ตอนที่ 29 เชื้อเชิญ

ตอนที่ 29 เชื้อเชิญ

“เอ๊ะ พวกเธอเป็นอะไรไป”

เวลาเดียวกัน ประตูหลังเวทีก็ถูกคนผลักออก เฉินเจี้ยนหาวเดิบฉับๆ เข้ามา

เมื่อเห็นสถานการณ์ในห้อง เถ้าแก่ของบาร์เดย์ลิลลี่คนนี้ตกใจมาก ไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ไม่รู้ว่าทำไมพี่น่าถึงกอดลู่เฉินร้องไห้!

“เถ้าแก่!”

พี่น่าปล่อยลู่เฉิน ใบหน้าของเธอทั้งร้องไห้และหัวเราะ เธอเดินไปหาเฉินเจี้ยนหาวก่อนเอ่ย “เสี่ยวลู่แต่งเพลงให้ฉันค่ะ คุณดูสิว่าดีหรือไม่ดี”

เฉินเจี้ยนหาวรับกระดาษที่พี่น่ายื่นมาให้อย่างแปลกใจ อ่านโน้ตดนตรีที่อยู่บนนั้นอย่างตั้งใจ

เขาใช้เวลาอ่านห้านาทีเต็ม สีหน้าเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เคร่งขรึม ซาบซึ้ง ชื่นชม ถอนหายใจ…

หลังจากอ่านเสร็จแล้ว เฉินเจี้ยนหาวเงียบงัน

“เถ้าแก่ คุณคิดว่าเป็นยังไงบ้างคะ”

พี่น่าถามอย่างใจตุ้มๆ ต่อมๆ เธอเป็นเหมือนเด็กนักเรียนชั้นประถมที่รอคำพูดของคุณครู ไม่ใช่นักร้องมากประ สบการณ์ที่คลุกอยู่ในวงการเพลงมายี่สิบปีกว่า รอคอยการชื่นชมและกลัวการวิจารณ์

“เพลงดี!”

เฉินเจี้ยนหาวตอบเสียงทุ้ม “เป็นเพลงที่ดีมากเพลงหนึ่งเลย ผมแค่ไม่อยากจะเชื่อว่าเสี่ยวลู่เป็นคนแต่งเพลงนี้ เหมาะกับคุณมากจริงๆ!”

เฉินเจี้ยนหาวก็เป็นคนในวงการอยู่แล้ว ไม่ว่าเรื่องความรู้ความสามารถด้านดนตรี เขาก็เหนือกว่าพี่น่า ดังนั้นจึงอ่านและเข้าใจความหมายของเพลงนี้ได้สูงอีกระดับหนึ่ง

ดังนั้นเขาจึงยากจะเชื่อจริงๆ ว่าเพลงนี้เป็นฝีมือของลู่เฉิน

พี่น่ายื่นมือเช็ดน้ำตา ยิ้มพูดว่า “ใช่ค่ะ ฉันเพิ่งลองร้องดูไปแป๊บเดียว ก็ร้องไห้เลย”

คนที่อยู่ในเหตุการณ์รวมทั้งเฉินเจี้ยนหาวไม่มีใครอายุมากกว่าเธอ แต่พี่น่ากลับไม่รู้สึกลำบากใจเลยสักนิด

ในใจของเธอมีเพียงความตื่นเต้นและซาบซึ้ง

“ต้องทำเพลงนี้ออกมาให้ดีๆ!”

เฉินเจี้ยนหาวไม่ได้ซักถามอะไรจากลู่เฉินต่อ เขาสะบัดโน้ตดนตรีที่อยู่ในมือพลางพูด “ทำเป็นเพลงหลักของแผ่นเสียงอัลบั้มก็พอแล้ว ขอแค่จัดการดีๆ ก็อาจจะดังได้!”

อัลบั้ม? เพลงหลัก?

