ตอนที่ 26 การสู้รบกันในฟอรัม

ฟอรัมเป่ยไห่เฉิง จื่อโหยวเทียนตี้บล็อก

พอถึงตอนเย็น ความคึกคักมีชีวิตชีวาในฟอรัมก็ค่อยๆ เริ่มขึ้น

โดยเฉพาะเหล่านักศึกษาโสดทั้งหลายที่อยู่ในมหาวิทยาลัยพวกนั้น ไม่ชอบเล่นเกมไม่ชอบไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด แต่มักจะชอบมาขลุกอยู่กับเว็บบอร์ดใหญ่ต่างๆ แล้วใช้ไอดีปลอมที่ไม่เหมือนกันมาพูดชี้แนะเกี่ยวกับชาติบ้านเมือง จากนั้นก็ถามปัญหาว่าจะทานเต้าหู้ใส่น้ำตาลหรือว่าซีอิ๊วดี จึงเหมือนกับใช้ก้อนอิฐทุบหัวกันไปมา

โลกยุทธภพของฟอรัม คือการใช้ปากทะเลาะกันในอินเทอร์เน็ต!

“ตอนเย็นที่บาร์โฮ่วไห่ พบหนุ่มหล่อคนหนึ่ง กับเพลงที่เพราะมากอีกด้วย!”

ข้อความนี้ถูกโพสต์อยู่ในจื่อโหยวเทียนตี้บล็อกและถูกผู้ดูแลบอร์ดปักหมุดไว้หน้าแรกสุด ทำให้ดึงดูดความสนใจของสมาชิกบอร์ดจำนวนมากอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ จำนวนการกดไลค์กับการตอบกลับเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

“แม่ง ผู้ดูแลบอร์ดขายตัวรับเงินคนอื่นช่วยคนสร้างกระแสเรอะ”

“อ่านกระทู้ให้ดีๆ อย่าพูดคำหยาบ คนเขาหล่อจริงๆ เพลงก็เพราะมาก ไม่ว่าอะไรก็อย่าเหมาว่าสร้างกระแส!”

“สนับสนุนความคิดเห็นของข้างบน ของข้างบน ของข้างบน น่าเสียดายที่สั้นเกินไป”

“พวกเธอรู้หรือเปล่าว่าชื่อเพลงอะไร ฉันค้นหาในอินเทอร์เน็ตแต่หาฉบับเต็มไม่ได้ ขอลิงค์ดาวน์โหลดหน่อย”

“ไม่ต้องถามแล้ว น่าจะเป็นเพลงต้นฉบับ ขอชื่นชม!”

“เพราะจังเลย เล่นได้เพราะมาก!”

“ธรรมดาจะตาย สไตล์เก่าๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อนบางทีอาจจะดัง แต่ตอนนี้เหรอ เหอะๆ”

“เหอะบ้านแกสิ ถ้าเก่งจริงแกก็ลองเขียนเองสักเพลงสิ เชอะ!”

“ใช่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าเพลงนี้เพราะมากจริงๆ แต่สั้นเกินไป!”

“จากการวิเคราะห์ของฉัน วิดีโอนี้น่าจะถ่ายที่บาร์แถวโฮ่วไห่ การตรวจสอบสำเร็จ”

“บาร์ไหนของโฮ่วไห่ล่ะ ฉันอยากไปดู”

“ผู้รู้ที่อยู่ข้างบนช่วยพาไปหน่อย…”

สำหรับโพสต์ที่ผู้ดูแลบอร์ดปักหมุดไว้หน้าแรก การวิพากษ์วิจารณ์ในบอร์ดมีแนวโน้มสองระดับอย่างเห็นได้ชัด บางคนพูดว่าเพราะมาก และทำการฟังซ้ำหลายรอบ แต่ที่น่าเสียดายคือเป็นท่อนที่ไม่สมบูรณ์

ทว่าก็ยังมีคนคิดว่าไม่ได้เก่งกาจอะไร เป็นเพลงที่ธรรมดามาก กระทั่งสงสัยว่าคิดอยากสร้างกระแสหรือเปล่า

มีบางคนแสดงการดูถูก ว่าการสร้างกระแสแบบนี้เขาเห็นมามากแล้ว อย่างแรกคือจงใจทำเป็นเปิดเผยของบางส่วนออกมา หลังจากดึงดูดความสนใจของทุกคนได้แล้วก็ค่อยๆ ปล่อยเนื้อหาออกมาทั้งหมด ก็เหมือนกับการตกปลา คนที่มีปัญญามากพอก็จะไม่ติดกับ

