ตอนที่ 342 ผมรักคุณ

ตอนที่ 342 ผมรักคุณ

“นายดูสิฉันใส่กระโปรงตัวนี้พอได้ไหม”

ภายในห้องสวีทของโรงแรมลี่จิง เฉินเฟยเอ๋อร์ยืนอยู่หน้ากระจกเอามือเท้าเอวที่เพรียวบาง ยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย

เธอสูงเกินหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ถึงแม้จะไม่ถึงระดับมาตรฐานของนางแบบ แต่ก็สูงสมส่วน ตรงไหนควรใหญ่ก็ใหญ่ควรเล็กก็เล็ก เป็นรูปร่างที่เรียกว่าไม่อ้วนไม่ผอม หุ่นกำลังดีของจริง กล่าวได้ว่าสมบูรณ์แบบตามมาตรฐาน

ดังนั้นไม่ว่าเธอจะสวมเสื้อผ้าสไตล์ไหน ก็เป็น ‘แบบ’ ได้เสมอ นับประสาอะไรกับชุดกระโปรงยาวของชาเนล

เฉินเฟยเอ๋อร์เป็นแฟนคลับตัวยงของชาเนล และเธอก็ยังเป็นหนึ่งในดาราพรีเซ็นเตอร์ของจีนให้กับแบรนด์ต่างประเทศนี้

ลู่เฉินยืนอยู่ข้างๆ ด้วยใบหน้าที่จนใจ “ดูดี คุณใส่อะไรก็เข้ากับคุณหมดครับ!”

เขาไม่มีทางเข้าใจความหลงใหลในเสื้อผ้าของผู้หญิงได้จริงๆ เฉินเฟยเอ๋อร์เนื่องจากเป็นดารา ดังนั้นจำเป็นต้องมีเสื้อผ้ามากมายเอาไว้เปลี่ยนก็พอเข้าใจได้ แต่พี่สาวลู่ซีมาอยู่เมืองหลวงครึ่งปีก็สะสมเสื้อผ้าใหม่เต็มตู้นั้นยากที่จะเข้าใจจริงๆ

คืนนี้ ลู่เฉินจัดงานเลี้ยงฉลองย้ายบ้านที่โรงแรมลี่จิง เฉินเฟยเอ๋อร์รีบรุดมาจากไห่จินกลับถึงเมืองหลวงในตอนพลบค่ำ ส่วนเสื้อผ้าที่เธอต้องสวมใส่มีคนนำมาส่งที่โรงแรมเมื่อตอนบ่าย ด้วยเหตุนี้จึงจองห้องไว้สำหรับเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นพิเศษ

ในบรรดาเสื้อผ้าที่ส่งมา แค่ชุดกระโปรงยาวก็มีถึงเจ็ดชุดแล้ว เมื่อครู่เธอเพิ่งลองไปสี่ชุดเท่านั้น!

ลู่เฉินยอมใจคุณผู้หญิงคนนี้จริงๆ “พวกเรารีบลงไปเถอะครับ ทุกคนมาถึงแล้ว”

“รีบร้อนทำไม!”

เฉินเฟยเอ๋อร์กลอกตาใส่เขาหนึ่งทีอย่างไม่สบอารมณ์ “ฉันใส่ชุดสวยๆ หน่อย ก็เพื่อหน้าตาของนายนะ”

ลู่เฉินโอบเธอจากด้านหลัง แล้วยิ้มเอ่ยว่า “คุณสวยมากแล้ว ถ้าสวยกว่านี้ไม่คิดจะให้คนอื่นสวยบ้างเหรอ ใส่ชุดนี้แหละ ผมว่าเหมาะสมมาก”

เฉินเฟยเอ๋อร์ถูกเอาใจจึงยิ้มพราย พลางเอ่ยว่า “เชื่อนายก็ได้ ไม่เสียแรงที่ฉันลำบากลำบนกลับมาจากไห่จิน”

ลู่เฉินจูบที่ลำคอของเธอหนึ่งที

ในความทรงจำของคนอื่นโดยเฉพาะพวกแฟนๆ เฉินเฟยเอ๋อร์เป็นสาวงามเพริศพริ้ง งดงามเฉิดฉายตลอดกาล ดุจดั่งเทพธิดาในโลกมนุษย์ เป็นซูเปอร์สตาร์ เป็นราชินีตัวแม่ที่ใครๆ ต่างก็อิจฉา

ลู่เฉินก็เคยมีความรู้สึกแบบนี้เหมือนกัน แต่หลังจากที่ทั้งสองคนเป็นแฟนกัน เขาเพิ่งรู้ว่าเบื้องหลังความงดงามของเฉินเฟยเอ๋อร์ เก็บซ่อนความลำบากและความพยายามของเธอเอาไว้

ก็เหมือนกับลู่เฉินที่ออกกำลังกายฝึกศิลปะการต่อสู้ตอนเช้าทุกวัน เฉินเฟยเอ๋อร์ก็ออกกำลังกายเล่นโยคะอยู่เสมอ ดังนั้นถึงรักษาหุ่นให้สวยสมบูรณ์แบบได้ถึงเพียงนี้ ด้านการบำรุงดูแลผิวพรรณก็ยิ่งยอมเสียเงินและเวลา ดังนั้นเธอไม่ต้องแต่งหน้าก็ยังสวยงามน่าประทับใจเช่นเคย