หลี่หงกับเยี่ยเจิ้นหยางรวมถึงหวางเสี่ยวไซว่ได้ยินก็อ้าปากตาค้าง ต่างสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า

ตอนนี้พวกเขารู้แล้ว สาเหตุที่พี่น่าตื่นเต้นเสียอาการเป็นเพราะลู่เฉินแต่งเพลงให้เธอหนึ่งเพลง แต่บทเพลงนี้ดีขนาดไหนกันแน่ เฉินเจี้ยนหาวจึงเฉลยคำตอบตอนนี้!

ไม่ว่านักร้องคนไหน นอกเสียจากไม่คิดมุ่งแสวงหาความเจริญก้าวหน้า ไม่อย่างนั้นก็คงอยากออกอัลบั้มที่เป็นเป้าหมายสูงสุดในชีวิตของตัวเอง ต่อให้แผ่นเสียงที่ร้องออกมาในปัจจุบันนี้จะไม่ทำกำไรมากแล้วก็ตาม

หนึ่งอัลบั้ม หนึ่งแผ่นเสียง เป็นตัวแทนของนักร้องที่มีฐานะและศักยภาพ แล้วก็ความหยิ่งทระนง!

พี่น่ายิ้มขมขื่น “ออกอัลบั้มแผ่นเสียงฉันไม่กล้าคิดหรอกค่ะ ออกเป็นซิงเกิลได้ก็พอใจแล้ว ไม่เสียดายแล้วค่ะ!”

นักร้องในตอนนี้ต่างก็อยากออกแผ่นเสียง ส่วนใหญ่จึงทำการลดแลกแจกแถมเสียต้นทุน นอกจากดารานักร้อง ไอดอลที่โด่งดังแล้ว นักร้องธรรมดาไม่กล้าจะคาดหวัง

เมื่อเทียบกันแล้วการออกซิงเกิลถือว่าง่ายกว่า และเป็นที่นิยมในวงการอีกด้วย

เฉินเจี้ยนหาวไม่ได้คัดค้าน “ซิงเกิลก็ดี อยากให้ช่วยตรงไหนก็บอกมาเลย ผมยังพอใช้เส้นสายได้”

พี่น่าซาบซึ้ง

“ขอบคุณเถ้าแก่ค่ะ!”

เฉินเจี้ยนหาวชื่นชมเธอมาตลอด และดูแลเธอมากเช่นกัน นอกจากนี้เฉินเจี้ยนหาวยังมีเส้นสายที่กว้างขวาง มีเขาคอยช่วยเหลือออกซิงเกิล แบบนั้นจึงไม่ใช่ปัญหาอะไร

เฉินเจี้ยนหาวยิ้มพูด “คุณควรจะขอบคุณเสี่ยวลู่ เขาแต่งเพลงนี้ได้ดีจริงๆ…สุดยอดมาก!”

พี่น่าพยักหน้า “แน่นอนอยู่แล้วค่ะ!”

เธอครุ่นคิด หยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดหน้าจอแล้วกดไปมาอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปสักพัก เสียงติ๊ดๆ ของข้อความโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าของลู่เฉินก็ดังขึ้น

ลู่เฉินตกตะลึง รีบหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา สุดท้ายพบว่าเป็นข้อความที่ส่งมาจากอี้ฟู่เป่า[1] เตือนว่าบัญชีของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลง ถูกคนโอนเงินเข้าบัญชีสามหมื่นหยวนเมื่อครู่

เงินสามหมื่นหยวนนี้มาจากพี่น่าร้อยเปอร์เซ็นต์!

การโอนเงินในอี้ฟู่เป่าสะดวกเป็นอย่างมาก แค่รู้เบอร์โทรศัพท์ของอีกฝ่ายก็สามารถโอนเงินได้แล้ว และยังเข้าบัญชี ณ ตอนนั้นเลย

ลู่เฉินตกใจ “พี่น่า สามหมื่นหยวนเยอะเกินไปครับ!”