ตอนที่ 376 หน้าทิ่ม

ตอนที่ 376 หน้าทิ่ม

วันที่สองหลังจากอัดรายการ ‘นิวสตาร์โชว์’ เสร็จแล้ว ลู่เฉินถึงกลับไปที่โรงถ่ายจินหลิง ถ่ายทำละคร ‘ฟูลเฮ้าส์’ อย่างตั้งใจอีกครั้ง

ละครโทรทัศน์เรื่องนี้เนื่องจากมีการร่วมมือกันหลายฝ่าย และแต่ละฝ่ายก็มีศักยภาพสูง ดังนั้นไม่ว่าจะอยู่ที่เกาหลีหรือจีนการถ่ายทำละครเรื่องนี้ก็ราบรื่นมาก ถ้าหากไม่เจออุปสรรค ก็จะได้พบกับผู้ชมทีวีในช่วงฤดูร้อนแน่นอน

สำหรับลู่เฉิน งานถ่ายละครยังคงยุ่งอยู่เสมอ แต่โครงการผลงานลิขสิทธิ์ขนาดใหญ่ของเขาก็สำคัญเฉกเช่นเดียวกัน ฉะนั้นทุกวันเขาจึงเจียดเวลามาเขียนงาน จากนั้นก็อัปโหลดไปที่ล่างฉาวบุ๊กอย่างไม่หยุดยั้ง

เพียงแต่หนังสือใหม่ของ ‘อี้จินกู่’ เล่มนี้ ทำผลงานได้ไม่ดีนัก หากจะพูดอย่างรุนแรงก็คือล้มหน้าทิ่ม!

ตอนเย็นวันที่ 27 พฤษภาคมลู่เฉินอัปโหลดหนังสือจนถึงวันที่ 5 มิถุนายน ใช้เวลาทั้งหมดสิบวัน เขาอัปโหลดเนื้อหาไปแล้วหกหมื่นตัวอักษร หนึ่งวันอัปเดตสองตอนจำนวนหกพันตัวอักษร

ตามหลักของปริมาณการอัปเดต หนังสือใหม่ของลู่เฉินเล่มนี้สอดคล้องกับความต้องการของเว็บไซต์ทั้งหมด โดยทั่วไปการอัปเดตของนักเขียนสำหรับหนังสือเล่มใหม่จะไม่เยอะมาก หลังจากที่วางจำหน่ายแล้วถึงค่อยเพิ่มปริมาณ

แต่สถิติตัวเลขของหนังสือเล่มใหม่ ช่างน่าเศร้าจนไม่อาจทนมองได้จริงๆ

ยอดเข้าชม: 420 แนะนำ: 79 ยอดการเก็บสะสม: 22 คน แสดงความคิดเห็น: 58

ล่างฉาวบุ๊กเป็นหนึ่งในเว็บไซต์วรรณกรรมต้นฉบับที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีน เนื่องจากเชื่อมโยงกับบล็อกมีประโยชน์ต่อการประชาสัมพันธ์ ดังนั้นจึงมีนักเขียนประจำมากมาย ในนั้นยังมีนักเขียนระดับเทพแฝงตัวอยู่ด้วย ออกหนังสือหลายเล่มที่ถูกสร้างเป็นผลงานลิขสิทธิ์ยอดนิยม

เว็บไซต์กล่าวว่ามีนักเขียนมากกว่าสิบคน แต่จำนวนที่แท้จริงไม่ได้เยอะขนาดนั้นแน่นอน แม้ว่าจะมีการแข่งขันเช่นนี้แต่ก็รุนแรงผิดปกติ นักเขียนหน้าใหม่อยากจะเกิดจึงยากมาก

แต่เว็บไซต์ก็มีระบบแนะนำ ผลงานที่เซ็นสัญญาจะได้รับโอกาสในการแนะนำ ขอเพียงคุณภาพของหนังสือไม่แย่เกินไป เช่นนั้นก็ยังพอมีโอกาสได้แสดงความโดดเด่น

บรรณาธิการของเว็บไซต์ก็จะติดตามดูหนังสือใหม่เช่นกัน หนังสือใหม่เล่มหนึ่งถึงสองหมื่นตัวอักษรจะมีบรรณาธิการอ่าน ห้าถึงหกหมื่นตัวอักษรจะได้รับการตรวจสอบอีกรอบ หากตรงตามความต้องการก็จะส่งจดหมายเซ็นสัญญาให้นักเขียน และเข้าสู่กระบวนการเซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการ

หนังสือใหม่ของลู่เฉินตอนที่มีสองสามหมื่นตัวอักษรยังไม่ได้รับจดหมาย ตอนนี้มีหกหมื่นตัวอักษรแล้วก็ยังคงไร้ซึ่งข่าวคราว หากยึดตามภาษาคนวงในก็คือถูกบรรณาธิการมองข้ามแล้ว ไม่เข้าตาหมดอนาคตและหมดหวัง

ช่วงเวลาที่ลู่เฉินโพสต์ลงอินเทอร์เน็ต เขาได้สมัครไอดีเฟยซวิ่นเพื่อเข้ากลุ่มนักเขียนใหม่สองสามกลุ่ม ทำความเข้าใจแวดวงงานเว็บไซต์วรรณกรรมเบื้องต้น จึงได้รู้กฎเกณฑ์ของเว็บไซต์วรรณกรรมอยู่ไม่น้อย

สิ่งนี้ทำให้ลู่เฉินค่อนข้างกลัดกลุ้มใจ

โครงการผลงานลิขสิทธิ์ขนาดใหญ่ที่ทำด้วยจิตใจที่ฮึกเหิมของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ก็ถูกกระบองหดหู่ฟาดเข้าเต็มเปาเสียแล้ว

ยังไม่ต้องเอ่ยถึงสถิติการเข้าชมและยอดการเก็บสะสมที่น่าเศร้า แค่การแสดงความคิดเห็น 58 ข้อความในนั้นมี 49 ข้อความเป็นข้อความโฆษณาของนักเขียนคนอื่นเพื่อดึงคนหรือให้ช่วยแนะนำหนังสือ หรือไม่ก็เป็นบทวิจารณ์มากมายแต่ไม่ได้เรื่องสักอย่าง มีเพียงเก้าข้อความเท่านั้นที่มาจากนักอ่านตัวจริง และส่วนใหญ่ก็เป็นข้อคิดเห็นแง่ลบ

“หนังสือโหลยโท่ยอะไรวะ อ่านแล้วไม่สนุกเลย ไปดีกว่า”

“สไตล์การเขียนของนักเขียนไม่เลว เสียดายที่พล็อตเรื่องไม่ดึงดูดพอ เริ่มต้นก็ดราม่าและ”

“อ่านสองสามตอนแล้วหงุดหงิดมาก ทิ้งไปเถอะ”

“แนะนำนักเขียนให้อ่านหนังสือของนักเขียนระดับเทพเยอะๆ ตั้งใจศึกษาให้ดี!”

“แม่ง…”

มีเพียงนักอ่านคนเดียวเท่านั้นที่แสดงความคิดเห็นแง่บวก “เป็นนิยายที่ไม่เลวเลยทีเดียว รู้สึกเหมือนเป็นแนวกำลังภายในแบบดั้งเดิมใช่ไหม ตอนนี้ไม่ค่อยมีคนเขียนหนังสือแนวนี้แล้วจริงๆ ความคิดของนักเขียน ขอสนับสนุนคนนึง!”

นักอ่านคนนี้ให้รางวัลสนับสนุนลู่เฉินเป็นเหรียญการอ่านหนึ่งร้อยเหรียญ

“เหรียญการอ่านหนึ่งร้อยเหรียญมันเท่าไรกัน”

เฉินเฟยเอ๋อร์ถามอย่างสงสัย

ราชินีแห่งวงการเพลงคนนี้หมอบลงบนเตียงใหญ่ของโรงแรม อ่านรีวิวหนังสือใหม่ของลู่เฉินอยู่หน้าโน้ตบุ๊ก

เธอไม่ค่อยสนใจเว็บไซต์วรรณกรรมเท่าไร เมื่อก่อนก็เคยดูภาพยนตร์และละครที่ดัดแปลงมาจากนิยายดังแค่สองสามเรื่อง ดังนั้นจึงไม่เข้าใจพื้นฐานของเว็บไซต์วรรณกรรมมากนัก

หลังจากที่ลู่เฉินใช้นามแฝงเขียนหนังสือเล่มใหม่ในล่างฉาวบุ๊ก เธอถึงได้สนใจขึ้นมานิดหน่อย

จริงๆ แล้วเฉินเฟยเอ๋อร์ไม่ชอบให้ลู่เฉินเขียนนิยายประเภทนี้ เธอชอบนิยายรักมากกว่า และส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยชอบของพวกนี้มากนัก