ตอนที่ 293
ตอนที่ 293 ควรค่าแก่การรำลึกถึง
October 22, 2026
ตอนที่ 293 ควรค่าแก่การรำลึกถึง
ผลงานชิ้นก่อนๆ ที่ลู่เฉินนำออกมาเสนอ ส่วนมากเป็นแนวเพลงบัลลาดและเพลงซอฟต์ร็อก เน้นที่ความคิดถึงอดีตและความเลือดร้อน
แต่เขาไม่จำกัดแนวเพลงของตัวเองอยู่แค่นี้แน่ ปีนี้ต้องพัฒนาแนวเพลงอื่นที่หลากหลายมากขึ้น เพลง ‘ก็คือรักเธอ’ ที่นำออกมาร้องในวันวาเลนไทน์เพลงนี้ เป็นเพลงรักอย่างชัดเจน
ในบรรดาเพลงป็อบ เพลงรักเป็นเพลงที่มีผู้ฟังมากที่สุด และเป็นแนวเพลงที่ได้รับความนิยมมากที่สุดแนวหนึ่ง หลายสิบปีมานี้เกิดผลงานเพลงระดับตำนานจากทั้งในและต่างประเทศนับไม่ถ้วน ไม่เคยเสียความนิยมเลย
เพราะความรัก เป็นอารมณ์ที่สวยงามของมนุษย์อย่างหนึ่ง!
เพลง ‘ก็คือรักเธอ’ เพลงนี้มีทำนองไพเราะอ่อนหวาน เนื้อเพลงจำง่ายร้องง่าย วิธีการแสดงอารมณ์ไม่ซับซ้อนมากนัก ลู่เฉินร้องออกมาได้น่าฟัง สบายๆ แต่เต็มไปด้วยอารมณ์รักลึกซึ้งราวกับการพร่ำพลอดคำรักของคนรัก ส่งความหวานละมุนผ่านหูเข้าไปถึงหัวใจของคนฟัง
“ฉัน อยากบอกเธอมาตลอด เธอให้ความสุขที่ฉันคิดไม่ถึง เหมือนโอเอซิสกลางทะเลทราย…”
“บอกสิว่า เธอจะอยู่กับฉันตลอดไป เป็นรากฐานของชีวิต เป็นปีกพาให้ฉันบิน และเป็นรังให้ฉันพักพิง…”
“ฉันยอม ยอมจริงๆ ยอมเสียทุกอย่างเพื่อจะรักษาเธอเอาไว้…”
“โอ้～ อยู่ด้วยกันนะ กาลเวลาที่ผ่านไป จำไว้ว่าฉันรักเธอแค่ไหน…”
“โอ้～ ก็คือรักเธอ รักแต่เธอ ไม่ปล่อยวางไม่ทอดทิ้ง ไม่สนใจว่าทางข้างหน้าจะเป็นพายุฝน…”
“ก็คือรักเธอ รักแต่เธอ กุมเธอเอาไว้ในมือ ความสุขเปี่ยมล้นมอบให้เธอคนเดียว…”
“โอ้～ ก็คือรักเธอ รักแต่เธอ ฉันยอมทุกอย่าง…”
“ก็คือรักเธอ รักแต่เธอ ให้เราได้อยู่ด้วยกัน!”
ตอนนี้คู่รักทุกคู่ในจัตุรัสประชาชนที่ได้ฟังเพลงนี้ ต่างเผยรอยยิ้มน้อยๆ พวกเขาอิงแอบซบกัน เพื่อสัมผัสไออุ่นจากกันและกันในค่ำคืนที่หนาวเหน็บ เสียงร้องของลู่เฉินเรียกอารมณ์หลงรักให้กลับมา
กาลเวลาล่วงเลยไปอย่างไร้เยื่อใย อาจจะมีวันหนึ่งที่ความรู้สึกถูกเวลาลดทอนลง คนรักกันค่อยๆ ห่างเหิน แต่เชื่อว่าทุกคนจะต้องจดจำคืนนี้ได้ ท่ามกลางกลุ่มคนที่เบียดเสียดกันเคยได้รับประสบการณ์ที่สวยงามและน่าประทับใจ!
“ก็คือรักเธอ รักแต่เธอ ให้เราได้อยู่ด้วยกัน!”
นี่เป็นความสุขอันสวยงามที่สุดในวันวาเลนไทน์!
เมื่อลู่เฉินร้องเพลง ‘ก็คือรักเธอ’ จบแล้ว เสียงปรบมือดังไปทั่ว โดยเฉพาะจากคู่รักทั้งหลายที่ปรบมือแบบเอาเป็นเอาตาย
ลู่เฉินวางกีตาร์ลง แล้วค้อมตัวลงขอบคุณพร้อมกับวงนิพพาน
“ขอบคุณทุกคนครับ หวังว่าคู่รักทุกคู่บนโลกใบนี้จะได้ครองคู่กันตลอดไป!”
เสียงปรบมือดังขึ้นกว่าเดิม!
จู่ๆ เบื้องล่างของเวทีก็เกิดความเคลื่อนไหวเล็กน้อย มันเกิดขึ้นเร็วมาก เด็กหญิงคนหนึ่งที่สวมชุดกระโปรงสีขาวถือดอกกุหลาบช่อหนึ่งเดินขึ้นมาบนเวที มาหยุดอยู่ตรงหน้าลู่เฉิน
เด็กหญิงอายุอย่างมากไม่เกินห้าถึงหกขวบ ผิวขาวน่ารักเหมือนตุ๊กตา เธอพยายามเขย่งปลายเท้ายื่นดอกไม้ให้ลู่เฉิน
ลู่เฉินรู้สึกประหลาดใจ รีบก้มตัวลงไปรับดอกไม้มา “ขอบใจจ้ะ หนูชื่ออะไรคะ”
เขาจำได้ว่าในลำดับงานไม่มีการมอบดอกไม้ น่าจะเป็นสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด
เด็กหญิงตอบเสียงแหลมว่า “หนูชื่อยายา พี่ลู่เฉิน สุขสันต์วันวาเลนไทน์ค่ะ!”
ลู่เฉินถอนใจ “พี่ลู่เฉินยังไม่มีแฟนนี่คะ ทำยังไงดี”
เด็กหญิงขมวดคิ้วใช้ความคิด แล้วตอบอย่างดีใจว่า “ถ้าอย่างนั้นยายายกพี่สาวให้ค่ะ เธอตะกละมาก แล้วก็ชอบแย่งของของหนูอยู่เรื่อย…”
ผู้ชมในที่นั้นหัวเราะ…เด็กหญิงช่างน่ารักเหลือเกิน!
ลู่เฉินหัวเราะเหอะๆ ยื่นมือออกไปกอดเด็กหญิง แล้วจูงเธอไปส่งด้านล่างเวที
แน่นอนว่าเด็กหญิงต้องมีครอบครัว และยังเป็นครอบครัวใหญ่อีกด้วย มีพี่สาวและน้องสาวอีกหลายคน!