ตอนที่ 286 ไม่ลืมความตั้งใจเดิม

ตอนที่ 286 ไม่ลืมความตั้งใจเดิม

“คุณมาหาใครคะ”

พยาบาลคนหนึ่งที่กำลังทำแผลให้คนไข้ในห้องผู้ป่วย เห็นลู่เฉินยืนอยู่ที่หน้าประตู จึงถามอย่างสงสัย

พี่รูปหล่อคนนี้ดูดีจัง!

รูปร่างสูงใหญ่และท่าทางที่ดูเหมือนนายแบบ ใบหน้าคมคายถูกแว่นกันแดดอันใหญ่ปิดไม่มิด ในมือถือช่อดอกไม้ทำให้พยาบาลสาวจิตใจหวั่นไหว ภาพที่ปรากฏในหัวเหมือนฉากในละครที่นำแสดงโดยไอดอลเรื่องใดเรื่องหนึ่ง

ลู่เฉินยิ้มให้เธอ “ผมมาเยี่ยมอาจารย์เยี่ยครับ”

เสียงของเขาไม่ดังไม่เบา แต่คนในห้องได้ยินกันอย่างชัดเจน คนรอบเตียงที่กำลังถกเถียงกันจนคอเป็นเอ็นเหล่านั้นหันมามองพร้อมกัน จึงได้ยุติการทะเลาะเบาะแว้งลงสักที

แม้แต่อาจารย์เยี่ยเสี่ยวเหลียนก็ยังลืมตาขึ้นมามอง

ลู่เฉินถอดแว่นกันแดดออก แล้วเดินตรงเข้าไปด้านใน

ส่วนสูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตรของเขา หน้าตาหล่อเหลาคมคาย ทั้งยังมีออร่าแผ่ออกมาจากตัว ทำให้ชายหนุ่มสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเคลื่อนตัวเปิดช่องว่างให้โดยไม่รู้ตัว

พยาบาลสาวที่อุ้มกองแฟ้มประวัติคนไข้อยู่ตาโต…คนที่อยู่ตรงหน้าคือคนในความทรงจำของเธอ…

ลู่เฉินเดินมาหยุดตรงหน้าเตียง แล้วยื่นมือไปวางช่อดอกไม้ที่โต๊ะหัวเตียง เขายิ้มน้อยๆ ถามอาจารย์เยี่ยที่กำลังตะลึงอยู่ว่า “อาจารย์เยี่ย สุขภาพดีขึ้นบ้างไหมครับ”

เยี่ยเสี่ยวเหลียนควานหาแว่นสายตาที่อยู่ใต้หมอนออกมาใส่ แล้วมองดูลู่เฉินอย่างประเมิน

ผ่านไปครู่หนึ่งใบหน้าของเธอฉายแววดีใจ “ลู่เฉิน เธอคือลู่เฉิน!”

ไม่ได้พบกันสี่ปี หน้าตาลู่เฉินเปลี่ยนไปมาก แต่เธอก็จำได้อย่างรวดเร็ว

“ผมเองครับ…”

ลู่เฉินยิ้ม “ผมไปงานเลี้ยงรุ่นเมื่อคืน หวงซานบอกผมว่าอาจารย์ป่วยอยู่ วันนี้ผมเป็นตัวแทนของเพื่อนๆ มาเยี่ยมอาจารย์ครับ พวกเขาก็จะมาเหมือนกัน”

เยี่ยเสี่ยวเหลียนพยายามลุกขึ้นนั่ง ลู่เฉินรีบเข้าไปพยุงเธอ และช่วยนำหมอนมาให้เธอพิงหลังทำให้เธอนั่งอย่างสบาย

อาจารย์เยี่ยจับมือลู่เฉิน พูดอย่างปลาบปลื้มว่า “เป็นเธอจริงๆ ด้วย อาจารย์เกือบจะจำไม่ได้แล้ว ตอนนี้หล่อกว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะ โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว!”

ลู่เฉินพยักหน้า กุมมืออันหยาบกร้านและเย็นของเธอเบาๆ

เขาโตเป็นผู้ใหญ่ แต่อาจารย์เยี่ยยิ่งสูงอายุอ่อนแอลง วันเวลาไม่เคยคอยท่าใครจริงๆ

นึกย้อนไปถึงความห่วงใยและการดูแลเอาใจใส่ของอาจารย์ต่อตัวเองในตอนนั้น ในใจของลู่เฉินรู้สึกสะอื้นอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกว่าตัวเองเหมือนทำอะไรผิดไป หลายปีที่ผ่านมาไม่เคยมาถามไถ่ถึงอาจารย์เลย

ชายหญิงที่ยืนล้อมเตียงผู้ป่วยอยู่มองหน้ากันไปมา

“อ๊า～”

เสียงกรี๊ดแหลมๆ ที่ควบคุมไม่อยู่ดังขึ้น ดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันไปมอง

เป็นพยาบาลสาวคนนั้นที่หน้าแดงเอามือปิดปากตัวเองไว้ เมื่อเห็นทุกคนหันไปมองเธอ ก็รีบวิ่งหนีออกจากห้องไปอย่างเขินอาย ตอนที่วิ่งออกไปนั้นยังไม่วายหันมามองลู่เฉินให้เต็มตาอีกครั้ง

