ตอนที่ 35 ต่งอวี่

ตอนที่ 35 ต่งอวี่

ลู่เฉินยืนกรานที่จะขึ้นแสดงการร้องเพลงเดี่ยวด้วยตัวเอง

ฉินฮั่นหยางกับพี่น่าต่างมองหน้ากัน แล้วจึงเงียบไม่พูดอะไรอีก

เพราะว่าทั้งสองคนก็เคยเป็นวัยรุ่น เคยเลือดร้อนมาก่อน เมื่อเผชิญหน้ากับความกดดันและไม่ยุติธรรมก็เคยต่อ ต้านอย่างเต็มที่เหมือนกัน ไม่ว่าผลสรุปสุดท้ายจะสำเร็จหรือล้มเหลว พวกเขาก็เคยพยายามมาแล้ว!

ดังนั้นพวกเขาจึงเข้าใจความแน่วแน่ของลู่เฉิน ไม่ยอมใช้ฐานะของรุ่นพี่มาอบรมสั่งสอนลู่เฉิน ต่อให้เป็นความปรารถนาดีก็ตาม

ตอนเป็นวัยรุ่นใครบ้างไม่เคยล้มเหลว มีเพียงคนที่เคยผ่านความล้มเหลวกับความพ่ายแพ้มาแล้วถึงจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่อย่างแท้จริง!

พี่น่าพูดให้กำลังใจ “สู้ๆ พวกเราทุกคนสนับสนุนนาย!”

ฉินฮั่นหยางพยักหน้าเช่นกัน

มีเพียงสมาชิกที่เหลือสี่คนของวงเฮสิเทชั่นที่ทำสีหน้าผิดปกติ มองลู่เฉินด้วยสายตาแปลกประหลาด

ในสายตาของพวกเขา ลู่เฉินไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำชัดๆ มองความปรารถนาดีของพี่ฉินกับพี่น่าเป็นการปองร้าย เขาขึ้นไปแสดงบนเวทีแบบนี้ต้องเสียเปรียบแน่นอน เกรงว่าถึงตอนนั้นจะถูกคนด่าจนหาทางลงเวทีไม่ถูก

บรรยากาศเทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์ของบลูโลตัส ใช่ว่าบาร์อื่นๆ จะเปรียบเทียบได้ ผู้คนสองสามพันคนมารวมตัวกันและกู่ตะโกนร้องพร้อมกัน คลื่นเสียงที่ส่งออกมาสามารถดังลั่นไปถึงเพดาน ถ้าหากไม่มีจิตใจที่เข้มแข็งพอจะตื่นเวทีและขายหน้าได้ง่ายมาก

ถ้าหากฉินฮั่นหยางไม่ได้พูดล่ะก็ พวกเขาก็อยากให้ลู่เฉินได้สติ…คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน

ลู่เฉินหัวเราะพูดทันใด “พี่น่า วันนี้ผมเตรียมเพลงใหม่มาครับ”

ทุกคนที่อยู่ในงาน พี่น่าคือคนที่เป็นห่วงเขามากที่สุด ดังนั้นลู่เฉินจึงไม่อยากปิดบังอีก ปล่อยภาระที่แบกไว้ลงทั้งหมด

“เชื่อว่าไม่น่าจะทำให้บาร์เดย์ลิลลี่ของพวกเราต้องขายหน้า!”

พี่น่าตาสว่างทันที “จริงเหรอ ในเมื่อนายมั่นใจ อย่างนั้นก็ไม่มีปัญหา ฉันเชื่อว่านายมีความสามารถ!”

สามารถเขียนเพลงให้เธอได้ดีขนาดนั้น ลู่เฉินที่มีความพร้อมต่อสถานการณ์จะมีปัญหาได้อย่างไร

หากมองจากมุมอื่น พี่น่าในตอนนี้ก็ถือว่าเป็นแฟนคลับของลู่เฉินเช่นกัน

ความคิดของฉินฮั่นหยางกลับซับซ้อนยิ่งกว่า เดิมทีเขาไม่ได้มีความประทับใจในตัวลู่เฉินเลย ต่อให้ลู่เฉินจะทำงานในบาร์เดย์ลิลลี่มากว่าครึ่งปีแล้ว ทั้งสองคนก็พูดคุยกันน้อยมาก

จนกระทั่งหลังจากที่ช่วยแต่งเพลงให้พี่น่า เขาเพิ่งรู้ว่าที่แท้ข้างกายตัวเองมีเด็กหนุ่มมีความสามารถขนาดนี้

แต่ฉินฮั่นหยางคิดว่าผลงานเพลงบัลลาดสองเพลงของลู่เฉินก็ยังสู้เพลงที่เขาแต่งให้พี่น่าไม่ได้