ความคิดของเขา ได้รับความเห็นด้วยจากคนจำนวนไม่น้อย

พวกที่วนเวียนอยู่ในฟอรัมเป่ยไห่เฉิงล้วนเป็นนักศึกษา พวกเขามักจะมีความกระตือรือร้นชอบกระพือข่าวและเชื่อมั่นในตัวเองสูง คิดว่าโลกทั้งใบเป็นของตัวเอง เกี่ยวกับท่าทีดูถูกเหยียดหยามของผู้มีอำนาจนั้น ล้วนมีกำลังสู้รบที่ เจ๋งมาก

มีบางคนชอบทำในทางตรงกันข้าม คนอื่นพูดดีแล้วแต่กลับคัดค้าน ไม่อย่างนั้นจะไม่สามารถแสร้งทำตัวเองให้สูงส่งได้มากพอ

คนเหล่านี้ในฟอรัมมักจะถูกเรียกว่า “งูพิษ” เป็นงูพิษที่ชอบพ่นพิษออกมา กัดไม่ปล่อย!

มีคนที่ใช้ไอดีว่า “เทียนหยากั้วลู่เค่อ” เห็นได้ชัดว่าเป็นต้นตำรับงูพิษของแท้ เขามีชื่อเสียงมากในบล็อกของ “จื้อโหยวเทียนตี้” แล้วก็ยังมีผู้สนับสนุนอยู่สองสามคน

แต่ที่ซวยก็คือ หลังจากเทียนหยากั้วลู่เค่อตอบกลับโพสต์เมื่อครู่ เสี่ยวหมี่ที่เพิ่งออนไลน์ดันเห็นพอดี

เสี่ยวหมี่คือคนที่ใช้ไอดี มินิเบบี้ เขียนโพสต์นี้

ตอนเย็นเธอไม่ค่อยสบาย ดังนั้นจึงไม่ได้ไปเดินเล่นกับพวกรุ่นพี่ที่นอนห้องเดียวกัน และนอนอยู่บนเตียงก็น่าเบื่อ เธอจึงเปิดโน้ตบุ๊คแล้วท่องอินเทอร์เน็ต

ผลปรากฏว่าพอเข้าไปในฟอรัมเป่ยไห่เฉิง เสี่ยวหมี่ก็ต้องตกใจกับการแจ้งเตือนของระบบจำนวนมาก

จากนั้นเธอจึงพบว่าโพสต์เมื่อวานตอนเย็นของตัวเองถูกผู้ดูแลบอร์ดแนะนำ และปักหมุดไว้หน้าแรกสุดของบล็อก “จื้อโหยวเทียนตี้” ยอดกดไลค์ 30000 ขึ้นไป ยอดการตอบกลับ 1000 ขึ้นไป!

ต่อให้เป็นการปักหมุดไว้หน้าแรกก็ตาม แต่ความนิยมแบบนี้ก็ถือว่าน่าตกใจมากเช่นกัน ทำให้เสี่ยวหมี่ทั้งตกใจและดีใจ และอ่านการตอบกลับของคนอื่นอย่างมีความสุข จนกระทั่งเห็นการตอบกลับของเทียนหยากั้วลู่เค่อ

เสี่ยวหมี่จึงโกรธอกแทบจะแตกตาย!

คนอื่นที่พูดธรรมดาเธอไม่สนใจ เพราะในฟอรัมนี้พวกขี้อิจฉาคนอื่นมีเยอะแยะ คนอื่นถามว่าสร้างกระแสหรือเปล่าเธอก็ไม่สนใจ เพราะในโลกของยุทธภพมีใครบ้างไม่เจ็บตัว?

เสี่ยวหมี่ก็มีประสบการณ์คลุกคลีอยู่ในฟอรัมมานานแล้วเช่นกัน

แต่โพสต์ของเทียนหยากั้วลู่เค่อนั้นมันร้ายมากจริงๆ เขาแสร้งทำเป็นผู้วิเคราะห์ที่มีประสบการณ์แล้วพ่นพิษใส่อย่างบ้าคลั่ง มองมินิเบบี้ว่าเป็นนักสร้างกระแสมืออาชีพ พูดกระแทกแดกดันเหมือนมีหลักฐานชัดเจน นอกจากนี้ยังได้รับการเห็นด้วยจากคนจำนวนไม่น้อย

แล้วแบบนี้เสี่ยวหมี่จะทนได้อย่างไร?