เยี่ยเสี่ยวเหลียนหัวเราะ “ได้ยินว่าตอนนี้เธอเป็นดาราแล้ว อาจารย์ยังเคยอ่านข่าวของเธอในอินเทอร์เน็ต มีชื่อเสียงโด่งดังแล้วนะ อาจารย์ดีใจจริงๆ”

เพราะความดีใจทำให้ใบหน้าของเธอเริ่มมีสีเลือดขึ้นอีกครั้ง ดูสดชื่นกว่าเดิมนิดหน่อย

“สถานการณ์ที่บ้านของเธอคลี่คลายแล้วใช่ไหม”

ลู่เฉินพลันรู้สึกอบอุ่นในใจ เขารู้ว่าหลังจากจบมัธยมไป อาจารย์เยี่ยยังคอยเป็นห่วงเขาตลอดมา

“คลี่คลายหมดแล้วครับ หนี้ของครอบครัวก็ใช้คืนหมดแล้ว บ้านก็ไถ่ถอนออกมาแล้ว”

เยี่ยเสี่ยวเหลียนสบายใจ “ดีแล้ว ตอนนี้เธอหาเงินได้ ต้องกตัญญูกับแม่ของเธอมากๆ นะ แม่ของเธอลำบากจริงๆ”

ลู่เฉินรู้สึกแสบจมูก “ตอนนี้แม่สบายดีครับ อาจารย์ก็ต้องดูแลตัวเองดีๆ มีเรื่องอะไรโทรหาผมได้เลย พวกเราทุกคนเป็นเด็กที่อาจารย์สั่งสอนมาจนโต ไม่ใช่คนที่ลืมบุญคุณ!”

ชายหญิงที่ยืนล้อมเตียงอยู่ทำหน้าละอายใจ รู้สึกเหมือนคำพูดของลู่เฉินกำลังตบหน้าพวกเขาทุกคน

เยี่ยเสี่ยวเหลียนมีลูกชายสามคนและลูกสาวหนึ่งคน วันนี้อยู่ที่นี่ครบทุกคน ยังมีลูกสะใภ้อีกสองคน พวกเขากำลังถกเถียงกันเรื่องการแบ่งกันจ่ายค่ารักษาพยาบาลและการหาคนมาดูแลแม่ ซึ่งก็เป็นเรื่องเงินอีกเหมือนกัน

ความจริงแล้วอาจารย์อย่างเยี่ยเสี่ยวเหลียน มีสิทธิ์เบิกค่ารักษาพยาบาล เงินเดือนก็ไม่ได้ต่ำมาก แต่เดี๋ยวนี้ค่ารักษาพยาบาลแพงมาก ถ้าป่วยเป็นโรคร้ายแรง หลังจากหักส่วนที่เบิกได้ออกไปแล้ว ก็ต้องแบกรับภาระค่าใช้จ่ายเองไม่น้อย

การจ้างพยาบาลดูแลราคาไม่ถูก เป็นพันเป็นหมื่นนั้นเป็นเรื่องปกติ คนทั่วไปยากที่จะรับไหว

แต่ในทางกลับกัน มีลูกสาวลูกชายทั้งสี่คนคอยช่วยกันแบกรับ ก็ไม่นับเป็นจำนวนที่มากมายนัก เยี่ยเสี่ยวเหลียนไม่ได้จะให้พวกเขาออกเงินทั้งหมด แต่พวกเขาก็ยังเถียงกันจนหน้าดำหน้าแดง

เมื่อครู่ลู่เฉินได้ยินอย่างชัดเจน ในใจรู้สึกขัดแย้งมาก

แม่ของเขาฟางอวิ๋นรู้จักกับเยี่ยเสี่ยวเหลียน เคยเล่าให้ลู่เฉินฟังอยู่ว่าลูกของเธอใจร้าย

เยี่ยเสี่ยวเหลียนทำงานเป็นอาจารย์สอนนักเรียนอยู่หลายสิบปี ไม่เคยรับซองอั่งเปาจากผู้ปกครองเลยสักครั้ง สามีของเธอจากโลกนี้ไปเร็ว เธอต้องทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อยเพื่อเลี้ยงลูกทั้งสี่คนนั้นไม่ง่ายเลย

แต่ลูกๆ ของเธอหลังจากมีหน้าที่การงานมีครอบครัวแล้ว กลับไม่ค่อยกตัญญู

ตอนนี้เห็นจะเป็นแบบนี้จริงๆ ด้วย!

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งรู้สึกเสียหน้า ถลึงตาพูดว่า “เจ้าหนุ่ม นายพูดอะไรของนาย!”

ลู่เฉินใบหน้านิ่งขรึม ลุกขึ้นยืนจ้องหน้าฝ่ายตรงข้ามด้วยสายตาอันเฉียบคม

สีหน้าของภรรยาชายคนนั้นเปลี่ยนไป ดึงแขนเสื้อสามีอย่างหวาดเกรง พลางกระซิบบอกสองสามประโยค

เธอเคยได้ยินชื่อเสียงของลู่เฉิน รู้ว่าเขาเป็นใคร พอนึกได้ก็รู้สึกกลัวขึ้นมา

“แค่กๆ!”

เยี่ยเสี่ยวเหลียนโมโหจนไอออกมา โบกมือพูดว่า “ฉันคุยกับนักเรียนของฉัน พวกแกกลับกันไปให้หมด ไป!”

ลูกๆ ของเธอมองหน้ากันไปมา ลังเลไม่กล้าก้าวออกไป