอไม่เคยรู้จักคนพวกนี้ หรือจะเป็นเพื่อนของเสี่ยวเมิ่ง
เมิ่งเมิ่งและเพื่อนสาวก็มองพวกเขาอย่างแปลกใจ
พวกเธอก็ไม่รู้จัก
หญิงสาวคนนั้นบอกว่า “คุณน้าคะ พวกเรามาเยี่ยมน้องเมิ่งเมิ่ง…”
ชายหนุ่มเดินมาอยู่ตรงหน้าเตียงของเมิ่งเมิ่ง วางตะกร้าผลไม้ลง แล้วเอื้อมมือมาปลดหน้ากากบนใบหน้าของตัวเอง
“เมิ่งเมิ่ง สวัสดี”
เมื่อเห็นหน้าตาที่แท้จริงของชายคนนี้แล้ว เมิ่งเมิ่งตาเบิกโพลง หน้ากลมๆ ของเธอฉายแววไม่อยากเชื่อ เธอถึงกับยกมือขึ้นปิดปาก ตะลึงตะไลไปหมด
เพื่อนสาวทั้งสามคนของเธอที่นั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยก็เบิ่งตาอ้าปากค้างเช่นกัน!
เด็กสาวหนึ่งคนในนั้นที่สวมกระโปรงสีเขียวร้องขึ้นมาอย่างตื่นเต้นที่สุดว่า “ลู่…ลู่เฉิน!”
“ผมเอง…”
ลู่เฉินยิ้ม “ผมเองครับ สวัสดีทุกคน”
คนที่มาเยี่ยมเมิ่งเมิ่งคือลู่เฉินและลู่ซีนั่นเอง ทั้งสองคนนั่งรถไฟความเร็วสูงจากเมืองหังโจวมาที่เมืองหนิงย่วน ยังไม่ได้กินข้าวก็รีบตรงมาที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งที่หนึ่งแห่งนี้ก่อน
เมิ่งเมิ่งกะพริบตา น้ำตาเม็ดใหญ่ไหลออกมา
เธอไม่ได้เสียใจ แต่ดีใจมากเกินไป เซอร์ไพรส์มากเกินไป!
ลู่เฉินตะแคงตัวนั่งลงข้างเตียง แล้วพูดว่า “เมื่อวานพี่ได้รับจดหมายในอีเมล ถึงได้รู้ว่าเธอป่วย พอดีมีงานแสดงที่เมืองหังโจว เลยถือโอกาสมาเยี่ยมเธอ ตอนนี้เธอดีขึ้นหรือยัง”
เมิ่งเมิ่งพยักหน้าอย่างแรง แล้วจู่ๆ ก็กางแขนพุ่งออกไปกอดลู่เฉินไว้แน่น “พี่ลู่เฉิน!”
ลู่เฉินปล่อยให้เธอกอด ยื่นมือออกไปตบหลังเธอเบาๆ เป็นการปลอบโยน
ตอนนี้จางฟางเข้าใจแล้ว คนที่มาเยี่ยมลูกสาวเธอที่แท้เป็นไอดอลของลูกสาวเธอเอง
ลู่เฉิน!
ชื่อนี้จางฟางคุ้นเคยดี ลูกสาวมักพูดถึงอยู่บ่อยครั้ง ตอนที่คุยกับเพื่อนๆ เมื่อครู่นี้ยังพูดถึงอยู่เลย!
คนคนนี้เป็นดาราใหญ่เชียวนะ!
จางฟางลนลานผุดลุกขึ้น รีบลากเก้าอี้เข้ามา พร้อมกับบอกว่า “พวกคุณนั่ง นั่งก่อน”
ลู่ซีดึงเธอไว้แล้วเอ่ยว่า “คุณน้าไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณน้าหน่อย คุณน้าสะดวกไหมคะ”
จางฟางพยักหน้าตอบว่า “สะดวก สะดวกค่ะ!”
ส่วนทางด้านเมิ่งเมิ่ง เธอกอดลู่เฉินเอาไว้กว่าครึ่งนาทีถึงยอมปล่อยมือ ใบหน้าแดงก่ำดุจลูกตำลึงสุก
เธอถามว่า “พี่ลู่เฉิน ใครส่งอีเมลให้พี่เหรอคะ”
นี่เป็นสิ่งที่เมิ่งเมิ่งสงสัยที่สุด
ลู่เฉินคิดแล้วตอบว่า “เขาบอกว่าเป็นเพื่อนนักเรียนของเธอ ใช้ชื่อไอดีว่าจิตวิญญาณแห่งสายฝน”
เมิ่งเมิ่งกับเพื่อนสาวอีกสองคนหันไปมองเด็กสาวกระโปรงเขียวพร้อมกัน ฝ่ายหลังก้มหน้ายกมือขึ้น พูดอ้อมแอ้มว่า “ฉันยอมรับ ฉันเป็นคนส่งอีเมลไปหาพี่ลู่เฉินเอง”
เธอเงยหน้าขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ดวงตาเป็นประกายมองที่ลู่เฉิน “คิดไม่ถึงว่าพี่ลู่เฉินจะมาถึงที่นี่”
เด็กสาวกระโปรงเขียวซาบซึ้งใจมาก เธอเพิ่งส่งอีเมลขอความช่วยเหลือไปเมื่อคืนนี้เอง
เมิ่งเมิ่งบ่น “เสี่ยวอวี่ เธอไม่ควรปิดบังพวกเรานะ เธอทำแบบนี้ พวกเราทุกคนไม่เป็นเพื่อนรักกันแล้วใช่ไหม”
เด็กสาวกระโปรงเขียวยิ้มแหย “เสี่ยวเมิ่ง ฉันสำนึกผิดแล้ว”
ลู่เฉินอดหัวเราะไม่ได้
เด็กสาวอายุสิบแปดสิบเก้าปี กำลังอยู่ในวัยที่มีช่วงชีวิตสวยงามที่สุด
เขายิ่งยืนยันหนักแน่นในความคิดที่จะช่วยเหลือเมิ่งเมิ่ง!
เด็กสาวคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นว่า “ฉันคิดว่าเสี่ยวอวี่ทำได้ดีมาก ไม่อย่างนั้นพวกเราจะได้เจอพี่ลู่เฉินตัวจริงได้ยังไง รีบเลย รีบมาถ่ายรูปกัน!”
เมิ่งเมิ่งหัวเราะ “เธอถ่ายให้ฉันกับพี่ลู่เฉินก่อน”
แค่ความต้องการเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเอง แน่นอนว่าลู่เฉินย่อมต้องทำให้เด็กสาวทั้งสี่คนพอใจอย่างไม่มีเงื่อนไข ถ่ายรูปกับพวกเธอไปไม่น้อย
และยังใช้โทรศัพท์มือถือของตัวเองถ่ายรูปเก็บเอาไว้ด้วย