ตอนที่ 42 การเชื้อเชิญของฉางเหว่ย

ตอนที่ 42 การเชื้อเชิญของฉางเหว่ย

“นายจะดังแล้ว!”

พี่น่าพูดอย่างมั่นใจ

“ร้อยเปอร์เซ็นต์!”

ฉินฮั่นหยางพยักหน้าอย่างแรงอยู่ข้างๆ เธอ แสดงความเห็นด้วยกับคำยืนยันของพี่น่า

‘เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน’ ‘ซินเดอเรลล่า’ ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ และ ‘เดอะบลูโลตัส’ ผลงานชิ้นเอกที่เขียนขึ้นมาสี่เพลง ลู่เฉินมีพรสวรรค์และความสามารถเป็นที่น่าตกใจอย่างเห็นได้ชัด บวกกับพลังในการร้องเพลงและรูปร่างหน้าตาของเขา ถ้าไม่ดังก็ไม่มีเหตุผลแล้ว!

อ้อใช่ ยังมีเพลงที่เขาแต่งให้พี่น่าอีก ผลงานเพลงต้นฉบับทั้งห้าเพลงจึงมีคุณสมบัติกลายเป็นเพลงคลาสสิค!

ลู่เฉินยิ้มพูด “ขอบคุณพี่น่าครับ!”

เขาไม่ได้คิดในแง่ดีขนาดนั้น

ช่วงที่ผ่านมา ลู่เฉินนอกจากเรียบเรียงเพลงที่อยู่ในความทรงจำอยู่ในบ้านแล้ว ก็ยังค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องของวงการบันเทิงในอินเทอร์เน็ต ไม่ว่าจะเป็นข้อมูลที่เปิดเผยหรือข่าวของวงใน หรือข่าวที่ไม่มีหลักฐานเขาก็ไม่ปล่อย พยายามทำความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับวงการกระแสหลักที่ตัวเองกำลังจะก้าวเข้าไป

ยุคปัจจุบันนี้ไม่ใช่ยุค 80 และยุค 90 แล้ว กระทั่งเมื่อสิบปีก่อนก็ยังมีการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง

นักร้องนักแต่งพลงในยุคก่อน อาศัยผลงานเพลงที่โดดเด่นเพลงเดียวก็สามารถโด่งดังไปทั่วทุกสารทิศ จากนั้นก็ใช้เพลงนี้หากินได้สองสามปีกระทั่งสิบกว่าปี ได้กำไรเป็นกอบเป็นกำจนคนต้องอิจฉาใจเต้น

เมื่อเข้าสู่ยุคใหม่ มีการพัฒนาธุรกิจบันเทิงขนาดใหญ่กับความสนใจทุกด้านในโลกอินเทอร์เน็ตทั่วโลก เรื่องที่ดีแบบนี้เห็นได้น้อยมาก เพราะว่าสายตาของคนเรากว้างไกลมาก ระดับในการชื่นชมก็เพิ่มมากขึ้น ความต้องการดื่มด่ำกับเสียงสัมผัสก็เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ

นักร้องในสมัยก่อนอยากจะมีชื่อเสียงด้วยเพลงเพลงเดียว ต้องทุ่มเงินในการนำเสนอผลงานของตัวเองเป็นอย่างมาก แต่ในขณะเดียวกัน นักร้องในอินเทอร์เน็ตยุคใหม่ก็ยังต้องอาศัยอิทธิพลของสื่อให้ความนิยมเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

เพลงที่ดีเพลงหนึ่ง ผ่านการตลาดแบบไวรอลก็ดังได้อย่างรวดเร็ว ต่อให้ไม่ขายอัลบั้ม และอาศัยเพียงการดาวน์โหลดเสียงรอสายเป็นต้น ก็ได้รับผลประโยชน์หลายช่องทาง ทำกำไรก้อนโตได้เหมือนกัน

แต่พอมาถึงยุคนี้ อยากจะมีชื่อเสียงเป็นภารกิจที่ยากมากระดับสูงสุดไปแล้ว ใช่ว่าคุณจะมีหน้าตาดี ร้องเพลงดีหรือไม่ก็สามารถแต่งเพลงต้นฉบับได้แล้วจะโดดเด่นไม่เหมือนใคร เพราะยังต้องอาศัยการโปรโมทจำนวนมหาศาลกับการสร้างกระแสเช่นกัน