และเธอก็ไม่เคยทำงานสะเพร่ามาก่อน งานในชีวิตประจำวันอย่างออกรายการโชว์ งานคอนเสิร์ต งานพรีเซ็นเตอร์ การสัมภาษณ์ของสื่อ เป็นต้น เธอก็จัดตารางจนเต็มแน่น

แม้ว่างานของเธอจะยุ่งมาก แต่เฉินเฟยเอ๋อร์ก็ไม่เคยละเลยความรักระหว่างเธอกับลู่เฉิน อย่างเช่นวันนี้ตอนเช้าเธอเดินทางไปไห่จินเพื่อโปรโมตอัลบั้มใหม่ ตอนเย็นก็รีบกลับมาร่วมงานเลี้ยงฉลองย้ายบ้านของสตูดิโอลู่เฉิน

มาในฐานะเจ้าของงานฝ่ายหญิง!

อันที่จริง หากปราศจากหัวใจที่เข้มแข็งและจิตใจที่ยืนหยัด คนธรรมดาทั่วไปไม่สามารถแบกรับการทำงานที่หนักหนาและเข้มข้นเช่นนี้ได้ แต่เฉินเฟยเอ๋อร์กลับสนุกไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย มุมานะเพื่อผลักดันอาชีพของตัวเองให้ขึ้นไปสู่จุดสูงสุด

ความจริงเธอไม่ขาดอะไรทั้งนั้น ที่เธอทวีการต่อสู้ดิ้นรนเช่นนี้ล้วนมาจากความเชื่อมั่นและศรัทธา

และด้วยความดึงดันของจิตศรัทธานี้ เธอจึงมีเสน่ห์ที่ไม่เหมือนใคร ดึงดูดลู่เฉินอย่างลึกซึ้ง

ความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในใจ ลู่เฉินจึงพูดกระซิบข้างหูเธอเบาๆ “ผมรักคุณ”

แค่คำว่า ‘ผมรักคุณ’ ที่เรียบง่าย กลับทำให้ใบหน้าของเฉินเฟยเอ๋อร์แดงระเรื่อขึ้นมา เธอหมุนตัวเข้าไปซบในอ้อมอกของลู่เฉิน เขย่งปลายเท้าส่งจูบที่หอมหวาน

พอจูบก็เคลิบเคลิ้มหลงใหล ไฟรักลุกไหม้อย่างไร้สุ้มเสียง

จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์พลันดังขึ้นภายในห้องทั้งสองคนจึงตกใจตื่นขึ้นมา

ริมฝีปากที่นัวเนียกันอยู่นานแยกออกจากกัน เฉินเฟยเอ๋อร์แลบลิ้นออกมาอย่างร้อนตัว แล้วเอ่ยว่า “ต้องโทรมาเร่งแน่นอน…”

ลู่เฉินหัวเราะฮิๆ ปล่อยเธอแล้วกดรับสาย

คนที่โทรมาคือลู่ซีนั่นเอง ตำหนิเขาที่งานเลี้ยงจะเริ่มแล้ว แต่ทำไมยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเจ้าของงาน จะทิ้งแขกไว้ในห้องจัดเลี้ยงแบบนั้นรึ

ลู่เฉินไม่ตอบโต้ ได้แต่ขานรับ เฉินเฟยเอ๋อร์อาศัยจังหวะนี้แต่งหน้าและทาลิปสติกอีกครั้ง

เธอยิ้มหน้าบานพลางคล้องแขนของลู่เฉิน “พวกเรารีบลงไปกันเถอะ”

ลงลิฟต์มาถึงห้องจัดเลี้ยง ทั้งสองคนเพิ่งจะเดินถึงประตู จู่ๆ ก็มีหนุ่มสวมเสื้อกั๊กแขนสั้นโผล่พรวดออกมาจากประตูบันไดหนีไฟ ถือกล้องเอสแอลอาร์อยู่ในมือกดถ่ายรูป ‘แชะๆ’ ไปที่คนทั้งสองติดต่อกันหลายรูป

ทั้งสองคนตกใจ ลู่เฉินป้องกันเฉินเฟยเอ๋อร์ให้ไปอยู่ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ

ครั้นพบว่าอีกฝ่ายคือปาปารัสซี่ ลู่เฉินพูดไม่ออกจริงๆ และไม่รู้ว่าพ่อหนุ่มที่รู้ข่าวไวคนนี้มานั่งรออยู่ตรงนี้นานเท่าใดแล้ว แถมยังไม่ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงแรมจับได้อีกต่างหาก

ตอนกลางวันย้ายบ้านและจัดงานเลี้ยงฉลองตอนเย็น สตูดิโอลู่เฉินไม่ได้เชิญนักข่าวและสื่อใดๆ เนื่องจากลู่เฉินในตอนนี้ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น หรือหากจะพูดแบบไม่เกรงใจก็คือไม่จำเป็นต้องอาศัยข่าวเล็กๆ แบบนี้มาสร้างกระแสโปรโมตด้วยซ้ำ

แต่ก็ยังมีนักข่าวที่เข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ

“คุณทำอะไรน่ะ”

ทว่าหน้าประตูห้องจัดเลี้ยงก็มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอยู่ เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้จึงโกรธจัด รีบพุ่งเข้ามาจะสั่งสอนอีกฝ่ายให้เป็นบทเรียน

ลู่เฉินรีบห้ามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทันที แล้วเอ่ยว่า “ไม่เป็นไรครับ ช่างเถอะ”