ตอนนี้ได้ยินลู่เฉินพูดว่าได้เขียนเพลงใหม่ออกมาอีกแล้ว ในใจของเขาจึงรู้สึกทอดถอนใจเป็นอย่างมาก

ฉินฮั่นหยางเคยทำอาชีพนักแต่งเพลงมาก่อน จึงเข้าใจความยากของการแต่งเพลงเป็นอย่างดี การแต่งเพลงดีๆ ออกมาสักเพลงไม่ง่ายเลย

ลู่เฉินแค่อาศัยสามเพลงนี้ ก็มีสิทธิ์ติดอันดับนักแต่งเพลงระดับสองกระทั่งระดับหนึ่งก็ยังได้ นอกจากนี้ความปรารถนาในการแต่งเพลงของเขาก็มีความเด่นชัดเช่นนี้ ถ้าหากมีแรงบันดาลใจใหม่ๆ มาอย่างไม่ขาดสาย ความสำเร็จในอนาคตของทุกคนก็ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป

ขอให้เป็นแบบนั้นเถอะ!

นอกหน้าต่างยาวจรดถึงพื้น ท้องฟ้ามืดแล้ว

ไฟทุกดวงที่ตกแต่งอยู่บนเวทีเปิดสว่างขึ้นทั้งหมด แสงไฟสว่างจ้าส่องไปยังผู้คนที่เบียดเสียด บรรยากาศคึกคักและเสียงดัง ทำให้คนคิดว่าตัวเองอยู่ช่วงกลางฤดูร้อน

เหลืออีกกว่าครึ่งชั่วโมงก่อนที่งานไลท์บลูมิวสิคคาร์นิวัลออฟไนท์จะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ตอนนี้ผู้ชมเริ่มแน่นแล้ว กลุ่มวัยรุ่นทั้งชายและหญิงต่างนั่งคุยกันบนเก้าอี้พลาสติก บางคนก็ถือป้ายไฟเรืองแสงกับแท่งไฟเรืองแสง

บนเวทีมีภาพหน้าจอ LED ขนาดใหญ่กำลังฉายภาพเงาสะท้อนชวนหลงใหล พวกกลองชุดเครื่องสังเคราะห์เสียงก็ติดตั้งเรียบร้อยแล้ว รอแค่วงดนตรีขึ้นมาใช้งาน

ตามความเคยชินของการแสดง เครื่องดนตรีที่ขนย้ายไม่สะดวกจะจัดหาโดยบลูโลตัส ดังนั้นมือกลอง มือคีย์บอร์ดของวงดนตรีบางวงก็จะขึ้นมาลองเล่นดูก่อน การกระทำของพวกเขาเรียกเสียงฮือฮาจากด้านล่างเวทีตลอดเวลา

ระเบียงด้านนอกชั้นบนสุดของบาร์บลูโลตัส บรรยากาศโซนแขกวีไอพีก็สบายและผ่อนคลายอย่างไม่ต้องสงสัย

เหล่าสุภาพบุรุษแต่งตัวอย่างดูดีเหมาะสมและเหล่าสุภาพสตรีที่แต่งตัวอย่างตั้งอกตั้งใจบ้างก็ถือแชมเปญหรือไวน์แดง จับกลุ่มคุยกันกลุ่มละสองสามคนเพื่อสนทนาแลกเปลี่ยนกัน เหล่าพนักงานเสิร์ฟที่สวมชุดยูนิฟอร์มถือถาดอาหารที่ใส่ของว่างกับเหล้าไวน์ เดินหน้าตรงผ่านกลุ่มผู้คน ทุกอย่างเป็นไปอย่างมีระเบียบ

และสิ่งที่ดึงดูดความสนใจมากที่สุดคือสาวสวยหุ่นเพรียวมีเสน่ห์ สวมเสื้อผ้าฤดูร้อนของพราด้า เธอถูกผู้คนรายล้อมดั่งกับดาวล้อมเดือน กลายเป็นจุดสนใจของทั้งงาน

ผู้หญิงที่สวมเสื้อผ้าของพราด้าคนนี้มีหน้าตาสะสวยเป็นเอกลักษณ์ เธอเกล้ามวยผมขึ้นไปทั้งหมด แล้วใช้แว่นตาไทเทเนียมกรอบสีดำปิดบังดวงตาดั่งนกการเวกที่มีเสน่ห์เอาไว้ แต่งหน้าบางๆ แต่กลับมีบุคลิกโดดเด่นไม่เหมือนใคร

“ผู้จัดการต่ง ผู้จัดการต่งไม่เจอกันนานเลยนะครับ…”