บางคนที่อยากดัง จึงใช้วิธีการต่ำๆ หลากหลายวิธี ทำให้วงการบันเทิงถูกบดบังไปด้วยแสงสีมากมายหลาย หลากและพิลึกกึกกือขึ้นมาอีกชั้น ไม่รู้ว่าคนที่มีความสามารถและพรสวรรค์ต้องตกหลุมพรางอีกกี่คน จากนั้นก็หายตัวเข้ากลีบเมฆไป

ลู่เฉินอยากอาศัยผลงานต้นฉบับของตัวเองให้กลายเป็นดาราดังที่น่าจับตามองของทุกคน และวิธีที่ดีที่สุดก็คือการเซ็นสัญญากับบริษัทบันเทิงหรือบริษัทมีเดียที่ใดที่หนึ่ง แล้วให้บุคคลมืออาชีพช่วยโฆษณา เป็นทางลัดที่เร็วมากที่สุด

แต่ลู่เฉินกลับไม่ยอม…ไม่มีอะไรขัดขวางฉันได้ เดินไปข้างหน้าเพื่อเสรีภาพของตัวเอง!

สำหรับในอนาคต ลู่เฉินได้มีความคิดขั้นต้นแล้ว

“เอ๊ะ”

แน่นอนว่าเวลานี้ลู่เฉินจะไม่พูดสิ่งที่อยู่ในใจเพื่อให้ทุกคนต้องเซ็ง เขามองด้านในหลังเวที แล้วจึงถามอย่างสงสัย “พี่กานหล่างไปไหนครับ”

ลู่เฉินไม่ได้จงใจจะตบหน้าใครจริงๆ เขาจบการแสดงเดินลงมาจากเวที ก็ควรจะถึงรอบของกานหล่างกับวงจื่อเป่ยเจินขึ้นแสดงแล้ว

ทว่ากานหล่างยอมแพ้และจากไป เหล่าสมาชิกของเขาอยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออก มีหรือที่ยังจะอยู่ต่อ!

ฉินฮั่นหยางกระแอมสองทีแล้วพูดว่า “พี่กานหล่างมีธุระด่วน พี่น่า พวกเราขึ้นเวทีกันเถอะ!”

หากไม่ขึ้น เดี๋ยวการแสดงจะขาดตอน

ลู่เฉินเข้าใจแล้ว จึงไม่ถามต่อ ยิ้มพูดว่า “อย่างนั้นผมจะเป็นกำลังใจให้พี่น่าอยู่ตรงนี้ครับ!”

พี่น่าพูด “คืนนี้ฉันจะไม่ร้องเพลงใหม่แล้ว”

ที่เธอไม่ร้องเพลงใหม่เพราะมีเหตุผลที่แตกต่างจากกานหล่างอย่างสิ้นเชิง คนหลังถูกลู่เฉินโจมตีจนสูญเสียความกล้าในการขึ้นเวที แต่พี่น่ากลับไม่อยากแย่งความโดดเด่นที่เป็นของลู่เฉินแม้แต่นิดเดียว

ภายในสถานที่จัดงานหากมองจากภายนอกแล้ว ก็ยังมีเสียงคำว่า ‘เอาอีก’ ดังมา

งานไลท์บลูมิวสิคออฟไนท์ของค่ำคืนนี้ น่าจะมีเพียงลู่เฉินที่เป็นดวงดาวสว่างไสวมากที่สุด!

ฉินฮั่นหยางเข้าใจเธอ จึงพูดว่า “อย่างนั้นพวกเราก็ร้องเพลงเก่าทั้งสองเพลงกันเถอะ!”

ทั้งสองคนพาวงเฮสิเทชั่นออกไป

ลู่เฉินก็ทำเหมือนกับฉินฮั่นหยางและพี่น่า ยืนอยู่ตรงทางออกหลังเวที เตรียมให้กำลังใจกับการแสดงของพวกเขา

ถึงแม้ว่าลู่เฉินจะทำงานที่บาร์เดย์ลิลลี่ครึ่งปีกว่าแล้ว แต่ก็เคยเห็นการร่วมงานกันของทั้งสองคนนี้ไม่กี่ครั้ง

เนื่องจากตอนที่วงเฮสิเทชั่นแสดง ก็เป็นเวลาที่เขาเลิกงานแล้ว พอเลิกงานเขาก็รีบนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินกลับบ้าน