ตอนที่ 327 ช่วยเหลือ

ตอนที่ 327 ช่วยเหลือ

ภายใต้การเรียกร้องของแฟนเพลงมากมายหลายหลาก ลู่เฉินกลับมาร้องเพลงที่สามบนเวทีอีกครั้ง

ทว่าเขาไม่ได้หยิบผลงานเพลงใหม่ออกมาทั้งหมด แต่ร้องเพลงบัลลาดของตัวเองเพลงหนึ่ง…‘วัยเจิดจรัส’

เนื่องจากอารมณ์ของผู้ชมในงานถูกสองเพลงแรกของเขากระตุ้นจนถึงจุดสูงสุดแล้ว ถ้าหากร้องเพลงที่กระตุ้นอารมณ์ฮึกเหิมขึ้นมาอีก อาจจะเกิดความยุ่งยากที่ไม่จำเป็นได้

ควรทราบว่าในสวนสาธารณะเหยี่ยซานแห่งนี้มีแฟนเพลงสองหมื่นคนรวมตัวกันเป็นอย่างน้อย ถึงแม้จะไม่ได้มารวมตัวกันอยู่หน้าเวทีทั้งหมด แต่ก็ยังเป็นตัวเลขที่น่าตกใจ ถ้าหากมีแฟนเพลงสูญเสียการควบคุมอารมณ์ทำเรื่องที่ไร้สติออกมา เช่นนั้นก็จะเกิดผลลัพธ์ที่รุนแรงได้ง่าย

และนี่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ใครอยากเห็น

การควบคุมอารมณ์ของแฟนเพลงอย่างระมัดระวัง คือหนึ่งในข้อบังคับที่คณะกรรมการจัดงานเทศกาลดนตรีมีต่อนักร้อง

เพลงบัลลาดที่มีท่วงทำนองดนตรีสบายๆ ชวนให้นึกถึงบรรยากาศเก่าๆ สามารถปลอบขวัญแฟนเพลงได้ดีอย่างไม่ต้องสงสัย ปลอบประโลมเลือดลมที่พลุ่งพล่านของพวกเขาให้สงบลง และยังทำให้อารมณ์ของพวกเขากลับคืนสู่ปกติ

ความจริงแล้วฟังเพลงนี้ก็รู้สึกสบายมาก เหมือนกับได้รับการปลอบใจหลังจากอารมณ์พุ่งถึงจุดสูงสุด เป็นความสุขที่ผ่อนคลายอย่างสมดุลกัน

ร้องเพลง ‘วัยเจิดจรัส’ จบแล้ว ลู่เฉินจึงพาวงนิพพานออกจากเวทีท่ามกลางเสียงปรบมือของแฟนเพลงมากมาย มอบเวทีนี้ให้กับคนถัดไป

ค่ำคืนที่ยาวนาน งานเทศกาลดนตรีเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น แต่สำหรับลู่เฉิน การแสดงของเขาสิ้นสุดลงแล้ว

แน่นอนว่าความฝันและความปรารถนาที่เคยมี ก็สมหวังแล้วเช่นกัน

“ร้องได้ดีมาก!”

กลับมาที่ด้านหลังเวที เลี่ยวเจี่ยกำหมัดชกไปที่ไหล่ของลู่เฉินไม่หนักไม่เบาจนเกินไป “เพลงก็ดีเหมือนกัน!”

“ฉันแพ้แล้ว!”

ลู่เฉินลูบจมูกไปมา แล้วเอ่ยว่า “พี่เลี่ยวเจี่ย ความจริง…”

“ความจริงอะไร”

เลี่ยวเจี่ยตาโตเท่าเหรียญ ถามดุว่า “นายอยากพูดว่าฉันเป็นคนไม่รักษาคำพูดใช่ไหม”

โอเค! ลู่เฉินยอมแล้ว

เลี่ยวเจี่ยเปลี่ยนจากความโกรธเป็นดีใจ ตบไหล่ของเขาแล้วพูดว่า “วันพรุ่งนี้ตอนเย็น ที่โรงแรมรีเจนซี่ พวกนายมากันทุกคนนะ!”

ประโยคสุดท้ายเขาพูดกับสมาชิกของวงนิพพาน

หวังจิ้งและคนอื่นๆ รู้สึกเหมือนได้รับความเมตตา คนนี้คือเลี่ยวเจี่ย เป็นไอดอลระดับรุ่นพี่อย่างแท้จริง!

จากนั้นเหล่านักร้องที่อยู่ด้านหลังเวที ไม่ว่าจะรู้จักหรือไม่รู้จัก ต่างก็ทยอยเข้ามาทักทายลู่เฉิน

ได้เห็นการพิสูจน์ความสามารถของลู่เฉินด้วยตาตัวเอง ท่าทางของพวกเขาจึงเปลี่ยนไปมาก

ทุกคนหาข้ออ้างทำตัวสนิทกับลู่เฉิน เพราะอยากขอบคุณลู่เฉินที่ทำให้พวกเขาได้กินอาหารมื้อใหญ่ สถานที่ที่เลี่ยวเจี่ยเลี้ยงข้าวคือโรงแรมรีเจนซี่ระดับห้าดาวเชียวนะ!

เพียงครู่เดียวบรรยากาศด้านหลังเวทีก็กลมกลืนและปรองดองกันมาก

“สวัสดีลู่เฉิน!”

และในเวลานี้ ผู้ชายวัยสามสิบกว่าคนหนึ่งเดินมาอยู่ตรงหน้าลู่เฉิน แล้วยื่นมือไปหาเขา

ลู่เฉินรีบจับมือกับเขาทันที “สวัสดีครับ พี่กังจื่อ”

ผู้ชายคนนี้ก็คือสือกังนักร้องนำของวงเวนส์เดย์ เขาตกใจมาก “คุณรู้จักผม”

ลู่เฉินยิ้มพลางพูดว่า “พี่เลี่ยวเจี่ยบอกผมครับ”

เลี่ยวเจี่ยที่คุยกับคนอื่นอยู่ข้างๆ หันหน้ามา แล้วพูดกับสือกังว่า “กังจื่อ เย็นนี้ดื่มเหล้าด้วยกันนะ!”

สือกังรีบตอบทันที “ครับพี่เลี่ยว”

ไม่ว่าจะเป็นอดีตหรือปัจจุบัน เลี่ยวเจี่ยวคือคนที่เขาเคารพและเลื่อมใสศรัทธามาตลอด

เลี่ยวเจี่ยเชิญเขาไปดื่มเหล้าด้วยกัน คือการให้เกียรติเป็นอย่างมาก เดิมทีทั้งสองคนไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กันอย่างสิ้นเชิง

เลี่ยวเจี่ยเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “เย็นนี้นายก็ร้องเพลงได้ไม่เลวนะ”

สือกังหน้าแดง ไม่ใช่เพราะอายแต่ซาบซึ้งต่างหาก